სტატია იხსენებს როჯერ ებერტის გამორჩეულ რეცენზიას ფილმზე „უმწიკვლო გონების მარადიული ნათება“, სადაც ხაზგასმულია სიყვარულის, მეხსიერებისა და დანაკარგის თემები. ასევე შექებულია ჯიმ ქერის გამორჩეული დრამატული შესრულება მთავარ როლში, რაც კონტრასტშია მის კომედიურ ნამუშევრებთან.