არცერთი ფილმი არ არის ისტორიის ზეგავლენისგან თავისუფალი. კინოკრიტიკოსები უმიზეზოდ არ ამბობენ, რომ ყველა ფილმი პოლიტიკურია. ეს იმიტომ, რომ ყოველი ფილმი იმ დროის უშუალო შედეგია, რომელშიც ის შეიქმნა. ყველა ფილმი, მიუხედავად იმისა, რეჟისორები ამას აცნობიერებდნენ თუ არა, ასახავს იმ ღირებულებებს, რომლებიც იმ პერიოდში საზოგადოებაში ტრიალებდა. დღის ყველა პოლიტიკური საკითხი – შეგნებულად თუ შეუგნებლად – ხელოვანის გონებაში სინთეზირდება, რაც ქმნის ხელოვნებას, რომელიც ყოველთვის იქნება კომენტარი თანამედროვე ზნეობაზე. თუ ფილმს არ აქვს აშკარა პოლიტიკა, ეს უბრალოდ იმიტომაა, რომ ის 100%-ით ეთანხმება სტატუს-ქვოს. თუ ვერ გრძნობთ, რომ ფილმი პოლიტიკურია, ეს მხოლოდ იმიტომაა, რომ თქვენც ეთანხმებით ფილმის მოსაზრებას. ფილმის პოლიტიკის – განსაკუთრებით კი მისი უპასუხისმგებლო პოლიტიკის – დანახვა უფრო ადვილია რამდენიმე ათწლეულის პერსპექტივით. 1960-იან წლებში გადაღებული ფილმები, რომლებიც ახლა უკვე 50 წელზე მეტი ხნისაა, აუცილებლად ასახავს იმ ეპოქის დამოკიდებულებებსა და სოციალურ ნორმებს. 1960-იანი წლების მრავალი ფილმი იყო წინდახედული, პროგრესული ან უნივერსალური, რამაც მათ საშუალება მისცა კარგად დაძველებულიყვნენ და დღესაც დიდი პოპულარობით სარგებლობდნენ თანამედროვე აუდიტორიაში. მრავალი სხვა კი, პირიქით, აშკარად რეტროგრადულია, აძლიერებს ათწლეულების უფრო რასისტულ დამოკიდებულებებს, სექსისტურ იმპულსებს და გულგრილ მესიჯებს. მაშინაც კი, როდესაც 1960-იანი წლების მედიის შემქმნელები პროგრესულები იყვნენ, ისინი ხშირად ნაგულისხმევად სექსიზმში ან რასიზმში ვარდებოდნენ. ჯინ როდენბერი ცდილობდა, რომ მისი 1966 წლის სერიალი "ვარსკვლავური გზა" ("Star Trek") გარკვეულწილად პროგრესული ყოფილიყო დედამიწის ერთიანობის კუთხით, მაგრამ მან მაინც ჩააცვა შოუს ქალ მსახიობებს მინიკალთები და დაწერა ეპიზოდები, რომლებსაც საკმაოდ სექსისტური იდეები ედო საფუძვლად. მიუხედავად განზრახვისა, 1960-იანი წლების შემდეგი ფილმები ცუდად დაძველდა. ბლეიკ ედვარდსის 1961 წლის ადაპტაცია ტრუმენ კაპოტეს რომანისა "საუზმე ტიფანისთან" ("Breakfast at Tiffany's") თავიდან მოძველებულად არ გეჩვენებათ, მაგრამ მან ნამდვილად შეიძინა მოძველებული ელფერი. ჰოლი გოლაითლი (ოდრი ჰეპბერნი, თუმცა როლი მერილინ მონროსთვის დაიწერა), ექსცენტრიული საზოგადოებრივი ცხოვრების მოყვარული, ხან უგუნურია, ხანაც ამქვეყნიური, რაც 1960-იანი წლების თავისუფალ დამოკიდებულებას ასახავს, რასაც დღეს ფილმებში იშვიათად თუ ნახავთ. ფილმი სტრუქტურითაც თავისუფალია და მის გრძელ, მოლაპარაკე წვეულების სცენებს ალბათ უფრო მეტად დაიმახსოვრებთ, ვიდრე მის სიუჟეტს ან პერსონაჟებს. მე, მაგალითად, არ მახსოვდა ბოლო ხელახლა ყურებამდე, თუ რამდენად იყვნენ ნარკოდილერები ჩართულნი ამ ისტორიაში. სამაგიეროდ, მახსოვდა ბოლო სცენა, სადაც პოლმა (ჯორჯ პეპარდი) საბოლოოდ გაუთბო ჰოლის გული. მაგრამ 1960-იანი წლების თავისუფალი დამოკიდებულება არ არის მიზეზი, თუ რატომ არის "საუზმე ტიფანისთან" მოძველებული. ეს არის თეთრკანიანი მსახიობ მიკი რუნის არჩევა მისტერ იუნიოშის, ჰოლის იაპონელი მემამულის, როლზე. 1960-იანი წლებისთვის შეურაცხმყოფელად ითვლებოდა შავკანიანის როლისთვის თეთრკანიანი მსახიობის დადგმა (blackface), მაგრამ, როგორც ჩანს, თეთრკანიანი მსახიობის იაპონელ მამაკაცად გადაქცევა მაინც მისაღები იყო, ყოველ შემთხვევაში, მეინსტრიმული სტუდიების სტანდარტებით. რუნის შესრულება საშინლად შეურაცხმყოფელია, ის ფიზიკურ სტერეოტიპებსა და რასისტულ დამოკიდებულებებზეა დაფუძნებული. ბლეიკ ედვარდსს სავარაუდოდ ეგონა, რომ რუნი უბრალოდ "სახალისო" პერსონაჟს თამაშობდა. YouTube-ის არხ Be Kind Rewind-ის ვიდეოდან შევიტყვე, რომ რუნი ადრეულ პრეს-მასალებში "ოჰაიო არიგატოს" სახელით იყო წარმოდგენილი. იმავე ვიდეოში აღნიშნული იყო, რომ ედვარდსი რეალურად დაეყრდნო "სახალისო იაპონურ სტერეოტიპს", როგორც საუკეთესო გზას ფილმში იუმორის შესატანად. შედეგი არის ყველა დროის რასისტული შესრულება. რუნი ბატონი იუნიოშის აქცენტსა და მოუხერხებლობას ამძაფრებს, რითაც მას ისეთ პერსონაჟად აქცევს, რომელსაც თანამედროვე აუდიტორია ვერ მოითმენს. საი ენდფილდის 1964 წლის საომარი ეპოსი "ზულუ" ("Zulu") მოგვითხრობს რორკის დრიფტის ბრძოლის მოვლენებზე – 1879 წლის კონფლიქტზე ბრიტანელებსა და სამხრეთ აფრიკის ზულუს იმპერიას შორის, რომელიც ანგლო-ზულუს ომის დროს მოხდა. ბრძოლა, მოკლედ, ბრიტანელების მცდელობა იყო რეგიონის კოლონიზაციისთვის. ისანდლვანას ბრძოლაში ადგილობრივმა ზულუს ხალხმა მოიგერია კოლონიალისტები. ზოგიერთმა ზულუმ ბრძოლიდან მოწყვიტა და რორკის დრიფტზე ბრიტანულ პოსტს დაესხა თავს. ბრიტანელებმა მოახერხეს თავდასხმის მოგერიება, რითაც გამოჩნდნენ, როგორც "გმირები" "ბოროტი" აფრიკელი ადგილობრივების წინააღმდეგ. "ზულუ" არაფერს ცუდს არ ამბობს ბრიტანულ კოლონიალიზმზე და ჯარისკაცებს წარმოაჩენს, როგორც ალყაშემორტყმულ გმირებს, რომლებიც 'დაკარგული მიზნისთვის' იბრძვიან. Paste Magazine-მა ერთხელ "ზულუზე" რეტროსპექტივა დაწერა, სადაც აღნიშნა, რომ ფილმმა წლების განმავლობაში მრავალი კრიტიკა დაიმსახურა ზულუს ხალხის მიმართ დამამცირებელი დამოკიდებულებისა და ბრიტანეთის იმპერიისთვის ბრძოლის დიდების შესახებ ჟინგოისტურ დამოკიდებულებებში გადაჭარბებულად გადასვლის გამო. The Times-მა ერთხელაც კი მოიხსენია "ზულუ", როგორც პოტენციურად იდეების გამავრცელებელი, რომელთა ადვილად მიღება შეუძლიათ თეთრ ნაციონალისტებს. თუმცა, იმავე სტატიაში ფილმის დაცვა სცადეს, იმ არგუმენტით, რომ მასში იყო ტრაგედიისა და საშინელების სცენები, რომლებიც ასუსტებდა ნებისმიერ ჟინგოიზმს. როგორც ჩანს, "ზულუ" დღემდე საკამათო რჩება. /Film-მა მას მაიკლ კეინის ერთ-ერთი საუკეთესო ნამუშევარი უწოდა. და თუმცა "ზულუს" ტექსტში შესაძლოა არ იყოს არაფერი აშკარა, რაც თეთრ ნაციონალიზმს წაახალისებს, კინორეჟისორებმა მაინც არჩიეს...