კინოსთვის ბოლო ათწლეული შესანიშნავი იყო, მიუხედავად იმისა, რომ თავად გართობის ინდუსტრიის მომავალი გარკვეულწილად უფრო პრობლემური ჩანს. SAG-AFTRA-ს გაფიცვებს, COVID-19-ით გამოწვეულ შეფერხებებს, ლოს-ანჯელესში დამანგრეველ ხანძრებსა და მსხვილი სტუდიების შერწყმას შორის, მხატვრული შეზღუდვების გარეშე შექმნილი ფილმების რაოდენობა შემცირდა; თუ მომავალში სტუდიების კიდევ უფრო მეტი შერწყმა მოხდება და ფილმების კინოთეატრებში ექსკლუზიურად ჩვენების ვადა შემცირდება, „კინოში წასვლის“ მარტივი ცნება შესაძლოა საფრთხის ქვეშ აღმოჩნდეს. დღესაც უამრავი შესანიშნავი ფილმი იქმნება, თუნდაც ათწლეულის საუკეთესო ნამუშევრების მნიშვნელოვანი ნაწილი მხოლოდ სანაპირო ქალაქების შერჩეულ კინოთეატრებში იყო ხელმისაწვდომი. წარმოგიდგენთ 2020 წლის შემდეგ გამოსულ ათ ყველაზე სრულყოფილ ფილმს, რომელთაგან თითოეული, როგორც ჩანს, გარანტირებულია, რომ მომავალ ათწლეულებში კლასიკად იქნება მიჩნეული. „მამა“ არის რადიკალური დრამატული ნამუშევარი, რომელმაც დემენციის შედეგები ისე გამოიკვლია, როგორც აქამდე არასდროს. მიუხედავად იმისა, რომ არსებობს ფილმები, სადაც პერსონაჟები ამ დაავადებას ებრძვიან, „მამის“ რეჟისორმა ფლორიან ზელერმა ისტორია მოხუცის პერსპექტივიდან შეისწავლა, რომელიც თანდათან კარგავდა რეალობასთან კავშირს. „მამა“ შეიცავს ენტონი ჰოპკინსის საოცარ შესრულებას, რომელმაც მთელი ცხოვრების მანძილზე შექმნილი ბრწყინვალე პროექტების შემდეგ, თავისი ერთ-ერთი საუკეთესო როლი შეასრულა. ეჭვგარეშეა, რომ ჰოპკინსი ყველა დროის ერთ-ერთი უდიდესი მსახიობია, თუმცა ის უხეში დაბნეულობა, გულისტკივილი და შიში, რომელსაც ის ოსკაროსან შესრულებაში გადმოსცემს, აუცილებლად შეეხება ყველას, ვისაც ნათესავი ან მეგობარი ჰყოლია მსგავს მდგომარეობაში. „ასტეროიდების ქალაქი“ უეს ანდერსონის ნამდვილი დაბრუნება იყო, რადგან, მიუხედავად იმისა, რომ „ძაღლების კუნძული“ და „ფრანგული დისპეტჩერი“ გასართობი იყო, მისმა 2023 წლის ფილმმა აჩვენა კონსტრუქციის საფუძვლების დაშლისა და ხელოვნების, როგორც განკურნების წყაროს, უფრო ღრმა მნიშვნელობის გადმოცემის უნარი. არ იქნება აბსურდული ანდერსონის „ასტეროიდების ქალაქში“ მოთხრობილი მრავალმხრივი ისტორიის შედარება ყველა დროის კლასიკასთან, როგორიცაა „8 ½“, „ვარსკვლავური მოგონებები“ ან „პერსონა“, თუნდაც მან შეინარჩუნოს მისი საფირმო იუმორი. „ასტეროიდების ქალაქში“ მონაწილეობენ ანდერსონის მრავალი მუდმივი მსახიობი, მათ შორის ჯეისონ შვარცმანი, რომელმაც თავისი კარიერის ყველაზე ღრმა, მომწიფებული და ემოციური შესრულება შემოგვთავაზა. მასში ასევე იყო რამდენიმე საინტერესო ახალი დამატება მის დასს, მათ შორის ტომ ჰენქსი, რომელმაც ათწლეულების განმავლობაში თითქმის ექსკლუზიურად დრამატული როლების შესრულების შემდეგ, კლასიკური კომედიური შესრულება აჩვენა. „მთვარის ყვავილის მკვლელებმა“ დაადასტურა, რომ მარტინ სკორსეზე ერთ-ერთი იმ მცირერიცხოვან რეჟისორთაგანია, რომელმაც ექვს სხვადასხვა ათწლეულში მინიმუმ ერთი შედევრი შექმნა, რადგან მან რეალურად აჩვენა, რომ შეეძლო რაღაც ახლის გაკეთება ნაცნობ ჟანრში. სკორსეზე ყოველთვის იზიდავდა ისტორიები დანაშაულისა და ამერიკული ოცნების სიკვდილის შესახებ, მაგრამ „მთვარის ყვავილის მკვლელები“ იყო მშობლიური ხალხების წინააღმდეგ ჩადენილი გენოციდის დროული კვლევა და იმის, თუ როგორ ინახებოდა ისტორია საიდუმლოდ, რათა განმეორებულიყო. „მთვარის ყვავილის მკვლელებმა“ ლილი გლადსტონს გამორჩეული შესრულების შესაძლებლობა მისცა, რომლის სუნთქვის შემკვრელმა ნამუშევარმა ხალხის მთელი ჯგუფის ღირსება გადმოსცა. მან ასევე მისცა შესაძლებლობა ლეონარდო დიკაპრიოსა და რობერტ დე ნიროს, სკორსეზეს ორ ყველაზე ხშირ თანამშრომელს, ერთად გამოჩენილიყვნენ ფილმში „ვარსკვლავობის“ შემდეგ პირველად. „მწვანე რაინდი“ არის ბრწყინვალე ფანტასტიკური ფილმი, რომელმაც ართურის მითოლოგიის ლეგენდებს ახალი ელფერი შესძინა სერ გავეინის (დევ პატელი), მეფის (შონ ჰარისი) ძმისშვილის, ისტორიის ჩვენებით, რომელიც განწირული იყო ზღაპრულ რაინდთან (რალფ ინესონი) ზებუნებრივი ძალებით დაპირისპირებისთვის. დევიდ ლაუერი არის კინორეჟისორი, რომელმაც მიიღო მიწიერი, ნატურალისტური ისტორიები, რომლებიც როგორც დაფუძნებული, ისე ეგზისტენციალურია, და მისმა უჩვეულო მიდგომამ უზრუნველყო, რომ „მწვანე რაინდი“ არცერთი სხვა შუა საუკუნეების ფილმს არ ჰგავდა. „მწვანე რაინდი“ მოგვითხრობს სიკვდილთან დაპირისპირების მომხიბვლელ ისტორიას, რომელიც საინტერესო ინტერპრეტაციას გვთავაზობს ლეგენდარულ ლიტერატურულ ნაწარმოებზე, რომელზეც მეცნიერები საუკუნეების განმავლობაში კამათობდნენ. ეს ასევე ვიზუალურად ლამაზი მიღწევაა, რომელიც კომპიუტერული გამოსახულებებისა და რეალური პრაქტიკული ეფექტების უკეთეს ნაზავს შეიცავს, ვიდრე უმეტესობა იმ ფილმებისა, რომლებიც მას სიგრძით მნიშვნელოვნად აღემატება. „მარტი სუპრიმი“ მართლაც თაობათა ეპოსია, რომელიც 50-იან წლებში ვითარდება, მეორე მსოფლიო ომის ისტორიას ეფუძნება, 80-იანი წლების მუსიკას შეიცავს, მაგრამ მაინც ახალი ჰოლივუდის პროდუქციას ჰგავს, რომელიც მხოლოდ 70-იან წლებში შეიქმნებოდა. თუმცა, ჯოშ სეფდის შედევრის არც ერთი ნაწილი არ არის აშკარად ნოსტალგიური, რადგან „მარტი სუპრიმი“ თანამედროვე თაობის შფოთვებს ეხმაურება რწმენის, ოჯახისა და ფინანსების თვალსაზრისით. ტიმოთი შალამე თავისი კარიერის საუკეთესო შესრულებას გვთავაზობს, რაც არ არის მსუბუქად გასაკეთებელი განცხადება იმის გათვალისწინებით, თუ რამდენი რამ აქვს მიღწეული მას ასეთ ახალგაზრდა ასაკში. მისი შესაძლებლობების დასტურია, რომ „მარტი სუპრიმის“ მთავარი პერსონაჟი არის შემაწუხებელი, არასტაბილური და ზოგჯერ გულწრფელად მაგარი, მაგრამ ამავე დროს შეუძლებელია, რომ მას თუნდაც გარკვეულწილად არ თანაუგრძნო.