1970-იანი წლები, როგორც წესი, ახალი ჰოლივუდის პიკად ითვლება და, შესაბამისად, კინორეჟისორისთვის ალბათ საუკეთესო და ყველაზე ნაყოფიერი დრო იყო. სტუდიების კონტროლისგან თავისუფალმა, ჰეისის კოდექსის დიდი ხნის გაუქმების შემდეგ, და აუდიტორიით, რომელიც სულ უფრო მზად იყო უფრო ბნელი, რევოლუციური ნარატივების მისაღებად, 70-იანი წლების კინორეჟისორებმა შექმნეს საავტორო ნამუშევრები, რომლებიც ასახავდა კულტურულ განწყობას. სწორედ ამ ათწლეულის განმავლობაში შევიქმნა კინოს ყველაზე ამბიციური ფილმები – „ნათლია“, „ვარსკვლავური ომები“, „აპოკალიფსი ახლა“, „მექანიკური ფორთოხალი“ – რომელთაგან ბევრი ფუნდამენტური გახდა თანამედროვე კინოს გასაგებად. კინოსთვის ასეთ მნიშვნელოვან ათწლეულში არცერთი წელი 1975 წელზე მეტად არ გამოირჩევა. ამ ათი წლის შუა პერიოდში, 1975 წელს გამოვიდა რამდენიმე სურათი, რომელიც მედიუმის აღიარებულ კლასიკად იქცა. ამ სიაში მოხვედრილმა ფილმებმა წარმოშვა ფრენჩაიზები, მოიპოვა აღიარება, გავლენა მოახდინა ტენდენციებზე და შთააგონა მომავალი კინორეჟისორები; რამდენიმემ კი გასართობი ინდუსტრიისა და პოლიტიკის მომავალი ლანდშაფტიც კი იწინასწარმეტყველა. ისინი იმდენად ფუძემდებლურია, რომ თავად კინოხელოვნების სინონიმად იქცა, რაც საავტორო კინოს მწვერვალს წარმოადგენს და მდიდარ მემკვიდრეობას ტოვებს, რომელსაც ათწლეულის სხვა ცოტა ფილმი თუ გაუტოლდა. იზაბელ აჯანიმ თავისი პირველი ოსკარის ნომინაცია მიიღო ისტორიულ დრამაში „ადელის ისტორია“ შესრულებული ბრწყინვალე როლისთვის. ვიქტორ ჰიუგოს მეორე ქალიშვილის, ადელ ჰიუგოს დღიურებზე დაფუძნებული ფილმი მოგვითხრობს, თუ როგორ მიჰყავს სამხედრო ოფიცრის მიმართ მის არაჯანსაღ და ობსესიურ მიჯაჭვულობას საბოლოო დაღუპვამდე. ნომინაციის დროს აჯანი 20 წლის ასაკში იყო ყველაზე ახალგაზრდა ნომინანტი საუკეთესო მსახიობი ქალის კატეგორიაში. რეჟისორი ფრანსუა ტრიუფო აქ გასაოცარ ხრიკს იყენებს. ის აღიარებს, რომ ადელის ობსესია არაჯანსაღი იყო და შესაძლოა ის ფსიქიკურად დაავადებულიც კი ყოფილიყო. მიუხედავად ამისა, მისი შეუპოვრობა, მისი აბსოლუტისტური მიდგომა ცხოვრებისა და სიყვარულისადმი იმდენად განსაზღვრულია, რომ აღტაცების ღირსი ხდება. ჩვენ არ ვამართლებთ და არც კი ვემპათიზებთ მას, მაგრამ არ შეგვიძლია არ ვაღიაროთ იგი, როგორც ანგარიშგასაწევი ფიგურა. თავის მხრივ, აჯანი სრულად ჩართულია ამ ამბის ტრაგედიაში, ადელის მიზანდასახულობას განასახიერებს ჩუმი მრისხანებით აღსავსე ერთგულებით. ამდენი წლის შემდეგაც, „ადელის ისტორია“ რჩება არასწორად მიმართული სიყვარულის საშინელებების გამჭოლ ასახვად და ვნების შემაძრწუნებელ ისტორიად, რომელიც თავისი თავის გულისთვის არსებობს. 70-იანი წლები პარანოიდული ფილმების ოქროს ათწლეული იყო, რომელმაც ამ განსაკუთრებულ ქვეჟანრში ყველაზე დიდი კლასიკა წარმოშვა. ერთ-ერთი საუკეთესოა სიდნი პოლაკის „კონდორის სამი დღე“, რომელშიც ახალი ჰოლივუდის ორი გამორჩეული ვარსკვლავი, რობერტ რედფორდი და ფეი დანაუეი მონაწილეობენ. ფილმი მოგვითხრობს CIA-ს კოდების გამშიფვრელ ჯო ტერნერზე (რედფორდი), რომელიც ოფისში დაბრუნების შემდეგ აღმოაჩენს, რომ ყველა მოკლულია, და CIA-ს მაღალჩინოსნები როგორღაც არიან ჩართულნი, რაც მას შეთქმულებაში აგდებს, სადაც ის სიცოცხლისთვის უნდა იბრძოლოს. „კონდორის სამი დღე“ პირქუშია, და არა იმ გაგებით, რომ „ეს ცუდად დასრულდება“, არამედ იმ გაგებით, რომ „არაფერს აქვს მნიშვნელობა, თუ მაღალ ხელისუფლებას არ სურს, რომ მას მნიშვნელობა ჰქონდეს“. რედფორდი შესანიშნავი „ყველა ადამიანია“ მარტოხელა ბრძოლაში ბნელი ძალის წინააღმდეგ, ხოლო კლიფ რობერტსონი და მაქს ფონ სიდოვი არანაკლებ ბრწყინვალენი არიან თავიანთ ანტაგონისტურ როლებში. ფილმი შეესაბამება 1970-იანი წლების შუა პერიოდის იმედგაცრუებულ, პარანოიდულ განწყობას, დროს, როდესაც ხალხი დაიღალა ტყუილითა და მანიპულაციით, მაგრამ ვერაფერს აკეთებდა გარდა იმედისა, რომ ვინმე ამ კორუმპირებულ ინსტიტუტებს პასუხისგებაში მისცემდა. დასასრული გამაფრთხილებელი შეხსენებაა, რომ ზოგჯერ, გოლიათის დასამარცხებლად დავითზე მეტია საჭირო. „როკი ჰორორის სურათების შოუ“ იყო ორიგინალური საკულტო კლასიკა და ყველაზე საკულტო შუაღამის ფილმი, რაც კი ოდესმე გადაღებულა. ბროდვეის სენსაციაზე „როკი ჰორორის შოუ“ დაფუძნებული ფილმი მოგვითხრობს მორცხვ წყვილზე, ჯანეტზე (სიუზან სარანდონი) და ბრედზე (ბარი ბოსტვიკი), რომელთა მანქანაც ფუჭდება, რაც მათ აიძულებს თავშესაფარი ეძებონ დოქტორ ფრენკ-ნ-ფერტერის (ტიმ კერი) ციხე-სიმაგრეში, რომელიც არის „საყვარელი ტრანსვესტიტი ტრანსსექსუალური ტრანსილვანიიდან“. ფილმი ნამდვილი გარდამტეხი მოვლენა იყო, რომელმაც შექმნა მცირე, მაგრამ ერთგული ნიშა, რომელიც ნელ-ნელა კულტურულ სენსაციად იქცა. „როკი ჰორორი“ გახდა 1970-იანი წლების ბოლოს კულტურული ცვლილების განსახიერება, რადგან საზოგადოება უფრო ღია აზროვნების ფაზაში გადავიდა და დისკო კულტურა მეინსტრიმში შემოვიდა. ახლა ის ფართოდ განიხილება, როგორც ლგბტქ+ გასართობი ინდუსტრიის სვეტი, დივერსიული, დესტრუქციული და მაცდური ფენომენი, რომელმაც მოახდინა რევოლუცია იმაში, თუ როგორ ვუყურებთ პოპ კულტურასა და მუსიკალურ ჟანრს მთლიანობაში. სიმღერები ყველა განსაკუთრებული ჰიტია, რომელიც თავს არიდებს ტიპიურ შოუთუნის კონსტრუქციასა და სენსიბილიტეტს უფრო პროვოკაციული მიდგომის სასარგებლოდ, რაც სრულყოფილად შეესაბამება მის უფრო დიდ თემებს – ცვლილებასა და ნორმების დეკონსტრუქციას. ალ პაჩინო დომინირებდა 1970-იან წლებში. შედევრით „ნათლია“ დაწყებული და შეუფასებელი იურიდიული დრამით „...და სამართლიანობა ყველასთვის“ დამთავრებული, პაჩინო ახალი ჰოლივუდის სავიზიტო ბარათი იყო. 1975 წელს მან შეასრულა, ალბათ, თავისი საუკეთესო როლი, როგორც შეშლილმა და სასოწარკვეთილმა კრიმინალმა სონი ვორციკმა სიდნი ლუმეტის კრიმინალურ ბიოგრაფიულ ფილმში „ძაღლური ნაშუადღევი“. ფილმი დრამატიზებას ახდენს 1972 წლის ძარცვისა და შემდგომი მძევლების აყვანის სიტუაციას ბრუკლინის Chase Manhattan-ის ბანკში. პაჩინო... (ტექსტი აქ წყდება)