21-ე საუკუნის უარესი R-რეიტინგული ფილმები: როცა „ზრდასრულთა“ კონტენტი ხარისხის ნიშანი არ არის

ძნელი სათქმელი არ არის, რომ თანამედროვე მაყურებელი გაცილებით ნაკლებად მგრძნობიარე გახდა გრაფიკული და ზრდასრულთა შინაარსის მიმართ ფილმებში, კინოს ისტორიის წინა ეპოქებთან შედარებით. 21-ე საუკუნის R-რეიტინგული ფილმები ბევრად უფრო შოკისმომგვრელი და უხამსი, ველური მასალით სავსეა, ვიდრე წარსულის ფილმები, რომლებიც უფრო მკაცრი კოდექსებითა და სოციალური ნორმებით იყო შეზღუდული. თუმცა, ის, რომ ფილმი მეტად მომწიფებულ კონტენტს შეიცავს, არ ნიშნავს, რომ ის თავისთავად უკეთესია, რადგან 21-ე საუკუნეში უამრავი გამონაკლისად საშინელი R-რეიტინგული ფილმი არსებობს. რაც ამ კონკრეტულ R-რეიტინგული ფილმების შეზღუდვას ასე საინტერესოს ხდის, ისაა, რომ ბოლო დროის ყველაზე უტვინო ზრდასრულთა ფილმები ტექნიკურად სხვა კატეგორიებს მიეკუთვნება, ვიდრე MPAA-ის მიერ R-რეიტინგით შეფასება. ეს სია არ მოიცავს TV Parental Guidelines-ის მიერ TV-MA შეფასებულ ფილმებს (როგორიცაა „365 დღე“) ან ფილმებს, რომლებიც საერთოდ არ არის შეფასებული (როგორიცაა „ვინი პუჰი: სისხლი და თაფლი“). მიუხედავად ამისა, არსებობს მრავალი საყოველთაოდ ცნობილი საშინელი R-რეიტინგული ფილმი, რომლებმაც 21-ე საუკუნეში ზრდასრულებზე ორიენტირებული კინემატოგრაფიის კონცეფციას ცუდი სახელი დაარქვეს. ხშირად მიიჩნევა, რომ ეს არის ერთ-ერთი ყველაზე ცუდი სამოქმედო ფილმი, რომელიც ოდესმე გამოსულა. „ბალისტიკა: ექსი სევერის წინააღმდეგ“ (Ballistic: Ecks vs. Sever) ისეთივე უტვინო და უინტერესოა, როგორც 2000-იანი წლების სამოქმედო ფილმები. მიუხედავად იმისა, რომ ფილმის ცენტრში ორი ნამდვილად ნიჭიერი ვარსკვლავი დგას, ანტონიო ბანდერასი და ლუსი ლიუ, მათ აბსოლუტურად არაფერი აქვთ საინტერესო სცენარის ან ამაღელვებელი სცენების სახით. სამოქმედო ეპიზოდები ზედმეტად ზოგადი და უგემოვნოა, ხოლო ექსისა და სევერის პერსონაჟები არასდროს არაფერზე მეტად უინტერესო ე.წ. სამოქმედო გმირებად არ ყალიბდებიან. ფილმს სასოწარკვეთილად სურს „შეუსრულებელი მისიის“ კვალდაკვალ წასვლა, თუმცა მისი თანამედროვეების ხიბლის ან კინემატოგრაფიული ოსტატობის მეასედსაც კი ვერ უახლოვდება. მისი ერთადერთი „ღირსება“ დღესდღეობით არის ის, რომ ის Rotten Tomatoes-ზე ყველა დროის ერთ-ერთი ყველაზე დაბალრეიტინგული ფილმია, 0%-იანი შეფასებით 117 კრიტიკოსის მიმოხილვის საფუძველზე. ყოველთვის იარსებებს ფილმების ბაზარი, რომელიც პოპკულტურის უახლეს ტენდენციებს იყენებს, და 2010-იანი წლების დასაწყისის ერთ-ერთი უდიდესი ინტერნეტ ფენომენი იყო სლენდერმენი. თუმცა, რადგან სლენდერმენის უფლებები სადავო იყო და გაურკვეველი რჩებოდა, რამდენიმე დამოუკიდებელმა კინორეჟისორმა თავის თავზე აიღო მსგავსი ისტორიების მოყოლა თავად პერსონაჟის გამოყენების გარეშე. ეს არის „სმაილის“ (Smiley) შექმნის ნაწილობრივი ისტორია, რომელიც აშკარად ინსპირირებულია სლენდერმენით, თუმცა შესრულება მტკივნეულად არაადეკვატურია. „სმაილი“ ცდილობს წარმოაჩინოს ცენტრალური ფიგურა, რომელიც სლენდერმენს მოგვაგონებს, და ამავდროულად მოყვება ამბავს ინტერნეტის ეპოქის ფსიქოზისა და ბულინგის გავლენის შესახებ. მისი განზრახვა ნამდვილად კარგია, მაგრამ სამოყვარულო შესრულება და მრავალი არა-მსახიობი იუთუბერის ვარსკვლავებად გამოყენება ანადგურებს ამ ფილმის ღირებულების ნებისმიერ შანსს. ირონიულია, რომ ის, რითაც ეს ფილმი საბოლოო საშინელ სლენდერმენის ჰოლივუდურ ფილმს ჯობნის, არის ის, რომ მას R-რეიტინგი მიენიჭა PG-13-ის ნაცვლად. განგსტერული კრიმინალური დრამისა და რომანტიკული კომედიის ერთად გაერთიანების მცდელობით, „ჯიგლიმ“ (Gigli) მოახერხა ორივე კონცეფციის გავლენის შემცირება, რათა შეექმნა მტკივნეულად უინტერესო და ზოგჯერ შეურაცხმყოფელი კინემატოგრაფიული გამოცდილება. ეს არის აგრესიულად ცუდი ფილმი, რომელიც კიდევ უფრო უარესია იმავე ეპოქაში გამოსული მრავალი გამორჩეული კრიმინალური საგისა და რომ-კომის გათვალისწინებით, რაც „ჯიგლის“ ასეთი შემაშფოთებელი, არაეფექტური თხრობისთვის საბაბს არ უტოვებს. ბენ აფლეკისა და ჯენიფერ ლოპესის რეალური ცხოვრებისეული რომანიც კი არ იყო საკმარისი ფილმის კატასტროფისგან გადასარჩენად, რადგან მათი ქიმიის წარმავალი მომენტები დაჩრდილულია რომ-კომის ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე ცუდი სცენარით. როდესაც ის არ ქმნის ერთ-ერთ ყველაზე უინტერესო კრიმინალურ ისტორიას, მისი კომედიის მცდელობები საუკეთესო შემთხვევაში მოსაწყენია, უარეს შემთხვევაში კი აქტიურად პრობლემური და შეურაცხმყოფელი. ზედმეტად უხამსი პაროდიული ფილმები მოდური იყო 21-ე საუკუნის დასაწყისში, თუმცა „ფილმი 43“-ის (Movie 43) არსებობა კვლავ აბნევს და აბნევებს გონებას. ჰოლივუდის ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე ვარსკვლავური მსახიობთა გუნდით და მრავალი, ჩვეულებრივ, საყვარელი და აღიარებული კინორეჟისორის თანამშრომლობით, „ფილმი 43“ ახერხებს ნიჭისა და ხარისხის ნებისმიერი მსგავსების ამოღებას ამ სხვა მხრივ დიდებული ჯგუფიდან. მისი შოკისმომგვრელი იუმორის მოკლემეტრაჟიანი ფილმების სიმრავლე მცირე მიზანს ემსახურება, გარდა პროვოკაციისა, რაც ცუდად დაბერდებოდა 2003 წელს, მით უმეტეს 2013 წელს. ეს არ არის მხოლოდ ის, რომ ფილმის იუმორის გრძნობა თავისთავად შეურაცხმყოფელია, რაც მას ასე ცუდს ხდის, არამედ ის, რომ ფილმს ამის გარდა არაფერი აქვს შესათავაზებელი. მისი საბოლოო მიზანია მაყურებლის შოკში ჩაგდება თავისი „ველური“ კომედიით, რაც ირონიულად უფრო პროგნოზირებადი და მოსაწყენი ხდება შედეგად. პირველი შოკისმომგვრელი იუმორული ხუმრობის შემდეგ გესმით, რისკენ მიდის ის, მაგრამ ზედიზედ მეათე ხუმრობის შემდეგ, გირჩევნიათ ნებისმიერი სხვა რამ ნახოთ. ხშირად მიიჩნევა „ისეთი ცუდია, რომ კარგია“ კინემატოგრაფიის აბსოლუტურ მწვერვალად, ტომი ვაისოს ნაგვის შედევრი იყო განმსაზღვრელი მაგალითი იმისა, თუ როგორ არ უნდა გადაიღოთ დრამატული R-რეიტინგული რომანტიკული ფილმი მისი გამოსვლის დღიდან: „ოთახი“ (The Room).