გინახავთ ოდესმე ფილმი, რომელსაც უბრალოდ არ ჰქონდა დასასრული? ასეთი რამ არ ხდება. შეუძლებელია. ყველაფერს დასასრული აქვს. მაშინაც კი, როდესაც დასასრულის არარსებობა განზრახია, ეს თავისთავად მაინც დასასრულია. ეს მიზანმიმართული გადაწყვეტილებაა, არ დასრულდეს ტრადიციული გზით, მაგრამ საბოლოო ტიტრები მაინც იწყება, ან თუ ეს ძველი ფილმია იმ დროიდან, სანამ დასასრულის ტიტრები ნორმალური გახდებოდა, მაშინ ხედავთ „დასასრულს“. ან ზოგჯერ „Fin“. ან თუ შვედურ ფილმს უყურებთ, მაშინ ის გიწოდებთ „****“. არა, სერიოზულად. ეს ყველაფერი იმის სათქმელად, რომ დასასრულები მნიშვნელოვანია, და მაშინაც კი, თუ ინგმარ ბერგმანის ფილმი რაღაც შეურაცხმყოფელს გიწოდებთ, ჰეი, ზოგიერთი მათგანი საკმაოდ კარგად დასრულდა ამ წვრილმან შეურაცხყოფამდე (იხილეთ „მეშვიდე ბეჭედი“, „ფანი და ალექსანდრე“ და „ღვთისმშობლის წყარო“). ასე რომ, კარგი ფილმების დასასრულების აღსანიშნავად, მაგრამ კონკრეტულად გარკვეული დროის, წარმოგიდგენთ 1990-იანი წლების საუკეთესო დასასრულებს. სპოილერები გარდაუვალია, მაგრამ მათი უმეტესობა საკმაოდ ცნობილია, და ამათი სანახავად მეოთხედ საუკუნეზე მეტი გავიდა, ამიტომ იმის განხილვა, თუ რა ხდება ზუსტად ბოლოს, სამართლიანია (განსაკუთრებით ასეთი სტატიისთვის). სიმართლე გითხრათ, აქ ადგილი თავდაპირველად „ჩვეულებრივი ეჭვმიტანილებისთვის“ იყო განკუთვნილი, მაგრამ ბოლო წუთს შევცვალე. მიჩივლეთ. ამას მხოლოდ იმის ხაზგასასმელად ვამბობ, რომ ის #11-ია, რაც, იმედია, ცოტა უფრო ადვილი მისაღებია, ვიდრე იმის წარმოდგენა, რომ ის შეიძლება იყოს #12-დან, ვთქვათ, #36,705-მდე, ან რამდენი ფილმიც გამოვიდა 1990-იან წლებში. სამაგიეროდ, აქ არის „მეფე ლომი“. ეს უკეთესი ფილმია უკეთესი დასასრულით. ნამდვილად განსხვავებული „ჩვეულებრივი ეჭვმიტანილებისგან“, რა თქმა უნდა. აქ დასასრული არ არის მოულოდნელი, და ეს არის ის გზა, რითაც ყველაფერი უნდა დასრულებულიყო, კანონიერი მეფე (ის ხომ ლომია, ვინ იფიქრებდა?) ტახტზე ბრუნდება, გაკვეთილები ნასწავლია და ბოროტმოქმედები დამარცხებულნი არიან, მაგრამ ეს უბრალოდ ძალიან კათარზისულია. მუსიკა ასევე მასიურ როლს ასრულებს, ჰანს ციმერის ისეთი ხმაურიანი საუნდტრეკი საოცრად ამაღელვებელია. „ტრუმენის შოუ“ არის ისეთი ფილმი, რომლის შესახებაც ალბათ მის ნახვამდე იცით, რადგან მას ჯოჯოხეთური წინაპირობა აქვს, რომლის ახსნაც ადვილია. საუბარია მამაკაცზე, რომელიც არის განსაკუთრებით უცნაური რეალითი შოუს ცენტრი (ისე, 1998 წელს უცნაურად ჩანდა), სადაც მთელი ხრიკი იმაში მდგომარეობს, რომ მის ცხოვრებაში ყველა მსახიობია და იცის, რომ შოუში მონაწილეობს, მის გარდა. ის იწყებს საკუთარი რეალობის კითხვის ნიშნის ქვეშ დაყენებას, ან მისი ნაკლებობის, და „ტრუმენის შოუ“ გარდაუვლად იქცევა მისთვის ერთადერთი სამყაროდან გათავისუფლების აუცილებლობად, რომელიც კი ოდესმე სცოდნია. აქცენტი კეთდება „გარდაუვლად“ ნაწილზე, რადგან „ტრუმენის შოუ“ თითქოს უნდა დასრულდეს მისი გაქცევით, თუმცა ის მაინც პოულობს საინტერესო და ამაღელვებელ გზას ამ ეტაპამდე მისასვლელად (და მაინც ცოტა დაძაბულად გრძნობს თავს, ძირითადად იმის წყალობით, რომ ის უფრო დრამისკენ - და კომედიისგან შორს - მიდის). იმავე წელს, როდესაც გამოვიდა „ჩვეულებრივი ეჭვმიტანილები“, იყო კიდევ ერთი ფილმი, რომელშიც იყო მოულოდნელი სიუჟეტური ხაზი კევინ სპეისის მიერ შესრულებული პერსონაჟით, და ეს იყო „შვიდი“. ის, რომ მკვლელს სპეისი თამაშობს, არ არის ნამდვილი სიუჟეტური გადახვევა ფილმის სამყაროში, და ნამდვილად გასაკვირია მხოლოდ მაყურებლისთვის, მაგრამ შემდეგ ის სისასტიკე, რაც სინამდვილეში ხდება ბოლოს, გამანადგურებელია როგორც პერსონაჟებისთვის, ასევე მაყურებლისთვის, ასე რომ ტკივილი გაზიარებულია. მაშინაც კი, თუ იცით, რომ „შვიდის“ დასასრული მოდის, მისი განვითარების ყურება მაინც ღრმად უსიამოვნო და შემაშფოთებელია. მარტივად რომ ვთქვათ, მკვლელი იმარჯვებს და იღებს იმას, რაც სურს, რითაც უზრუნველყოფს, რომ ის არის მისი მთელი „შვიდი მომაკვდინებელი ცოდვის“ მკვლელობის სერიის ბოლო მსხვერპლი. ასევე ის მასშტაბი, რითაც ის იმარჯვებს, ხდის ამ ყველაფერს უფრო შემზარავს, და მაშინაც კი, თუ იცით, რომ ეს მოდის, მისი განვითარების ყურება მაინც ღრმად უსიამოვნო და შემაშფოთებელია. მაგრამ ეს ასევე ამაღლებს ფილმს, „შვიდი“ ხდება კლასიკა (და არა უბრალოდ კარგი ფილმი) იმიტომ, რომ მათ გააკეთეს ის, რაც გააკეთეს. თუ „შერკინებაში“ საუკეთესო სცენის გამოყოფა გსურთ, ალბათ ორ ვარიანტზე შეჩერდებით: დიდი, სამოქმედო, ძარცვა-სროლის ეპიზოდი, ან სადილის სცენა, რომელიც ცოტა ხნით ადრე ხდება. და ეს სამართლიანია, მაგრამ „შერკინება“ მაინც ინახავს, ალბათ, მესამე საუკეთესო ეპიზოდს ზუსტად ბოლოსთვის? სინამდვილეში, მისი ასე შეფასება ცოტა რთულია. „შერკინებაში“ თითქმის ყველა სცენა შესანიშნავია. მიუხედავად ამისა, ეს დასასრული ამართლებს და ნამდვილად გადმოსცემს ყველაფერს, რისკენაც ფილმი მიდიოდა თხრობითა და თემატურად, და ის ასევე უცნაურად ამაღელვებელია. ეს არის ფილმი ორ ადამიანზე, რომლებიც ძალიან ჰგვანან ერთმანეთს, მაგრამ კანონის საპირისპირო მხარეებზე დგანან, და ამიტომ ბუნებრივია, რომ ის მთავრდება ერთი მათგანის „გამარჯვებით“ მეორეზე, მაგრამ ის მწარე-ტკბილია მრავალი მიზეზის გამო (და, როგორც „მეფე ლომის“ და მრავალი სხვა შესანიშნავი დასასრულის შემთხვევაში, აქ მუსიკა ძალიან ეხმარება). „თელმა და ლუიზას“ შემთხვევაში, ეს კიდევ ერთი მაგალითია იმისა, რომ დასასრული ყველაზე ცნობილი სცენაა. ფილმი მოგვითხრობს ორ ტიტულოვან პერსონაჟზე, რომლებიც გაქცევაზე არიან, პოლიციის დევნაში, და საბოლოოდ მათ აღარ რჩებათ არჩევანი, და ისინი ერთად ეშვებიან კლდიდან, ნაცვლად იმისა, რომ დანებდნენ და დააკავონ. რა თქმა უნდა, სწორედ ის გზა, რითაც „თელმა და ლუიზა“ ამ დასასრულამდე მიდის, ეხმარება მას ასე ძლიერად მოხვედრაში. მიუხედავად ამისა, თითქოს ფილმის დანარჩენი ნაწილი ბუნდოვანი ხდება, როგორც კი ეს მოხდება, ყოველ შემთხვევაში თუ თქვენ...