თავისუფლად შეგიძლიათ დაუკავშირდეთ მას ან გაეცნოთ მის ნამუშევრებს. ის ყველგანაა — Upwork-ზე, YouTube-ზე, Spotify-ზე, SoundCloud-ზე, Collider-ზე, LinkedIn-ზე, Instagram-ზე. 2015 წლის შემდეგ გამოსულ ფილმებს ერთი უცნაური პრობლემა აქვთ: ბევრი შესანიშნავია, მაგრამ ცოტაა ისეთი, რომელშიც ყველაფერი ჰერმეტულად მყარია. სრულყოფილი ფილმი არ ნიშნავს, რომ მასში წვრილმანების დონეზე არაფერი გაკლია, ეს ნიშნავს, რომ მთლიანი ნაწარმოებიდან ვერც ერთ ძირითად ელემენტს ვერ ამოიღებ ისე, რომ მთელი კონსტრუქცია არ დაირღვეს. სიუჟეტი მიზანმიმართულად ვითარდება, შესრულება ტონალობასთან არის შეხამებული და დასასრული ერთადერთ გულწრფელ მიზანს ჰგავს. არაფერი იკარგება, როცა რაღაც ნამდვილად სრულყოფილია. ასე რომ, ეს სია იმ ფილმებს ეხება, რომლებიც არა მხოლოდ მომენტალურად შთაბეჭდილებას ახდენენ, არამედ გამძლეობასაც ინარჩუნებენ, როცა სცენებს გონებაში ხელახლა ათვალიერებთ. ისინი აკეთებენ მკაფიო არჩევანს, ერთგულნი რჩებიან მას და არასდროს გთხოვენ მათ მოწონებას. ისინი იმსახურებენ ხელახლა ყურებას, რადგან ოსტატობა და ამბავი მუდამ მახვილია. მოემზადეთ. "ალქაჯი" ოჯახს გადარჩენის ზღვარზე აყენებს და შემდეგ ართმევს ერთადერთ რამეს, რაც ყველაზე მეტად სჭირდებათ: ნდობას. ხაფანგის გამკაცრებას ადრევე გრძნობთ, სანამ ვინმე სრულად აღიარებს, რა ხდება. ფილმი მიჰყვება თომასინს (ანია ტეილორ-ჯოი), რომელიც ხდება წნევის წერტილი, რადგან ოჯახში ყველა ეჭვი მასზე გადადის, და ბრალდებები ისევე გადარჩენის ტაქტიკას ჰგავს, როგორც სისასტიკეს. მთელი ამ ხნის განმავლობაში, ფილმი აგროვებს მცირე ინციდენტებს, რომელთა ახსნა ვერავის შეუძლია. "ალქაჯს" სრულყოფილს ხდის ის, რომ ის არასდროს არღვევს საკუთარ წესებს. უილიამი (რალფ ინესონი) თანმიმდევრულად ირჩევს სიამაყეს უსაფრთხოების ნაცვლად, ხოლო ქეთრინი (ქეით დიკი) მწუხარებიდან ფიქსაციაზე გადადის ერთი ცრუ ნაბიჯის გარეშე. როდესაც ოჯახის არჩევანი საბოლოოდ კუთხეში აყენებს თომასინს, "ალქაჯი" მიმართავს იზოლაციის, შიმშილისა და შიშის ლოგიკურ კულმინაციას. მომწონს, რომ ის დისციპლინირებული რჩება. ეს ფილმი არის ოსტატობის ნიმუში, თუ როგორ შეიძლება დრო აღიქმებოდეს საფრთხედ, რომელთან მოლაპარაკება შეუძლებელია. და მიუხედავად იმისა, რომ ბევრი ადამიანისთვის, ვინც კრისტოფერ ნოლანისგან დიდ სანახაობას ელოდა, ის მოსაწყენი იყო გამოსვლისას, სახლში ხელახლა ყურებისას უკეთესი ხდება. "დანკერკი" ომის წნეხს ანაწილებს ხმელეთზე, ზღვაზე და ჰაერში, და ყოველ ხაზს განსხვავებული პანიკა აქვს: სამიზნეში მოხვედრის მოლოდინი, ადამიანებთან მისვლა სანამ გვიანი არ არის, და საწვავისა და სიმაღლის საკმარისად დიდი ხნით შენარჩუნება, რომ რამეს მნიშვნელობა ჰქონდეს. ტომი (ფინ უაითჰედი) დაწერილია როგორც ბავშვი, რომელიც ერთ პრაქტიკულ არჩევანს მეორის მიყოლებით აკეთებს. შემდეგ კი გვყავს მისტერ დოუსონი (მარკ რაილენსი) და ფერიერი (ტომ ჰარდი), რომლებიც სიმშვიდის ორ სხვადასხვა სახეს წარმოაჩენენ, არცერთი მათგანი სენტიმენტალური არაა. ნოლანი გაიძულებთ თვალყური ადევნოთ სივრცეს, მანძილს და ვარიანტებს, თითქოს იქ ხართ, და ფილმი არასდროს გთხოვთ, რომ ამის გამო აღფრთოვანდეთ. "დანკერკი" სრულყოფილია, რადგან ის სტრუქტურას ემოციად აქცევს ემოციის გამოცხადების გარეშე. "პარაზიტის" საწყისი ნაბიჯი იმდენად სუფთაა, რომ თითქმის გამოგრჩებათ, რამდენად მახვილია ის: ერთი ოჯახი სიღარიბის პრობლემას თავსატეხის მსგავსად, ეტაპობრივად აგვარებს, და გეგმა მუშაობს მანამ, სანამ წარმატება თავად არ ქმნის საფრთხეს. "პარაზიტი" მიჰყვება კი-ვუს (ჩოი ვუ-შიკი), რომელიც შედის პარკების ოჯახში, და დაძაბულობა იზრდება, რადგან ყოველი გამარჯვება დამოკიდებულია იმაზე, რომ არავინ შეადაროს ინფორმაცია. სიცრუეს შენარჩუნება სჭირდება, და ფილმი მუდმივად აჩვენებს ამ შენარჩუნების ღირებულებას. წვიმის სცენა ათწლეულის ერთ-ერთი ყველაზე სასტიკად ეფექტური შემობრუნებაა, რადგან ის სუფთა შედეგია, სიუჟეტის მეშვეობით გადმოცემული. კი-ჯუნგი (პარკ სო-დამი) საიდუმლო იარაღია, რადგან ის იმპროვიზაციას ხელოვნებად აქცევს, და ამბავი მუდმივად აჯილდოებს მის თავდაჯერებულობას მანამ, სანამ ეს არ შეჩერდება. დამალული სარდაფის ამბავი ფილმს შუაზე ჭრის და სიუჟეტი ამჟღავნებს იმას, რაც ყოველთვის ქვემოთ იყო. აი, რა ხდება, როცა ფილმი უარს ამბობს ახსნა-განმარტებებზე დროის დაკარგვაზე და მაინც გაძლევთ ყველაფერს, რაც გჭირდებათ. "შეშლილი მაქსი: მრისხანების გზა" თქვენ მოძრაობაში გითრევთ და ფსონებს მუდმივად ზრდის არჩევანითა და სანახაობით. ის მიჰყვება იმპერატორ ფურიოსას (შარლიზ ტერონი), რომელიც დევნას მორალური წონის მქონე მისიად აქცევს, და ფილმი დაძაბული რჩება, რადგან მის გეგმას ყოველ გაჩერებაზე აქვს მკაფიო ჩავარდნის წერტილები. შემდეგ არის ასევე მაქს როკატანსკი (ტომ ჰარდი), რომელიც მთელ ამბავს წებოსავით აერთიანებს. მისი პერსონაჟი მუშაობს, რადგან ის გამოიყენება როგორც ინსტრუმენტი, მოწმე, შემდეგ კი მონაწილე, რადგან ნდობა ნელ-ნელა შესაძლებელი ხდება. უკვდავი ჯო (ჰიუ კის-ბირნი), ბოროტმოქმედი, შემზარავი რჩება, რადგან ფილმი გვიჩვენებს, თუ როგორ ფუნქციონირებს მისი კონტროლის სისტემა და არა მხოლოდ ის, რომ ის ცუდია. ამას სრულყოფილს ხდის ის, თუ რამდენად კოჰერენტულია ის სრული სიჩქარით: გეოგრაფია, განზრახვა, პერსონაჟების გადაწყვეტილებები, ყველაფერი იკითხება, ყველაფერი ესკალაციაა. მისი გაგრძელება-პრიკველი, "ფურიოსა: შეშლილი მაქსის საგა", რომელიც 2024 წელს გამოვიდა, არანაკლებ კარგი აღმოჩნდა. "ბლეიდ რანერი 2049" მიჰყვება K-ს (რაიან გოსლინგი), რომელიც იწყებს იმ ძაფის გაბმას, რომელიც არ უნდა არსებობდეს, და ყოველი ახალი ფაქტი ცვლის იმას, რასაც ის ფიქრობს, რომ არის. იდენტობა ხდება სიუჟეტის მთავარი თემა, რადგან გამოძიება წყვეტს საქმის შესახებ ყოფნას და იმაზე გადადის, აქვს თუ არა მის სიცოცხლეს აზრი პროგრამირების მიღმა. არის ოფიცერი ჯოში (რობინ რაიტი), რომელიც ფსონებს სისტემურ ლოგიკაში აბრუნებს, ხოლო ლავი (სილვია ჰოუქსი) ამბავს უმოწყალო აღმსრულებელს აძლევს, რომელსაც შემზარავობისთვის თეატრალური ეფექტები არ სჭირდება. საუკეთესო ნაწილი? ფილმი გიზიდავთ იმით, რომ მასში ორიგინალური "ბლეიდ რანერის" მსახიობი, ჰარისონ ფორდიც თამაშობს. დეკარდს...