1970-იანი წლები, როგორც წესი, „ახალი ჰოლივუდის“ პიკად ითვლება და, შესაბამისად, ალბათ საუკეთესო და ყველაზე ნაყოფიერი პერიოდი იყო კინორეჟისორებისთვის. სტუდიების კონტროლისგან თავისუფალმა, ჰეისის კოდის გაუქმებისა და აუდიტორიის მზარდი მზაობის ფონზე, მიეღო უფრო ბნელი, რევოლუციური ნარატივები, 70-იანი წლების კინორეჟისორებმა საავტორო ფილმები შექმნეს, რომლებიც კულტურულ განწყობას ასახავდნენ. სწორედ ამ ათწლეულის განმავლობაში შეიქმნა კინოს ყველაზე ამბიციური ნამუშევრები — „ნათლია“, „ვარსკვლავური ომები“, „აპოკალიფსი ახლა“, „მექანიკური ფორთოხალი“ — რომელთაგან ბევრი ფუნდამენტური გახდა თანამედროვე კინოს გასაგებად. კინოსთვის ასეთ მნიშვნელოვან ათწლეულში, არცერთი წელი არ გამოირჩევა ისე, როგორც 1975. როგორც ამ ათი წლის შუა წერტილმა, 1975-მა რამდენიმე ფილმის გამოსვლა მოიცვა, რომლებიც მედიუმის აღიარებულ კლასიკად იქცა. ამ სიაში მოხვედრილმა ფილმებმა ფრენჩაიზები წარმოშვა, მოიპოვა აღიარება, გავლენა მოახდინა ტენდენციებზე და შთააგონა მომავალი კინორეჟისორები; რამდენიმემ კი გართობისა და პოლიტიკის მომავალი ლანდშაფტიც კი იწინასწარმეტყველა. ისინი იმდენად მნიშვნელოვანია, რომ კინემატოგრაფიის სინონიმად იქცნენ, რაც საავტორო კინოს პიკს წარმოადგენს და მდიდარ მემკვიდრეობას ტოვებს, რომელსაც ათწლეულის სხვა ცოტა ფილმი თუ შეედრება. იზაბელ აჯანიმ თავისი პირველი ოსკარის ნომინაცია მიიღო ისტორიულ დრამაში „ადელის ისტორია“ შესრულებული ბრწყინვალე ნამუშევრისთვის. ფილმი, რომელიც ეფუძნება ადელ ჰიუგოს, საკულტო მწერალ ვიქტორ ჰიუგოს მეორე ქალიშვილის დღიურებს, მოგვითხრობს, თუ როგორ მიჰყავს მის არაჯანსაღ და აკვიატებულ მიჯაჭვულობას სამხედრო ოფიცრის მიმართ საბოლოო დაცემამდე. ნომინაციის მიღების დროს, აჯანი იყო ყველაზე ახალგაზრდა მსახიობი ქალი, რომელიც ოდესმე იყო ნომინირებული საუკეთესო მსახიობი ქალის კატეგორიაში, მხოლოდ ოცი წლის ასაკში. რეჟისორი ფრანსუა ტრიუფოტი აქ განსაცვიფრებელ ხრიკს იყენებს. ის აღიარებს, რომ ადელის აკვიატება არაჯანსაღი იყო და რომ ის შესაძლოა ფსიქიკურად დაავადებული იყო. თუმცა, მისი შეუპოვრობა, მისი აბსოლუტისტური მიდგომა ცხოვრებისა და სიყვარულის მიმართ იმდენად მკაფიოა, რომ აღფრთოვანებას იმსახურებს. ჩვენ არ ვამართლებთ და არც ვთანაუგრძნობთ მას, მაგრამ არ შეგვიძლია არ ვაღიაროთ იგი, როგორც საყურადღებო ფიგურა. თავის მხრივ, აჯანი მთლიანად ჩართულია ამ ისტორიის ტრაგედიაში, განასახიერებს ადელის ერთგულებას ჩუმი, მაგრამ გააფთრებული მონდომებით. ამდენი წლის შემდეგ, „ადელის ისტორია“ კვლავ რჩება გაუგებარი სიყვარულის საშინელებების გამჭოლი ასახვად და ვნების შემზარავ ამბად, თავისთავად. 70-იანი წლები პარანოიდული ფილმებისთვის ოქროს ათწლეული იყო, რომელმაც ამ უცნაურ ქვეჟანრში ყველაზე დიდი კლასიკოსები წარმოშვა. ერთ-ერთი საუკეთესოა სიდნი პოლაკის „კონდორის სამი დღე“, რომელშიც „ახალი ჰოლივუდის“ ორი განმსაზღვრელი ვარსკვლავი, რობერტ რედფორდი და ფეი დანაუეი თამაშობენ. ფილმი მიჰყვება CIA-ს კოდების გამტეხ ჯო ტერნერს (რედფორდი), რომელიც ოფისში ბრუნდება და აღმოაჩენს, რომ ყველა მოკლულია, ხოლო CIA-ს მაღალჩინოსნები როგორღაც ჩართულნი არიან, რაც მას შეთქმულებაში აგდებს, სადაც ის სიცოცხლისთვის უნდა იბრძოლოს. „კონდორის სამი დღე“ პირქუშია, და არა იმ გაგებით, რომ „ეს ცუდად დასრულდება“, არამედ იმ გაგებით, რომ „არაფერი, რასაც აკეთებ, არ აქვს მნიშვნელობა, თუ მაღალი ძალები არ მოინდომებენ, რომ მნიშვნელობა ჰქონდეს“. რედფორდი იდეალური რიგითი ადამიანია ბნელი ძალის წინააღმდეგ მარტოხელა ბრძოლაში, ხოლო კლიფ რობერტსონი და მაქს ფონ სიუდოვი თანაბრად ბრწყინვალენი არიან თავიანთ ანტაგონისტურ როლებში. ფილმი შეესაბამება 1970-იანი წლების შუა პერიოდის იმედგაცრუებულ, პარანოიდულ განწყობას, როდესაც ხალხი დაიღალა ტყუილითა და მანიპულირებით, მაგრამ ბევრს ვერაფერს აკეთებდა, გარდა იმედისა, რომ ვინმე ამ კორუმპირებულ ინსტიტუტებს პასუხისმგებლობას დააკისრებდა. დასასრული გამაფრთხილებელი შეხსენებაა იმისა, რომ ზოგჯერ, გოლიათის დასამარცხებლად დავითზე მეტია საჭირო. „როკი ჰორორის სურათების შოუ“ იყო ორიგინალური საკულტო კლასიკა და ყველაზე საკულტო შუაღამის ფილმი, რომელიც ოდესმე შექმნილა. ბროდვეის სენსაციურ შოუზე „როკი ჰორორის შოუ“ დაფუძნებული ფილმი მოგვითხრობს წყნარ წყვილზე, ჯანეტზე (სიუზან სარანდონი) და ბრედზე (ბარი ბოსტვიკი), რომელთა მანქანა ფუჭდება, რაც მათ აიძულებს თავშესაფარი ეძებონ დოქტორ ფრენკ-ნ-ფერტერის (ტიმ კერი), „ტკბილი ტრანსვესტიტის ტრანსსექსუალური ტრანსილვანიიდან“ ციხესიმაგრეში. ფილმი ნამდვილი „თამაშის შემცვლელი“ იყო, რომელმაც შექმნა მცირე, მაგრამ ერთგული ნიშა, რამაც ნელ-ნელა იგი კულტურულ სენსაციად აქცია. „როკი ჰორორმა“ განასახიერა 1970-იანი წლების ბოლოს კულტურული ცვლილება, რადგან საზოგადოება უფრო ღია აზროვნების ფაზაში გადავიდა და დისკო კულტურა მეინსტრიმში შევიდა. ახლა ის ფართოდ ითვლება LGBTQ+ გართობის საყრდენად, დივერსიულ, დამრღვევ და მაცდურ მოვლენად, რომელმაც მოახდინა რევოლუცია იმაში, თუ როგორ ვუყურებთ პოპ კულტურასა და მუსიკალურ ჟანრს მთლიანობაში. სიმღერები ყველა უცნაური „ჰიტია“, რომელიც თავს არიდებს ტიპურ შოუს სიმღერების კონსტრუქციასა და სენსიტიურობას უფრო პროვოკაციული მიდგომის სასარგებლოდ, რაც სრულყოფილად შეესაბამება მის უფრო დიდ თემებს – ცვლილებასა და ნორმების დეკონსტრუქციას. ალ პაჩინომ 1970-იანი წლები დაიმორჩილა. „ნათლიას“ შედევრით დაწყებული და შეუფასებელი იურიდიული დრამით „...და სამართლიანობა ყველასთვის“ დამთავრებული, პაჩინო „ახალი ჰოლივუდის“ სავიზიტო ბარათი იყო. 1975 წელს მან განასახიერა, ალბათ, მისი საუკეთესო როლი, როგორც შეშლილი და სასოწარკვეთილი კრიმინალი სონი ვორციკი სიდნი ლუმეტის კრიმინალურ ბიოგრაფიულ ფილმში „ძაღლური ნაშუადღევი“. ფილმი დრამატიზებას ახდენს 1972 წლის ძარცვისა და შემდგომი მძევლების აყვანის სიტუაციის ბრუკლინში, Chase Manhattan-ში.