1981 წელი კინოში მაქციების წელი იყო, მაგრამ ამ წელს გამოსული ოთხი ფილმიდან რომელია საუკეთესო ლეგენდარულ ლიკანთროპებს შორის? 1941 წელს Universal-ის „ადამიანი მგლის“ გამოსვლის შემდეგ, საშინელებათა ჟანრის მოყვარულებს ყოველთვის ხიბლავდათ მაქციები დიდ ეკრანზე. ფოლკლორიდან აღებული, ადამიანადქცეული ურჩხულის ისტორიები არასდროს კარგავს მიმზიდველობას. საშინელებათა ქვეჟანრს 1980-იან წლებამდე დასჭირდა თავისი ნიშის პოვნა და ამ ათწლეულში უამრავი მაქციებზე შექმნილი ფილმი გამოვიდა. უფრო კონკრეტულად, 1981 წელს კინოთეატრებში მაქციების შესახებ რამდენიმე ფილმი გამოჩნდა, მათ შორის ქვეჟანრის ყველა დროის ერთ-ერთი საუკეთესო ნამუშევარი. თუმცა, მხოლოდ ერთ მათგანს შეუძლია იყოს „ტოპ ძაღლი“. რეჟისორი ლარი კოენი ცნობილი იყო თავისი ექსცენტრიული საექსპლუატაციო ფილმებით, მაგრამ „სავსე მთვარის სკოლა“ (Full Moon High) არ იყო მისი საუკეთესო ნამუშევარი. ეს კომედია მოგვითხრობს თინეიჯერზე, რომელსაც მაქცია უკბენს და რომელიც არ ბერდება. ის გადაწყვეტს სკოლაში დაბრუნებას, მაგრამ მალევე აღმოაჩენს, რომ მისი მდგომარეობა პრობლემებს უქმნის. ფილმის ელემენტები განმეორდა 1985 წლის „თინეიჯერ მგელში“, მაგრამ გაცილებით უკეთ. სადღაც ხმაურიან სექს-კომედიასა და უცნაურ იუმორს შორის დაკარგული, „სავსე მთვარის სკოლის“ ხუმრობები მხოლოდ დაახლოებით მეოთხედ შემთხვევაში მუშაობს. მაქცია-კომედია შესაძლებელია, მაგრამ ფილმის დახლართულმა სიუჟეტმა და პრობლემატურმა იუმორმა გაანადგურა მისი „სიცოცხლისუნარიანობა“. ის კარგია გასართობად, მაგრამ სხვა მაქციების ფილმებთან შედარებით ვერ უძლებს კრიტიკას. „ვულფენი“ (Wolfen) 1980-იანი წლების დაუფასებელი საშინელებათა ფილმია, რომელიც თითქმის კლასიკად ითვლება. ნიუ-იორკში მომხდარი შემზარავი მკვლელობების სერიის გამოძიებისას, დეტექტივი აღმოაჩენს, რომ დამნაშავე შესაძლოა მითიური მხეცი იყოს. განწყობილი ურბანული მაქციის ისტორია ინოვაციური კონცეფცია იყო და „ვულფენის“ ატმოსფერო მისი უდიდესი ძალაა. ის იკვლევს შემოსავლების უთანასწორობისა და დისკრიმინაციის უფრო ღრმა თემებს, მაგრამ ამას აკეთებს ისე, რომ არ კარგავს კავშირს თავის საშინელებათა ფესვებთან. ის იმსახურებს ადგილს დიდ მაქციების ფილმებს შორის, მაგრამ მას აკლია რამდენიმე ძირითადი ასპექტი. „ვულფენის“ ნელი ტემპი აფერხებს მას და შედეგები ხშირად სუსტია. ძირითადად, მას ჩრდილავს 1981 წლის ორი უმაღლესი ხარისხის მაქციების ფილმი. სხვა სამყაროში, „ყმუილი“ (The Howling) 80-იანი წლების განმსაზღვრელი მაქციის ფილმი იქნებოდა, მაგრამ ის ყველა დროის კლასიკას დაუპირისპირდა. ტრავმირებული ჟურნალისტი მიდის გამაჯანსაღებელ დასვენებაზე, მაგრამ მისი ტრავმის უფრო ღრმა შესწავლა ლიკანთროპულ კავშირს ავლენს. ჯო დანტეს რეჟისორობით (რობ ბოტინის ეფექტებით), „ყმუილი“ საშინელებათა ჟანრის მოყვარულთა ოცნებაა. უცნაური სცენარი და საინტერესო პერსონაჟები მხარდაჭერილია განსაცვიფრებელი მაქციის ეფექტებითა და მრავალი შემზარავი მომენტით, და ის ინარჩუნებს ორფეხა მგლის კლასიკურ ტრადიციას. მასმედიის შესახებ დახვეწილი კომენტარებით, „ყმუილმა“ გააგრძელა დანტეს ირონიული მიდგომა საშინელებათა ჟანრისადმი. არსებობს მიზეზი, თუ რატომ შექმნა „ყმუილმა“ ფრენჩაიზი. „ცხოველთა სახლის“ (Animal House) კვალდაკვალ, რეჟისორმა ჯონ ლენდისმა სრულიად განსხვავებული ტიპის ცხოველი წარმოადგინა. „ამერიკელი მაქცია ლონდონში“ მოგვითხრობს ამერიკელ ტურისტზე, რომელიც დიდ ბრიტანეთში მოგზაურობისას მაქციად იქცევა. მიუხედავად იმისა, რომ რიკ ბეიკერის ნოვატორული ტრანსფორმაციის სცენა მთელ ყურადღებას იპყრობს, ფილმის დანარჩენი ნაწილი უნაკლოა. რიკ ბეიკერმა ოსკარის პირველი ჯილდო მოიპოვა საუკეთესო მაკიაჟისთვის „ამერიკელი მაქცია ლონდონში“ შექმნილი ნამუშევრისთვის. ჭეშმარიტად შემზარავი მომენტების ტრაგედიასთან და იუმორთან შერევით, „ამერიკელი მაქცია“ არის სრულყოფილი კინემატოგრაფიული გამოცდილება. მისი ეფექტები დღემდე დაუძლეველია და მაქციამ სამუდამოდ მოახდინა რევოლუცია იმაში, თუ როგორ იყო ნაჩვენები ლიკანთროპები ეკრანზე. 80-იანი წლების სხვა მაქციების ფილმებისგან განსხვავებით, რომლებიც ასე ძლიერ ცდილობდნენ ტრადიციების დარღვევას, 1981 წლის საუკეთესო საშინელებათა ფილმმა ისინი თანამედროვე შეგრძნებებით მოიცვა.