1987 წელი პოპულარული კინოსთვის შემოქმედებითი აღმავლობის პერიოდი იყო. სტუდიები მზად იყვნენ გაბედული ჟანრული ექსპერიმენტების დასაფინანსებლად, დრამებს ფართო აუდიტორია ჰყავდა და რამდენიმე თავისებური ხედვა კინოთეატრებში ზედმეტად ფრთხილი პროდიუსერების ჩარევის გარეშე მოხვდა. შედეგად, შეიქმნა ჟანრების მრავალფეროვანი და მომხიბვლელი ნაზავი. სატირული სამეცნიერო ფანტასტიკიდან გულწრფელ კომედიამდე, პოეტური ფანტაზიიდან დაუნდობელ საომარ კინომდე, 1987 წელს რამდენიმე ფილმი გამოვიდა, რომლებმაც გართობა და სიღრმე თავსებად მიზნებად აღიქვეს. წარმოგიდგენთ ზოგიერთ ყველაზე გამორჩეულს მათ შორის. „სტერეოთი სიკვდილი.“ „დაკარგული ბიჭები“ ვამპირების მითოლოგიას თინეიჯერული ამბოხისა და კალიფორნიის სანაპირო ზოლის განწყობით გვიჩვენებს. ფილმში ორი ძმა (ჯეისონ პატრიკი და კორი ჰაიმი) ერთი შეხედვით იდილიურ სანაპირო ქალაქში გადადის, სადაც აღმოაჩენენ, რომ ის ახალგაზრდა, ტყავის ტანსაცმლით შემოსილი ვამპირებით არის სავსე. ნაკლებად ნიჭიერი რეჟისორის ხელში ეს მხოლოდ ჟანრულ სიახლედ დარჩებოდა. თუმცა, ჯოელ შუმახერი ვამპირიზმს მარადიული ახალგაზრდობის, უპასუხისმგებლობის მეტაფორად წარმოაჩენს, რაც ბოროტმოქმედებს მიმზიდველს ხდის და არა უბრალოდ ურჩხულებს. სიუჟეტის მოყოლისას, ის ჰარმონიულად ერწყმის საშინელებათა, კომედიის და მოზარდობის შფოთვის ელემენტებს. ამ პროცესში, „დაკარგულმა ბიჭებმა“ აღბეჭდა კონკრეტული კულტურული განწყობა: პოსტ-პანკ სტილი, MTV-ის ენერგია და ახალგაზრდობისადმი მზარდი ინტერესი, როგორც ფანტაზიის, ისე ხაფანგის სახით. მისი პრაქტიკული ეფექტები ხელშესახებია, იუმორი მახვილი, ხოლო საუნდტრეკი საკულტო. მან ასევე გამოიწვია მნიშვნელოვანი ცვლილება ეკრანზე ვამპირების გამოსახვის წესში, რამაც გზა გაუხსნა ყველაფერს, „ბაფი ვამპირებზე მონადირედან“ „რასაც ვაკეთებთ ჩრდილში“-მდე. „გაბრაზებული უკეთ ვამბობ.“ „სატელევიზიო სიახლეები“ (Broadcast News) არის რომანტიკული დრამა, რომელიც ტელევიზიის ჟურნალისტიკის სამყაროში ვითარდება და სამ პროფესიონალს მიჰყვება, რომელთა პირადული და ეთიკური ცხოვრება ერთმანეთს ეჯახება. ჰოლი ჰანტერი ძლიერ, მაგრამ არასტაბილურ პროდიუსერს განასახიერებს, ალბერტ ბრუკსი ნიჭიერ, მაგრამ დაუცველ რეპორტიორს, ხოლო უილიამ ჰარტი ქარიზმატულ წამყვანს, რომლის წარმატებაც არასასიამოვნო კითხვებს ბადებს იმიჯსა და არსს შორის. გამომცოცხლებლად, ფილმი უარს ამბობს ადვილ ბოროტმოქმედებზე, ნაცვლად ამისა, წარმოაჩენს ამბიციას, დაუცველობას და კომპრომისს, როგორც სტრუქტურულ რეალობას და არა პირად ნაკლოვანებებს. ეს ქმნის მედია წარმოდგენის კულტურის მახვილ კრიტიკას, რომელიც, თუ შეიძლება ითქვას, დღესაც აქტუალურია. მიუხედავად ამისა, პერსონაჟები არასოდეს დაიყვანება მხოლოდ სიუჟეტურ მოწყობილობებამდე ან თემატურ „კრიტიკის სამიზნეებამდე“. სინამდვილეში, ფილმის უდიდესი ძალა მის ემოციურ ინტელექტშია: პერსონაჟებს ერთდროულად შეუძლიათ იყვნენ წინააღმდეგობრივი, დაჭრილი და გულწრფელი. ყველა მსახიობი სიმაღლეზე დგას, რაც ამ ფილმს ჯეიმს ლ. ბრუკსის ერთ-ერთ საუკეთესო პროექტად აქცევს. „მათ დანა მოაქვთ, შენ იარაღი მიიტანე.“ მიუხედავად იმისა, რომ „ხელშეუხებლებმა“ (The Untouchables) შესაძლებლობების სრულად გამოვლენა ვერ შეძლო, ის 1980-იანი წლების ერთ-ერთ უძლიერეს კრიმინალურ ფილმად რჩება. აქ ბრაიან დე პალმა დრამატიზებს კანონის დამცველ ელიოტ ნესს (კევინ კოსტნერი) და განგსტერ ალ კაპონეს (რობერტ დე ნირო) შორის ბრძოლას აკრძალვის ეპოქის ჩიკაგოში. ნესი აგროვებს პრინციპულ გუნდს კაპონეს კრიმინალური იმპერიის დასანგრევად კორუფციისა და დაშინების ფონზე, თუმცა მათ ყოველ ნაბიჯზე წინააღმდეგობები ელით. ჩვეულებრივი განგსტერული ფილმის ნაცვლად, „ხელშეუხებლები“ მითიურ თავდაჯერებულობას ასხივებს. ისტორიის გაკვეთილის ნაცვლად, დე პალმა ოპერატორულ სანახაობას გვთავაზობს, სტილიზებული ძალადობისა და თამამი კომპოზიციების გამოყენებით. ფილმი ირონიის გარეშე მოიცავს დიდებულებას, რაც იწვევს რამდენიმე მართლაც ფენომენალურ სამოქმედო სცენას. ეს ამბიცია საქებარია, თუნდაც ზოგჯერ სიუჟეტურ შეფერხებებს იწვევდეს. მთავარი როლის შემსრულებლები ყველა დამაჯერებელია (თუმცა შონ კონერის არასტაბილური აქცენტი ზოგჯერ ცოტა ყურადღების გადამტანია). „ამას ერთ დოლარად ვიყიდი!“ „რობოკოპი“ არის სასტიკი სატირა, შენიღბული სამეცნიერო ფანტასტიკურ სამოქმედო ფილმად. პიტერ უელერი ალექს მერფის როლს ასრულებს, მოკლულ პოლიციელს, რომელიც კორპორატიული საკუთრების სამართალდამცავ მანქანად აღდგა დანაშაულით გაჟღენთილ დეტროიტში. ეს არის ინტრიგაჟღენთილი წინაპირობა, რომელიც კიდევ უფრო ამაღლებულია პოლ ვერჰოვენის ენერგიული, მაგრამ ოსტატური რეჟისურით. ის უარს ამბობს გართობასა და კრიტიკას შორის არჩევანზე, რაც ამტკიცებს, რომ ორივე ერთდროულად შეიძლება გაკეთდეს. ის აბალანსებს ექსტრემალურ ძალადობას მახვილი იუმორით, რაც ქმნის გასაკვირად მდიდარ თემატურ კომენტარს. კერძოდ, „რობოკოპი“ ამხელს პრივატიზებული სამართლის, მედიის სენსაციონალიზმისა და კორპორაციული ეთიკის აბსურდულობას. დროთა განმავლობაში, მისი სპეკულაციური სატირა შემაშფოთებლად წინასწარმეტყველური აღმოჩნდა. მაგალითად, რეკლამებით გაჟღენთილი კულტურის, პრივატიზებული სამართალდამცავი ორგანოების და დეჰუმანიზებული ინსტიტუტების ხედვა ახლა უფრო ახლოსაა რეალობასთან, ვიდრე ფილმის გამოსვლის დროს იყო. პერსონაჟებიც გასაკვირად ადამიანურები არიან. თავისი არსით, „რობოკოპი“ არის წაშლილი ადამიანის ამბავი, რომელიც ცდილობს საკუთარი იდენტობის დაბრუნებას. „მე მომწონს საკუთარი თავი.“ „თვითმფრინავები, მატარებლები და ავტომობილები“ (Planes, Trains and Automobiles) მოგვითხრობს ორ განსხვავებულ მოგზაურზე (სტივ მარტინი და ჯონ კენდი თავიანთი კარიერის პიკში), რომლებიც იძულებულნი არიან სულ უფრო დამღუპველ მოგზაურობაში წავიდნენ სახლში მადლიერების დღესასწაულისთვის. სიუჟეტი ეპიზოდურია, აგებული მზარდ უხერხულობებზე და არა ტრადიციულ ნარატიულ რკალზე. ხუმრობები მრავლადაა და ოსტატურად არის დროული, რაც უამრავ ხმაურიან მომენტს ქმნის. ნარატიულად, ფილმი ასევე წარმოადგენდა ჯონ ჰიუ