სასიამოვნოა, როდესაც ფილმები ზედმეტად დამძიმებული არ არის, განსაკუთრებით მაშინ, თუ გაქცევის განწყობაზე ხართ. თუმცა, თუ მზად ხართ უფრო ღრმა და რთულ თემებთან გასამკლავებლად, ასევე სასიამოვნოა, როდესაც ისინი „მძიმეა“. სიმართლე გითხრათ, „სასიამოვნო“ ალბათ არ არის სწორი სიტყვა, მაგრამ არსებობს გამოთქმა დიდი ხელოვნების შესახებ, რომელიც ანუგეშებს შეწუხებულს და აღვიძებს კომფორტულს. სწორედ ეს „კომფორტულის აღვიძების“ ფუნქცია აქვთ მძიმე სანახაობის მქონე ფილმებს. ქვემოთ ჩამოთვლილი ყველა ფილმი 2020-იან წლებში გამოვიდა და, ამა თუ იმ მიზეზით, განსაკუთრებული სიმძიმით გამოირჩევა. თუ მათ საყურებლად დაჯდებით, დიდი მხიარულების მოლოდინი არ უნდა გქონდეთ, მაგრამ ყველა მათგანი კარგი ფილმია, ზოგი კი - შედევრიც კი. ხარისხისა და სასოწარკვეთილების დონე აქ მართლაც თანაბრად მაღალი და შესამჩნევია. „ბოლომდე მიყვანა მინდა“ (I’m Thinking of Ending Things) ისეთი სათაურია, რომლისგანაც, ალბათ, სწრაფად გაქცევა მოგინდებათ, თუ მძიმე რაღაცის ხასიათზე არ ხართ. და დიახ, სათაური არ გვატყუებს, რადგან ეს არ არის სახალისო ფილმი და არც ისეთია, რომლის აღწერაც მარტივია. მაშინაც კი, თუ შეძლებდით იმის შეჯამებას, რაც აქ ხდება, ეს გარდაუვლად გაანადგურებდა თითქმის მთელ შთაბეჭდილებას. ამიტომ, რაც შეიძლება ითქვას, არის ის, რომ „ბოლომდე მიყვანა მინდა“ არის ძალიან უხერხული სიტუაციის შესახებ, სადაც წყვილი რაღაც სირთულეებს განიცდის, და ერთ-ერთი მათგანი ცდილობს მეორე თავის ოჯახს გააცნოს. მაგრამ იქიდან მოყოლებული, მოვლენები სიურეალისტური და ფანტასტიკურიც კი ხდება, ოღონდ არა სახალისო ან ნორმალური ფანტაზიის კუთხით. პირდაპირ რომ ვთქვათ, ეს ყველაფერი უბრალოდ ცუდი დროა, თუმცა, აღსანიშნავია, რომ საკმაოდ მომხიბვლელიც. 2012 წლის „სიყვარულის“ (Amour) მსგავსად, „ვორტექსი“ (Vortex) მოხუც წყვილზეა, რომელიც დემენციის შედეგებს ებრძვის, მაგრამ აქ მიდგომა უფრო მეტად გაყენებთ მათ მდგომარეობაში. სწორედ ეს ხდის მას არგუმენტირებულად უფრო შთამბეჭდავს და შემაწუხებელს, ერთი კონკრეტული სტილისტური ან შემოქმედებითი არჩევანი (როგორც არ უნდა განსაზღვროთ იგი) მთელ ნაწარმოებს უფრო ზემოქმედს ხდის. მისი სიტყვებით ახსნა ან სათანადო შეფასება რთულია; ეს უფრო ისეთი ფილმია, რომელიც უბრალოდ უნდა ნახოთ, რათა სათანადოდ დააფასოთ. ამის თქმით, ასევე რთულია ვინმესთან მისვლა (ან სულ მცირე ადამიანების უმეტესობასთან) და თქვა: „ჰეი, შენი ცხოვრების თითქმის 150 წუთი უნდა დაუთმო ამ სასოწარკვეთილებით სავსე და ერთგვარად ექსპერიმენტულ დრამას დემენციის შესახებ“, მაგრამ თუ თქვენ ისეთი ადამიანი ხართ, ვინც თავს ადეკვატურად მომზადებულად გრძნობს ამ ყველაფერთან გამკლავებისთვის, მაშინ დიახ, „ვორტექსი“ უნდა ნახოთ, რადგან ის შედევრია. უბრალოდ, გამოწვევაა. სტივენ კინგის ერთ-ერთი ყველაზე მძიმე წიგნის მიხედვით გადაღებული და წყაროს მასალისადმი მართლაც სამართლიანი „გრძელი სეირნობა“ (The Long Walk) არის ერთ-ერთი იმ დისტოპიურ ფილმთაგანი, რომელიც სასიკვდილო სატელევიზიო თამაშზეა. ეს თავისთავად შემაშფოთებელი კონცეფციაა, მაგრამ აქ სწორედ მისი განხორციელება ხდის „გრძელ სეირნობას“ უდავოდ უფრო შემზარავს, ვიდრე, ვთქვათ, „შიმშილის თამაშებს“ (The Hunger Games) შეუძლია შესთავაზოს (თუმცა, აღსანიშნავია, რომ ფრენსის ლოურენსმა გადაიღო ეს და „შიმშილის თამაშების“ ფილმების უმეტესობა დღემდე). „გრძელი სეირნობის“ ცენტრში არსებული გრძელი სეირნობა მართლაც გრძელია და ეს არის შეჯიბრი, სადაც ყველა აგრძელებს სიარულს მანამ, სანამ ფეხზე მხოლოდ ერთი ადამიანი არ დარჩება. ასევე, ვინც რბოლიდან გამოვარდება, სიკვდილით დასჯიან. ის ნამდვილად ვერ იქნებოდა უფრო სასიკვდილო ან მაღალი ფსონების მქონე, და უიმედობის გრძნობა მართლაც ძლიერდება თითქმის ყოველი ახალი სცენით. „ბრუტალისტი“ (The Brutalist) აბსოლუტურად მასშტაბური ფილმია, მაშინაც კი, თუ მხოლოდ მის ხანგრძლივობას შეხედავთ, რადგან ის 3.5 საათზე მეტხანს გრძელდება. მას აქვს ბიოგრაფიული ფილმის შეგრძნება და მართლაც ისტორიულ დროშია გადატანილი, მაგრამ აქ ცენტრალური პერსონაჟი გამოგონილია: არქიტექტორი, რომელიც მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ ჩადის აშშ-ში და ცდილობს იქ ცხოვრების მოწყობას. ყველაფერი მთლად გეგმის მიხედვით არ მიდის. ისინი თანდათან არ მიდის გეგმის მიხედვით, რაც „ბრუტალისტს“ ემოციურად ინტენსიურს ხდის ერთგვარად დახვეწილი გზით, ან იქნებ სამართლიანია იმის თქმა, რომ აქ არსებული შემზარავი ამბები ერთგვარად შეუმჩნევლად გეპარებათ. ეს ყველაფერი წარმოუდგენლად ამბიციური და აღფრთოვანებულია, მაგრამ ეს არის კიდევ ერთი მაღალი ხარისხის ფილმი, რომლის რეკომენდაცია რთულია, თუ არ გაქვთ საკმარისი დრო და ასევე სურვილი, გაუმკლავდეთ რაღაც პირქუშს. მიუხედავად იმისა, რომ ის არ ასახავს რაიმე ტრადიციულ ბრძოლას, „Quo Vadis, Aida?“ მაინც ომის ფილმია და ის შედარებით ბოლოდროინდელ კონფლიქტზეა ორიენტირებული. მისი მოქმედება 1990-იან წლებში ვითარდება და ეხება ბოსნიის ომის დროს მომხდარ კონკრეტულ მოვლენას, რომლის მიმართაც შიში აუცილებლად დაგიპყრობთ, თუ იცით თავად მოვლენის კონტექსტი, ან თუ არ იცნობთ, მაშინ შესაძლოა უფრო მოულოდნელად დაგარტყათ. ნებისმიერ შემთხვევაში, „Quo Vadis, Aida?“ შემაშფოთებელია და არაკომპრომისული, მაგრამ ეს ყველაფერი მიზანმიმართულია. ის გვიჩვენებს, როგორ განვითარდა კრიზისი და საბოლოოდ დასრულდა ყოველგვარი შეფერხების ან გაფორმების გარეშე. ეს სწორი მიდგომაა, იმის გათვალისწინებით, რაზეც მთელი ამბავია, მაგრამ აქ ნახსენები ფილმების უმეტესობის მსგავსად, ის გასაგებად რთულ სანახაობას ქმნის. არც ისე, რომ „სირატის“ (Sirāt) განმავლობაში განწყობა ოდესმე შესანიშნავი იყოს, მაგრამ ის სულაც არ არის საშინელი „აბო“-სთვის.