პოპულარულმა კინომ 1987 წელს ჩუმად მიაღწია შემოქმედებითი აღმავლობის პიკს. სტუდიები ჯერ კიდევ მზად იყვნენ, დაეფინანსებინათ თამამი ჟანრული ექსპერიმენტები, ზრდასრულთა დრამებს შეეძლოთ ფართო აუდიტორიის მოძიება, და რამდენიმე განსხვავებული ხედვა კინოთეატრებში ზედმეტად ფრთხილი პროდიუსერების მხრიდან შერბილების გარეშე გამოვიდა. შედეგად მივიღეთ ჟანრების მთელი სპექტრის კლასიკის მომხიბვლელი ნაზავი. სატირული სამეცნიერო ფანტასტიკიდან დაწყებული, გულწრფელი კომედიით, პოეტური ფანტასტიკიდან სასტიკი ომის კინომდე, 1987 წელს შეიქმნა რამდენიმე ფილმი, რომელთაც ესმოდათ, რომ გართობა და სიღრმე თავსებადი მიზნები იყო. აქ არის ზოგიერთი ყველაზე დასამახსოვრებელი მათგანი. "Death by stereo." – „დაკარგული ბიჭები“ (The Lost Boys) „დაკარგული ბიჭები“ ვამპირების მითოლოგიას მოზარდთა ბუნტისა და კალიფორნიის სანაპიროს თავისუფალი სტილის პრიზმაში წარმოადგენს. მასში ორი ძმა (ჯეისონ პატრიკი და კორი ჰაიმი) ერთი შეხედვით იდილიურ სანაპირო ქალაქში გადადის საცხოვრებლად, სადაც აღმოაჩენენ, რომ ის სავსეა ახალგაზრდა, ტყავის სამოსში გამოწყობილი ვამპირებით. ნაკლებად ნიჭიერი რეჟისორის ხელში, ეს მხოლოდ ჟანრული სიახლე იქნებოდა. თუმცა, ჯოელ შუმახერი ვამპირიზმს განიხილავს, როგორც მეტაფორას მარადიული ახალგაზრდობისა პასუხისმგებლობის გარეშე, რაც ბოროტმოქმედებს მომხიბვლელებს ხდის, ვიდრე უბრალოდ მონსტრებს. სიუჟეტის მოყოლისას, ის ჰარმონიულად ერწყმის საშინელებათა, კომედიისა და მოზარდობის შფოთვის ელემენტებს. ამ პროცესში, „დაკარგულმა ბიჭებმა“ აღბეჭდა კონკრეტული კულტურული განწყობა: პოსტ-პანკ სტილი, MTV-ის ენერგია და მზარდი გატაცება ახალგაზრდობით, როგორც ფანტაზიით, ასევე ხაფანგით. მისი პრაქტიკული ეფექტები ხელშესახები რჩება, იუმორი მახვილია, ხოლო საუნდტრეკი – საკულტო. მან ასევე დიდი ცვლილება მოახდინა ვამპირების ეკრანზე გამოსახვის წესში, გზა გაუხსნა ყველაფერს, ბაფი ვამპირებზე მონადირედან დაწყებული, რა ვქნათ ჩრდილში დამთავრებული. "I say it better when I’m angry." – „საინფორმაციო გადაცემა“ (Broadcast News) „საინფორმაციო გადაცემა“ არის რომანტიკული დრამა, რომელიც სატელევიზიო ჟურნალისტიკის სამყაროში ვითარდება და სამ პროფესიონალზე მოგვითხრობს, რომელთა პირადი და ეთიკური ცხოვრება ერთმანეთს ეჯახება. ჰოლი ჰანტერი თამაშობს ძლიერ, მაგრამ არასტაბილურ პროდიუსერს, ალბერტ ბრუკსი არის ნიჭიერი, მაგრამ დაუცველი რეპორტიორი, ხოლო უილიამ ჰარტი არის ქარიზმატული წამყვანი, რომლის წარმატება აჩენს უხერხულ კითხვებს იმიჯისა და შინაარსის შესახებ. გამომაცოცხლებელია ის ფაქტი, რომ ფილმი უარს ამბობს მარტივ ბოროტმოქმედებზე, სამაგიეროდ, ამბიციას, დაუცველობასა და კომპრომისს წარმოაჩენს, როგორც სტრუქტურულ რეალობას და არა პირად ნაკლოვანებებს. ეს ქმნის მედიის წარმოდგენის კულტურის მახვილ კრიტიკას, რომელიც დღესაც აქტუალურია. ამის მიუხედავად, პერსონაჟები არასოდეს დაიყვანება უბრალო სიუჟეტურ საშუალებებამდე ან თემატურ „საბრძოლო ტომრებამდე“. მართლაც, ფილმის უდიდესი ძალა მის ემოციურ ინტელექტშია: პერსონაჟებს ეძლევათ უფლება იყვნენ წინააღმდეგობრივი, დაჭრილი და გულწრფელი ერთდროულად. ყველა შემსრულებელი სიმაღლეზე დგას, რაც ამ ფილმს ჯეიმს ლ. ბრუკსის ერთ-ერთ საუკეთესო პროექტად აქცევს. "They bring a knife, you bring a gun." – „ხელშეუხებელნი“ (The Untouchables) მიუხედავად იმისა, რომ „ხელშეუხებელნი“ (The Untouchables) პოტენციალის სრულად რეალიზება ვერ მოახერხა, ის რჩება 1980-იანი წლების ერთ-ერთ ყველაზე ძლიერ კრიმინალურ ფილმად. აქ, ბრაიან დე პალმა დრამატიზებას ახდენს კანონის წარმომადგენელ ელიოტ ნესსა (კევინ კოსტნერი) და განგსტერ ალ კაპონეს (რობერტ დე ნირო) შორის გამართული ბრძოლისას აკრძალვის ეპოქის ჩიკაგოში. ნესი აყალიბებს პატარა, პრინციპულ გუნდს კაპონეს კრიმინალური იმპერიის დასანგრევად კორუფციისა და დაშინების ფონზე, თუმცა დაბრკოლებები მათ ყოველ ნაბიჯზე ხვდებათ. ნაცვლად იმისა, რომ ყოფილიყო ჩვეულებრივი განგსტერული ფილმი, „ხელშეუხებელნი“ ასხივებს ერთგვარ მითურ თავდაჯერებულობას. ისტორიის გაკვეთილის ნაცვლად, დე პალმა გვთავაზობს საოპერო სანახაობას, სტილიზებული ძალადობისა და თამამი კომპოზიციების გამოყენებით. ფილმი იუმორის გარეშე იღებს გრანდიოზულობას, რაც რამდენიმე ნამდვილად ფენომენალურ სამოქმედო სცენას ქმნის. ეს ამბიცია დასაფასებელია, თუნდაც ზოგჯერ ნარატიულ ხარვეზებამდე მიგვყავდეს. მთავარი გმირები დამაჯერებელნი არიან (თუმცა შონ კონერის აქცენტი ზოგჯერ ოდნავ ყურადღების გამფანტველია). "I’d buy that for a dollar!" – „რობოკოპი“ (RoboCop) „რობოკოპი“ (RoboCop) არის სასტიკი სატირა, რომელიც სამეცნიერო-ფანტასტიკური მოქმედებითი ფილმის საფარქვეშაა მოქცეული. პიტერ უელერი ალექს მერფის როლშია, მოკლული პოლიციელი, რომელიც კორპორაციის საკუთრებაში არსებულ სამართალდამცავ მანქანად გააცოცხლეს დანაშაულით გაჟღენთილ დეტროიტში. ეს ინტრიგული წინაპირობაა, რომელიც კიდევ უფრო მაღალ დონეზე აჰყავს პოლ ვერჰოვენის ენერგიულ, მაგრამ ოსტატურ რეჟისურას. ის უარს ამბობს არჩევანზე გართობასა და კრიტიკას შორის, რაც ამტკიცებს, რომ ორივეს ერთდროულად გაკეთება შეიძლება. ის აბალანსებს უკიდურეს ძალადობას მახვილ იუმორთან, რაც გასაკვირად მდიდარ თემატურ კომენტარებს ქმნის. კერძოდ, „რობოკოპი“ ამჟღავნებს პრივატიზებული სამართლის, მედიის სენსაციონალიზმისა და კორპორაციული ეთიკის აბსურდულობას. დროთა განმავლობაში, მისი სპეკულაციური სატირა შემაშფოთებლად წინასწარმეტყველური აღმოჩნდა. მაგალითად, რეკლამებით გაჟღენთილი კულტურის, პრივატიზებული სამართალდამცავი ორგანოებისა და დეჰუმანიზებული ინსტიტუტების ხედვა დღეს უფრო ახლოს გვეჩვენება, ვიდრე მისი გამოსვლის დროს. პერსონაჟები ასევე გასაკვირად ადამიანურები არიან. არსებითად, „რობოკოპი“ არის მოთხრობა წაშლილი კაცზე, რომელიც საკუთარი იდენტობის აღსადგენად იბრძვის. "I like me." – „თვითმფრინავები, მატარებლები და მანქანები“ (Planes, Trains and Automobiles) „თვითმფრინავები, მატარებლები და მანქანები“ მოგვითხრობს ორ შეუსაბამო მოგზაურზე (სტივ მარტინი და ჯონ კენდი თავიანთი კარიერის მწვერვალზე), რომლებიც იძულებულნი არიან თენქსგივინგისთვის სახლში დაბრუნების სულ უფრო კატასტროფულ მოგზაურობაში ჩაერთონ. სიუჟეტი ეპიზოდურია, ტრადიციული თაღის ნაცვლად, ის სულ უფრო მზარდი უხერხულობების გარშემოა აგებული. ხუმრობები მრავლადაა და ოსტატურად არის გათვლილი, რაც უამრავ მხიარულ მომენტს ქმნის. ნარატიულად, ფილმი ასევე წარმოადგენდა ჯონ ჰიუზს