2010-იანი წლები ბლოკბასტერებისთვის პარადოქსული ათწლეული იყო. ერთის მხრივ, დომინირებდა ფრანჩაიზები, საერთო კინოსამყაროები და სტუდიების რისკისგან თავის არიდების ლოგიკა. მეორეს მხრივ, რამდენიმე „მასშტაბურმა“ ფილმმა დაამტკიცა, რომ გრანდიოზულობა არ უნდა იყოს ოსტატობის, ამბიციის ან თემატური სერიოზულობის ხარჯზე. ეს ფილმები არის ამ სიის ფოკუსში. 2010-იანი წლების საუკეთესო ბლოკბასტერებმა გააფართოვეს ის, თუ რას შეიძლება ნიშნავდეს სანახაობა შოუ-ბიზნესისთვის. ეს ამბიციური, მაგრამ აღიარებული პროექტები ვარაუდობდნენ, რომ აუდიტორიას შეეძლო რთული სტრუქტურებისთვის თვალის დევნება, ორაზროვნებასთან შეგუება და პერსონაჟებზე ღრმად ზრუნვა, თუნდაც გადამეტებული მასშტაბის ფონზე. „მე წავიკითხე შენი ნეკროლოგი ჩემს შესახებ.“ – „სქაიფოლმა“ (Skyfall) განაახევა ბონდის ფილმის იდეა, გარეგნული ესკალაციის ნაცვლად შინაგან სამყაროზე ფოკუსირებით. ამ ფილმში, ბონდი (დენიელ კრეიგი) იძიებს კიბერტერორისტს, რომელიც MI6-ს უტევს, მაგრამ რეალური ამბავი ინსტიტუციურ დაშლაზე, აქტუალურობის დაკარგვაზე და პირად ერთგულებაზეა. აქცენტი პერსონაჟის ფსიქოლოგიაზე კეთდება. ბონდი დაჭრილი, გამოფიტული და სულ უფრო მეტად აცნობიერებს თავის შემცვლელობას. ის უფრო ადამიანურად გრძნობს თავს, მისი ჯაშუშობამდელი ცხოვრება ისე ამძიმებს ამბავს, რაც ფრანჩაიზისთვის სიახლე იყო. არსებითად, ფილმი ემოციურად მდიდარი და ამავდროულად მომხიბვლელია. შემდეგ მოდის ესთეტიკა. ვიზუალურად, „სქაიფოლი“ ათწლეულის ერთ-ერთი ყველაზე ელეგანტური ბლოკბასტერია. როჯერ დიკინსი, როგორც ყოველთვის დიდებული, იყენებს სინათლეს, ჩრდილს და სივრცეს ემოციური მდგომარეობების გადმოსაცემად. მუსიკის მხრივ, ადელის სათაურის სიმღერით, რომელიც თავისთავად ჰიტად იქცა, ჩვენ ვიღებთ ერთ-ერთ უდიდეს ბონდის თემას. „მიხილეთ მე!“ – „შეშლილი მაქსი: მრისხანების გზა“ (Mad Max: Fury Road) საუკეთესო გაგებით, ორსაათიანი დევნაა. სიუჟეტი სასტიკად მარტივია: გაქცეულები ტირანს უდაბნოში გაურბიან და საბოლოოდ უკან ბრუნდებიან მის შესახვედრად. თუმცა, სამყაროს შექმნა და რეჟისორის ხედვის სუფთა სიცხადე საკუთარ ლიგაშია. რეჟისორი ჯორჯ მილერი უბრუნდება თავის სასტიკ უდაბნოს სამყაროს განახლებული კრეატიულობითა და თავდაჯერებულობით, რატომღაც სერიის ლეგენდარულ ადრინდელ ნაწილებსაც კი აჭარბებს. ის მოქმედებას ენად იყენებს, თითქმის მთლიანად მოძრაობითა და გამოსახულებით გადმოსცემს პერსონაჟს, თემას და ძალაუფლების დინამიკას. პრაქტიკული ტრიუკები 2010-იანი წლების საუკეთესოებს შორისაა, ხოლო გრანდიოზული სამოქმედო სცენები ღრმად დამაკმაყოფილებელია. მსახიობობის მხრივ, ტომ ჰარდი, ჰიუ კიზ-ბირნი და ნიკოლას ჰოლტი ფანტასტიკურ შესრულებას გვთავაზობენ, თუმცა მათ ყველას ჩრდილავს არაჩვეულებრივი შარლიზ ტერონი იმპერატორ ფურიოზას როლში. პერსონაჟის პრიკველმა ფილმმა უბრალოდ ვერ შეძლო მსგავსი დონის მიღწევა, ნაწილობრივ ტერონის არარსებობის გამო. „სამყარო საფრთხეშია.“ – „შეუსრულებელი მისია: ფოლაუტი“ (Mission: Impossible – Fallout) ეთან ჰანტის (ტომ კრუზი) ისტორიას მოგვითხრობს, რომლის წარუმატებელი მისია გლობალურ საფრთხედ იქცევა და აიძულებს მას თავისი მორალური კოდექსის შედეგებს დაუპირისპირდეს. ეთანის უარი ინდივიდების მსხვერპლად შეწირვაზე აბსტრაქტული სიკეთისთვის, ხდება ნარატივის მამოძრავებელი ძალა, რაც ართულებს იმას, რაც სხვა შემთხვევაში სტანდარტული თრილერი იქნებოდა. ამ ეტაპზე, უმეტეს ფრანჩაიზებს ძალა ეწურებათ, მაგრამ „ფოლაუტმა“ პირიქით, პლანკა აწია: მეტი დრამა, მეტი პერსონაჟის განვითარება და უფრო გრანდიოზული ტრიუკები, მათ შორის 25 000 ფუტის სიმაღლიდან HALO ნახტომი. ფილმის თემებიც მდიდარია, რაც ბევრად მეტ ანალიზსა და ინტერპრეტაციას იწვევს, ვიდრე თქვენი ტიპური „პოპკორნის ფილმი“. აქ უამრავი გასაკვირად საინტერესო იდეაა წარმოდგენილი თავგანწირვის, დაბერების, საერთო სიკეთის და მოვალეობის პირადი ფასის შესახებ. ყოველივე ამის გამო, ბევრი „ფოლაუტს“ სერიის ერთ-ერთ საუკეთესო, თუ არა უდიდეს ნაწილად მიიჩნევს. „მე მძულს კოსმოსი.“ – ალფონსო კუარონს აშკარად უყვარს გამოწვევები. ინტიმური დრამის „და დედაშენიც“ (Y tu mamá también), დროში მოგზაურობის ფანტაზიის „აზკაბანის ტყვე“ (Prisoner of Azkaban) და დისტოპიური სოციალური კომენტარის „კაცობრიობის შვილების“ (Children of Men) შემდეგ, მან პირდაპირ კოსმოსზე მოახდინა ფოკუსირება, გააფართოვა როგორც სამეცნიერო ფანტასტიკის, ასევე გადარჩენის თრილერების საზღვრები. სიუჟეტი ასტრონავტის (სანდრა ბულოკი) გარშემო ვითარდება, რომელიც კატასტროფული ავარიის შემდეგ კოსმოსშია მიტოვებული, იძულებულია ორბიტალურ ნამსხვრევებს შორის იმოძრაოს პანიკასა და სასოწარკვეთილებასთან ბრძოლისას. ტექნიკური ოსტატობა აქ უმაღლეს დონეზეა. რეჟისორი იყენებს ხანგრძლივ კადრებს და იმერციულ ხმოვან დიზაინს, რათა მაყურებელი პროტაგონისტის იზოლაციაში მოათავსოს, ამავდროულად ამ მეთოდებით თემებს აძლიერებს. პერსონაჟის სასოწარკვეთილი მისია ხდება მეტაფორა მწუხარების, ხელახალი დაბადებისა და ცხოვრების გაგრძელების გადაწყვეტილებისთვის. კოსმიურ მასშტაბზეც კი, ფილმი ფოკუსირებულია სუნთქვაზე, შიშზე და სიმტკიცეზე. არაფრისთვის არ მიუღია „გრავიტაციას“ შვიდი ოსკარი, რაც 2010-იანი წლების ნებისმიერი ფილმისთვის ყველაზე მეტია. „მშვიდობით, პარტნიორო.“ – „სათამაშოების ისტორიის“ საგა გაგრძელდებოდა ღირსეული მეოთხე ნაწილით და მომავალი მეხუთე ნაწილით, მაგრამ მესამე იმდენად შესანიშნავი იყო, რომ არანაირი გაგრძელება არ იყო საჭირო. ის გვიჩვენებს საყვარელ სათამაშოებს, ვუდისა (ტომ ჰენქსი) და ბაზის (ტიმ ალენი) მეთაურობით, რომლებიც მიტოვების საფრთხის წინაშე დგანან, რადგან მათი პატრონი კოლეჯში წასასვლელად ემზადება, რაც მათ დღის მოვლის ცენტრში მიჰყავს, რომელიც თავდაპირველად განახლებას გვპირდება, მაგრამ ნოსტალგიის მიღმა სისასტიკეს ავლენს. მიუხედავად იმისა, რომ სიუჟეტი გასართობია, ის ასევე ემსახურება გააზრებულ კომენტარს ცვლილებებზე, დანაკარგზე და გაზრდის მწარე სიტკბოებაზე. არსებითად, ფილმი ყველა ასპექტში ბრწყინავს.