კომიქსების ჟანრი მნიშვნელოვნად გაიზარდა, რამაც სუპერგმირული ფილმებისთვის მათი გამოსვლის წლების საუკეთესო შეფასების მქონე ნამუშევრებს შორის ყოფნა სრულიად მოსალოდნელი გახადა. Marvel უდავოდ ყველაზე ძლიერი დისტრიბუტორი იყო, იმის გათვალისწინებით, რომ DC-ს უჭირდა იგივე პოზიციის დაკავება ბლოკბასტერების ლანდშაფტზე, როგორც კევინ ფაიგიმ თავის სამყაროსთან ერთად. Marvel-ის ისტორია დიდ ეკრანზე მომხიბვლელია, რადგან პერსონაჟების უფლებები სხვადასხვა სტუდიას შორის იყო გაყოფილი, რამაც სხვადასხვა ქვე-სამყარო გამოიწვია, თუმცა ახლა მათ უმეტესობას Disney და Marvel Studios აკონტროლებენ. Fox-ს ოდესღაც ეკუთვნოდა X-Men-ისა („იქს-ადამიანები“) და Fantastic Four-ის („ფანტასტიკური ოთხეული“) უფლებები, ხოლო Sony Pictures კვლავ აკონტროლებს ადამიანი-ობობასთან დაკავშირებულ საკუთრებას. მიუხედავად იმისა, რომ Marvel-ის კომიქსებზე დაფუძნებულმა ბევრმა ფილმმა თავი თანამედროვე კლასიკად დაიმკვიდრა, არის არაერთი, რომელმაც სრულიად ააცილა მიზანს. წარმოგიდგენთ ათ ყველაზე სულელურ Marvel-ის ფილმს, რეიტინგის მიხედვით. „ბნელმა ფენიქსმა“ (Dark Phoenix) X-Men-ის ფრენჩაიზი კატასტროფულად დაასრულა, რადგან მან მეორედ მოახერხა სათაურის სიუჟეტის გაფუჭება, მას შემდეგ, რაც ის 2006 წელს „X-Men: უკანასკნელი ბრძოლა“-ში (X-Men: The Last Stand) უკვე გაანადგურეს. უცნაური გადაწყვეტილება მიიღეს იმის უზრუნველსაყოფად, რომ X-Men-ის ყველა პრექუელი სხვადასხვა ათწლეულში განვითარებულიყო; მიუხედავად იმისა, რომ ლოგიკური იყო „X-Men: პირველი კლასი“ (X-Men: First Class) 60-იან წლებში ყოფილიყო და „X-Men: მომავალი წარსულის დღეები“ (X-Men: Days of Future Past) 70-იან წლებში, „X-Men: აპოკალიფსის“ (X-Men: Apocalypse) 80-იან წლებში გადატანამ არეულ-დარეული ქრონოლოგია გამოიწვია, რომელიც კიდევ უფრო გართულდა, როდესაც „ბნელი ფენიქსი“ 90-იან წლებში მოათავსეს; ეს თითქოს უგულებელყოფს იმ ფაქტს, რომ ჯეიმს მაკევოი და მაიკლ ფასბენდერი არ დაბერებულან. „ბნელი ფენიქსი“ ნამდვილი კატასტროფა იყო, რომელმაც საიმონ კინბერგის, როგორც რეჟისორის, დებიუტი აღნიშნა და მიანიშნებდა, რომ ის ალბათ მხოლოდ მწერლად იქნებოდა უკეთესი. „თორი: სიყვარული და ჭექა-ქუხილი“ (Thor: Love and Thunder) სრული შეცდომა იყო, რაც შოკისმომგვრელი აღმოჩნდა, რადგანაც მან აღნიშნა ტაიკა ვაიტიტის დაბრუნება სერიალში „თორი: რაგნაროკი“-თ (Thor: Ragnarok) წარმატების შემდეგ. მიუხედავად იმისა, რომ „თორი: რაგნაროკი“ მხიარული სამეცნიერო-ფანტასტიკური კოსმოსური ოპერა იყო, შთაგონებული ფლეშ გორდონით, მას ასევე ჰქონდა სიღრმისეული სათქმელი იმპერიებსა და შემოჭრაზე; შედარებით, „თორი: სიყვარული და ჭექა-ქუხილი“ სრული ფარსი იყო, რომელმაც კრის ჰემსვორტის თორი საკუთარი თავის პაროდიად აქცია, გაფლანგა ნატალი პორტმანის ნიჭი და არ შეასრულა დაპირება, რომ ტესა ტომპსონის ვალკირია იქნებოდა ლგბტქ პერსონაჟი. „თორი: სიყვარული და ჭექა-ქუხილი“ განსაკუთრებით შემაშფოთებელი იყო იმის გამო, თუ რა გააკეთა მან ღმერთების ჯალათ გორთან (Gore the God Butcher) დაკავშირებით, რადგან კრისტიან ბეილი (ერთ-ერთი უდიდესი ცოცხალი მსახიობი) თითქოს ერთადერთი იყო, ვინც მასალას სერიოზულად აღიქვამდა, რამაც მას სრულიად უადგილოს ხდიდა. „იხვი ჰოვარდი“ (Howard the Duck) სამარცხვინო კატასტროფაა, რომელმაც კინოისტორია შეცვალა, რადგან სწორედ ამ Marvel-ის ადაპტაციის წარმოების შემდეგ ჯორჯ ლუკასი ისე გაკოტრდა, რომ გადაწყვიტა თავისი ანიმაციური კომპანია Pixar სტივ ჯობსისთვის მიეყიდა, რის შედეგადაც ახალი მედიუმის გარიჟრაჟი დადგა. მიუხედავად იმისა, რომ „იხვი ჰოვარდი“ იმ დროისთვის Marvel-ის ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული პერსონაჟი იყო, ის სრულ ხუმრობად იქცა მისი წარუმატებლობის შემდეგ. „იხვი ჰოვარდი“ ტონალობის მხრივ სრულიად წინააღმდეგობრივი იყო; მიუხედავად იმისა, რომ დასაწყისში საკმაოდ უხამსი, ვულგარული იუმორია, რაც მიანიშნებდა, რომ ის ცდილობდა ყოფილიყო ის, რაც საბოლოოდ „დედპული“ (Deadpool) გახდა, ფილმი გადაიქცა უსახო თავგადასავლად, რომლის სერიოზულად აღქმა შეუძლებელი იყო იმის გამო, თუ რა საშინლად არადამაჯერებელი იყო იხვის კოსტიუმი. ეს იშვიათი შემთხვევაა, როდესაც CGI-ს უკეთესს გახდიდა მას. „მონადირე კრევენი“ (Kraven the Hunter) თითქმის განმეორებადი ხუმრობა იყო, რადგან Sony-ის სპინოფ ფილმი იმდენჯერ გადაიდო, რომ თითქოს არასოდეს გამოვიდოდა. მიუხედავად იმისა, რომ აარონ ტეილორ-ჯონსონი არც ისე ცუდ საქმეს აკეთებს სათაურის პერსონაჟის განსახიერებაში, ფილმი ისე უცნაურად არის აგებული, რომ მას ბევრი არაფერი აქვს გასაკეთებელი ფლეშბეკებზე უცნაური აქცენტის გამო. „მონადირე კრევენი“ რაღაცნაირად მაინც გასართობია იმის გამო, თუ რა სასაცილოდ უნიჭოა, რადგან ზოგიერთი მეორეხარისხოვანი როლი წარმოუდგენლად გადაჭარბებულია. რასელ ქროუმ ნამდვილად მიაღწია თავისი კარიერის იმ ეტაპს, სადაც მას შეუძლია სურვილისამებრ გადაჭარბებული იყოს, და მისი მოსმენა, თუ როგორ იყენებს უჩვეულო რუსულ აქცენტს მტაცებლებსა და მსხვერპლს შორის ურთიერთობის აღსაწერად, უფრო სახალისოა, ვიდრე ჯად აპატოუს მიერ ბოლო თხუთმეტი წლის განმავლელობაში შექმნილი ნებისმიერი რამ. „მორბიუსი“ (Morbius) ბოლო წლების ერთ-ერთი ყველაზე სასაცილო პოპულარული კულტურული მოვლენაა, რადგან ის რამდენჯერმე გადაიდო, მხოლოდ იმისთვის, რომ კინოთეატრებში ჩავარდნილიყო და საშინელი შეფასებები მიეღო; მიუხედავად იმისა, რომ ონლაინ მოძრაობა დაიწყო მისი ირონიულად შეფასება, Sony-ს მოუწია ფილმის ხელახლა გამოშვება და მისი კიდევ ერთხელ ჩავარდნის ხილვა. „მორბიუსი“ ნამდვილად ბოროტმოქმედია იმით, თუ როგორ მოატყუა მაყურებლები, აფიქრებინა, რომ ისინი MCU-სთან დაკავშირებულ რაღაცას უყურებდნენ, რადგან ტრეილერებში ნაჩვენები იყო სცენა ვულტურთან (Vulture) ერთად, ბოროტმოქმედთან, რომელსაც მაიკლ კიტონი თამაშობდა „ადამიანი-ობობა: დაბრუნება“-ში (Spider-Man: Homecoming). როგორც გაირკვა, ყველაფერი, რაც კიტონმა გადაიღო, ტრეილერში იყო, და ის მხოლოდ პოსტკრედიტულ სცენად გამოიყენეს, რომელიც რაღაც კროსოვერ მოვლენას ამზადებდა, რაც აღარასოდეს მოხდება ახლა, როდესაც Sony-მ უარი თქვა თავის ცოცხალი მოქმედების ადამიანი-ობობაზე...