კლასიკური როკი შესაძლოა რადიოში დაიბადა, მაგრამ მან სრულწლოვანებას 1970-იან წლებში მიაღწია, როდესაც არტისტებმა სინგლების დევნის ნაცვლად უკვდავებას დაუწყეს დევნა. ეს იყო ათწლეული, როდესაც ალბომი გახდა მთავარი სამიზნე. ბენდები თვეობით იმარხებოდნენ ჩამწერ სტუდიებში და ეძებდნენ ისეთ ჟღერადობას, რაც აქამდე არავის მოუსმენია. Pink Floyd-მა (პინკ ფლოიდმა) პარანოიისა და პოლიტიკისგან მთელი სამყაროები ააგო. Fleetwood Mac-მა (ფლიტვუდ მეკმა) რომანტიკული კრახი კალიფორნიულ აღსარებებად აქცია. Led Zeppelin-მა (ლედ ზეპელინმა) სიმღერებს 10 წუთზე მეტ ხანს გაუწელა ხანგრძლივობა, უბრალოდ იმიტომ, რომ შეეძლოთ. მას შემდეგ, რაც ცოტა ხნის წინ ყველა დროის 15 ყველაზე საკულტო კლასიკური როკ-ალბომი დავასახელე, სწრაფად მივხვდი, რომ ამ სარედაქციო სერიის ბუნებრივი გაგრძელება იყო უფრო ღრმა ჩაღრმავება. მე 70-იან წლებში ჯერ კიდევ არ ვიყავი დაბადებული, მაგრამ დედაჩემი ზარზეიმებს ატარებდა და ჩემთვის საშვილოსნოში Joni Mitchell-ს (ჯონი მიჩელს) უკრავდა აკუსტიკურ გიტარაზე. შესაძლოა, ჩემი, როგორც მუსიკალური რედაქტორის მომავალი, წინასწარ იყო განსაზღვრული. ისევე, როგორც ამ უკვდავი ალბომების ბედი. იმის გასაგებად, თუ რატომ დომინირებს ეს ჩანაწერები სტრიმინგ სერვისებსა და გაყიდულ გაერთიანების ტურებზე თითქმის 50 წლის შემდეგაც კი, უნდა გავიგოთ, რა შეცვალეს მათ. მათი რანჟირება ფუნდამენტურად გავლენას ეხება. ეს არის ალბომები, რომლებმაც როკი გართობიდან მითოლოგიად აქციეს, რომლებმაც ხელახლა განსაზღვრეს, თუ რისი თქმა შეეძლოთ არტისტებს და რამდენად შორს შეეძლოთ ჟანრის საზღვრების გაწევა. სანამ ნომერ პირველ ჩანაწერამდე დავეშვებით, ჩვენ ვუყურებთ იმ ალბომებს, რომლებმაც უზრუნველყვეს, რომ 1970-იანი წლები არასოდეს დასრულებულიყო. სანამ ჩაღრმავებას დავიწყებდეთ, მოკლედ განვმარტოთ „ოთახში არსებული სპილოების“ შესახებ. ამ კონკრეტულ სიაში ვერ ნახავთ Rumours-ს (რუმორს), The Dark Side of the Moon-ს (დარქ საიდ ოფ ზე მუნს), ან The Beatles-ის (ბითლზის), The Eagles-ის (იგლზის) და The Rolling Stones-ის (როლინგ სტოუნზის) გარკვეულ ძირითად ჩანაწერებს. მიუხედავად იმისა, რომ ეს ალბომები უდავოდ მნიშვნელოვანია, მათ უკვე დაიკავეს თავიანთი ადგილები ჩვენს „ყველა დროის 15 ყველაზე მნიშვნელოვანი კლასიკური როკ-ალბომის“ რეიტინგში. ამ სიისთვის ჩვენ გვინდოდა უფრო ღრმად ჩაგვესუნთქა 70-იანი წლების უკვდავ ქსოვილში – ფოკუსირება მოვახდინეთ ჩანაწერებზე, რომლებმაც განსაზღვრეს ათწლეულის ევოლუცია, სოციალური ცვლილებები და მხატვრული რისკები. 1971 წლისთვის, 60-იანი წლების ოპტიმისტური „მშვიდობისა და სიყვარულის“ განწყობა უფრო რთულ რაღაცად გადაიქცა. Sly Stone (სლაი სტოუნი) უკან დაიხია დრამ-მანქანებისა და გვიან ღამით სტუდიური სესიების ნისლში, რათა დაეფიქსირებინა ეს იმედგაცრუება. შედეგი იყო ბუნდოვანი, მკვრივი შედევრი, რომელმაც რადიო-მეგობრული ჰუკები რევოლუციურ, მძიმე ფანკზე გაცვალა. ეს ნაკლებად ჰგავდა სიმღერების კოლექციას და უფრო მეტად – სარდაფიდან გადაცემულ მაუწყებლობას, სადაც წვეულება საბოლოოდ დასრულდა. ალბომის გავლენა თანამედროვე მუსიკის დნმ-ზე შეუძლებელია შევაფასოთ. რიტმ-ბოქსის პიონერული გამოყენებით და lo-fi, DIY ესთეტიკის მიღებით, სტოუნმა არსებითად ჩაუყარა საფუძველი ყველაფერს, Prince-დან (პრინციდან) D'Angelo-მდე (დი'ანჯელომდე). ის რჩება კულტურული ცვლილების შემზარავ, არსებით დოკუმენტად, რომელიც ამტკიცებს, რომ როკი და სოული ისეთივე ძლიერი შეიძლება იყოს, როდესაც მათ პრიალა ზედაპირს მოაშორებენ და ჩრდილებისკენ მიმართავენ. ეს ალბომი David Bowie-ს (დევიდ ბოუის) ყველაზე გარდამავალ და, ალბათ, ყველაზე ბრწყინვალე პერიოდს ასახავს. „Thin White Duke“-ის (თინ უაით დიუკის) ამპლუაში მოქმედი ბოუი ევროპული ელექტრონული მუსიკისადმი თავის გატაცებას ამერიკულ სოულსა და ფანკს შეუთავსა. მხოლოდ 10-წუთიანი სათაური ტრეკი არის დაძაბულობისა და განტვირთვის ოსტატობის ნიმუში, რომელიც აღნიშნავს მის გადახვევას „Young Americans“-ის (იანგ ამერიკანსის) ერიდან. ეს არის კოკაინით განპირობებული, კრისტალური მიღწევა არტ-როკში, რომელიც მის ერთ-ერთ ყველაზე გავლენიან ნამუშევრად რჩება. იმ პირადი არეულობის მიუხედავად, რომელსაც ბოუი მისი შექმნისას აწყდებოდა, ჩანაწერი გულშემატკივრების ფავორიტად რჩება მისი წმინდა ვოკალური ოსტატობის გამო. „Word on a Wing“-ის (უორდ ონ ე ვინგის) რომანტიკული ლტოლვიდან „Golden Years“-ის (გოლდენ იარსის) არტ-პოპ სრულყოფილებამდე, ბოუიმ დაამტკიცა, რომ მას შეეძლო ერთდროულად ყოფილიყო ჰიტების შემქმნელი და ავანგარდული პიონერი. ეს არის ალბომი, რომელიც სხვა პლანეტიდან გადმოცემულ სიგნალს ჰგავს, რაც აძლიერებს ბოუის სტატუსს, როგორც ფორმის შემცვლელის, რომელიც ყოველთვის ხუთი წლით უსწრებდა დანარჩენ სამყაროს. Peter Gabriel-ის (პიტერ გაბრიელის) წასვლის შემდეგ, კრიტიკოსები მზად იყვნენ Genesis-ისთვის (ჯენესისისთვის) ნეკროლოგი დაეწერათ. სამაგიეროდ, ჯგუფმა დრამერი Phil Collins (ფილ კოლინზი) სცენის წინა პლანზე წამოიყვანა და ალბომი გამოუშვა, რომელიც უფრო მელოდიური და ხელმისაწვდომი იყო, პროგრესული ფესვების შეწირვის გარეშე. A Trick of the Tail-მა (ე თრიქ ოფ ზე თეილმა) დაამტკიცა, რომ ჯგუფის იდენტობა ერთ რომელიმე წევრზე დიდი იყო. მან გაბრიელის მკვრივი თეატრალურობა აყვავებულ, მოციმციმე ჟღერადობაზე გაცვალა, რომელიც ფოლკლორსა და უცნაურ მოთხრობებს ეფუძნებოდა. ჩანაწერმა მოამზადა ნიადაგი ჯგუფის შემდგომი გლობალური დომინირებისთვის 80-იან წლებში, მაგრამ ის მყარად რჩება 70-იანი წლების მაღალკონცეპტუალურ არტისტულობაში. ისეთი ტრეკები, როგორიცაა „Dance on a Volcano“ (დენს ონ ე ვოლკანო) და „Ripples“ (რიპლზი), აჩვენებს ჯგუფს, რომელიც მეორე სუნთქვას იღებს, ურევს კომპლექსურ რიტმებს სითბოს ახალ შეგრძნებასთან. ეს იყო ხელახალი გამოგონება, რომელმაც უზრუნველყო, რომ Genesis დარჩებოდა პროგრესულ როკში ერთ-ერთ ყველაზე გავლენიან ძალად. Blood on the Tracks-ის (ბლად ონ ზე თრექსის) ინტიმური გულისტკენის შემდეგ, Dylan-მა (დილანმა) უფრო გრანდიოზულ და კინემატოგრაფიულ რაღაცაზე გადაინაცვლა. Desire (დიზაიერი) არის კანონგარეშეებისა და ტრაგედიების სამოგზაურო დღიური, სადაც ცნობილი საპროტესტო ჰიმნი „Hurricane“ (ჰარიქეინი) არის წარმოდგენილი. Scarlet Rivera-ს (სკარლეტ რივერას) შემზარავი ვიოლინოსა და Emmylou Harris-ის (ემილუ ჰარისის) ბექ-ვოკალის თანხლებით, ალბომს აქვს თავისუფალი, მომთაბარე ენერგია, რომელიც შუაღამის კოცონს ჰგავს.