1939 წელს ჯონ ფორდმა ყველა გააოცა, მათ შორის ჯონ უეინიც, როდესაც თავისი დროის ამომავალი ვარსკვლავი „დილის გამომეტყველებაში“ (Stagecoach) დაამტკიცა. მიუხედავად იმისა, რომ ჰენრის, იგივე რინგო კიდის როლზე ცნობილი ვარსკვლავის არდამტკიცების გამო თავდაპირველად სერიოზული წინააღმდეგობა შეხვდა, ფორდმა ცხადია, იცოდა რას აკეთებდა. ისევე როგორც თავად „ჰერცოგმა“ (The Duke), რომელიც ფილმის გამოსვლის შემდეგ ნამდვილ ვარსკვლავად იქცა. თუმცა „დილის გამომეტყველებამ“ უეინი მხოლოდ პირველი რიგის ვარსკვლავად არ აქცია. მან გამოაცოცხლა ჟანრი, რომელიც 30-იან წლებში თითქმის ექსკლუზიურად B-კატეგორიის ფილმების სტატუსამდე იყო დაყვანილი. „დილის გამომეტყველებით“ ფორდმა დაამტკიცა, რომ ვესტერნი შეიძლება გამოყენებული ყოფილიყო ისეთი ისტორიების მოსაყოლად, რომლებიც სცდებოდა მხოლოდ მოქმედებით და სათავგადასავლო კლიშეებს, რამაც განაახლა ინტერესი და პოპულარობა. ზუსტად 30 წლის შემდეგ, ჩვენ ვნახავდით ამ განახლებული პოპულარობის, შეიძლება ითქვას, მწვერვალს. 1969 წელმა იმდენი კლასიკური ვესტერნი მოგვცა, რომ ის არსებითად იმ ჟანრის აპოგეაა, რომელიც ოდესღაც მსოფლიოში ყველაზე დიდი და სტაბილურად პოპულარული იყო. ეს იყო წელი, როდესაც ჯონ უეინმა საბოლოოდ მოიგო ოსკარი, სემ პეკინპამ მოგვცა სასტიკი რევიზიონისტული კლასიკა, ხოლო კლინტ ისტვუდმა გადაიღო არატრადიციული ვესტერნი, რომელსაც შესაძლოა ნანობს, მაგრამ რომელიც დღემდე კულტურულად მნიშვნელოვანი რჩება. რეტროსპექტულად თუ შევხედავთ, 1969 წელი იყო ბოლო დიდებული გაელვება, რომელიც 70-იან წლებში ვესტერნის სწრაფი დაცემის წინაპირობა გახდა. 1969 წელი იმდენად საფუძველმდებელი იყო, რომ რთულია იმ წლის ხუთი ყველაზე გამორჩეული ვესტერნის შერჩევაც კი. მაგრამ ჩვენ აქ ვართ, ამ მნიშვნელოვანი ამოცანის წინაშე და, ვესტერნის ისტორიის დიდებული მსროლელების მსგავსად, მზად ვართ ვიბრძოლოთ შეუძლებელი შანსების მიუხედავად. გააგრძელეთ კითხვა სრული „სროლებისთვის“, რადგან ვცდილობთ შევამციროთ 69 წლის ყველაზე გავლენიანი ვესტერნების სია. ჯონ უეინი კინოს ტიტანია, რომელმაც სახელი ვესტერნებში გაითქვა, მაგრამ ოსკარის მოსაპოვებლად მას 40 წელი დასჭირდა. ეს მომენტი საბოლოოდ ჰენრი ჰეთევეის რეჟისორობით გადაღებულ ფილმ „ნამდვილ სიმამაცესთან“ (True Grit) ერთად დადგა, სადაც „ჰერცოგი“, როგორც ჩანს, საბოლოოდ აღიარებდა თავის სტატუსს, როგორც მოხუცებულ ვარსკვლავს, რომელიც ამ ფილმამდე გარკვეულწილად ანაქრონიზმად იქცეოდა, რადგან ვესტერნის ჟანრი მის უფრო მარტივ „კარგ ბიჭ კოვბოებს“ გასცდა. ჩარლზ პორტისის ამავე სახელწოდების რომანის ადაპტაციაში, „ნამდვილი სიმამაცეში“, უეინმა მიიღო და ხუმრობითაც კი შეეხო თავის ასაკს, როდესაც განასახიერა მეტად მსმელი, მაგრამ ოქროს გულის მქონე აშშ-ის მარშალი რუბენ „რუსტერ“ ჯ. კოგბერნი. მეთი როსის (კიმ დარბი) თანხლებით, მისი მამის მკვლელის პოვნის ძიებაში, კოგბერნი თავდაპირველად ეჯახება ახალგაზრდას და მათ თანამგზავრს, გლენ ქემპბელის ტეხასელ რეინჯერს, ლა ბუფს. მაგრამ დასასრულს ის ამტკიცებს თავის ღირსებას, როგორც კვლავ ძალაში მყოფი მსროლელი, რითაც მაყურებელს შეახსენებს, რომ უეინს ჯერ კიდევ შეეძლო. „ნამდვილი სიმამაცე“ ჯონ უეინის კარიერის დანარჩენი ნაწილის მოდელადაც იქცა, რამაც ვეტერან ვარსკვლავს უბიძგა, გასცდენოდა წინა ათწლეულების უფრო ფორმულაზე დაფუძნებულ ნამუშევრებს და გაბედული, ახალი არჩევანი გაეკეთებინა. ნუ, მისთვის გაბედული, ყოველ შემთხვევაში. უეინი ზუსტად არ იღებდა ახალი ვესტერნების რევიზიონისტულ ეთოსს, მაგრამ ის საბოლოოდ თამაშობდა უფრო ნიუანსურ პერსონაჟებს — მამაკაცებს, რომლებიც ნაკლოვანებებით იყვნენ სავსენი და არ ეშინოდათ წარსულის, და შესაბამისად, თავად ვესტერნის ისტორიის ასახვის. ეს მნიშვნელოვანი იყო ჟანრისთვის, რადგან ხაზს უსვამდა ისედაც ხელშესახებ განცდას, რომ ვესტერნები მნიშვნელოვან ევოლუციას გადიოდნენ, და „ნამდვილი სიმამაცის“ წყალობით, უეინმა ამ ტალღას გაჰყვა 1979 წელს მის გარდაცვალებამდე. ამ 1969 წლის კლასიკით, რეჟისორმა სემ პეკინპამ შექმნა რამდენიმე არსებითი რევიზიონისტული ვესტერნიდან ერთ-ერთი, რომელიც ყველამ ერთხელ მაინც უნდა ნახოს. მაგრამ თუ გსურთ გაიგოთ, რატომ იყო „ველური ბანდა“ (The Wild Bunch) ასეთი გავლენიანი, თავისი დროისთვის გაუსწრებელი მონტაჟის, ბრწყინვალე სცენარის და შესანიშნავი შესრულების მიღმა, გაითვალისწინეთ, რომ ჯონ უეინს ეს საკამათო ვესტერნი ვნებიანად სძულდა. ეს არ იყო „კეთილები ცუდი ბიჭების წინააღმდეგ“ სროლა, არამედ გასაკვირი სისასტიკის მქონე ძველი დასავლეთის ეპოსი, რომელიც შექმნილი იყო იმისთვის, რომ მაყურებელი ძალადობისადმი მათი დესენსიბილიზაციისგან გამოეფხიზლებინა. იმ დროს ვიეტნამის ომი მძვინვარებდა და სულ რაღაც ერთი წლით ადრე, მთავრობის დახმარებით, უეინმა თავისი ერთ-ერთი ყველაზე ცუდი და საკამათო ფილმი გადაიღო უპატიოდ შოვინისტურ „მწვანე ბერეტებში“ (The Green Berets). „ჰერცოგის“ ფილმოგრაფიის ამ სამწუხარო ნამუშევარს ინდოჩინეთის ომისთვის მხარდაჭერის მოპოვება ჰქონდა მიზნად. „ველური ბანდა“ იყო „მწვანე ბერეტების“ საპირისპირო. როგორც აღნიშნულია წიგნში „თუ ისინი მოძრაობენ... მოკალით ისინი!: სემ პეკინპას ცხოვრება და დროება“ (If They Move... Kill 'Em!: The Life and Times of Sam Peckinpah), რეჟისორმა განმარტა თავისი განზრახვა, „აეღო კინოში ძალადობის ეს ფასადი და გაეხსნა ის [...] შემდეგ კი ისე გადაეხვია, რომ ის აღარ იქნებოდა სახალისო, მხოლოდ გულისრევის ტალღა მუცელში.“ ამ მიზნის შედეგად შექმნილი ფილმი მიჰყვება განგსტერების ჯგუფს, რომელშიც შედიან დაჩ ენგსტრომი (ერნესტ ბორგნინი) და ძმები ლაილ (უორენ ოუტსი) და ტექტორ გორჩები (ბენ ჯონსონი). პაიკ ბიშოპის (უილიამ ჰოლდენი) მეთაურობით, ბანდა გეგმავს ერთ ბოლო საქმეს 1913 წელს ტეხასში, მაგრამ აღმოაჩენს, რომ მათ ბიშოპის ყოფილმა პარტნიორმა, დიკ თორნტონმა (რობერტ რაიანი) ხაფანგი დაუგო. „ველური ბანდა“ მთავრდება საშინელი ფინალით, რომელიც ისეთივე სასტიკი იყო გადასაღებად, როგორიც საყურებლად, და რომელმაც საბოლოოდ გაამყარა პეკინპას მოსაზრება ძალადობის შესახებ. ამით მან მაყურებელს შეახსენა, რომ ვესტერნები...