როდესაც საშინელებათა ფილმს შედევრს ვუწოდებ, ვგულისხმობ, რომ ის მაშინაც კი მუშაობს, როცა უკვე ყველა საშიშ მომენტს იცნობთ. რეჟისურა მტკიცე რჩება, პერსონაჟები ადამიანურად იქცევიან და ფილმი მუდმივად ზრდის დაძაბულობას, ნაცვლად დროის გაწელვისა. ეს შერჩეული ფილმები სხვადასხვა „გემოსია“ – ხალხური შიში, ოჯახური მწუხარება, დეტექტიური საშინელება, სხეულის საშინელება და წმინდა პარანოია – მაგრამ მათ ერთი რამ აქვთ საერთო: ისინი არასოდეს ფლანგავენ თქვენს ყურადღებას. მე ისინი დავალაგე იმის მიხედვით, თუ რამდენად სრულყოფილად მიეწოდება თითოეული სცენა, ისე, რომ სიუჟეტი არ ირყევა. თითოეული მათგანი ბოლომდე ერთგულია საკუთარი ხედვის, და სწორედ ეს ერთგულება ხდის მათ ხელახლა სანახავს, მაშინაც კი, როდესაც გაშინებთ. თუ გსურთ კონტროლირებადი, მძაფრი და დაუვიწყარი საშინელებათა ფილმები, დაიწყეთ ქვემოდან და აუწიეთ. **„ალქაჯი“ (The Witch)** როდესაც ადამიანები ამ ფილმს ნელ ტემპიანობას უწოდებენ, მესმის მათი, მაგრამ ეს არის მისი არსი. „ალქაჯი“ პურიტანულ ოჯახში გვითრევს, რომელიც უკვე დანგრეულია რაიმე ზებუნებრივის გამოჩენამდე, და დაძაბულობა მოდის რწმენის ეჭვად გადაქცევის ყურებიდან. მთელი კოშმარი პირადულია, რადგან ის სახლში არსებული მწუხარებითა და შიშით იწყება. თომასინი (ანია ტეილორ-ჯოი) იძულებულია გაიზარდოს სახლში, სადაც მას აბრალებენ ყველაფერს, რისი ახსნაც არ შეუძლიათ. რაც მას დაუვიწყარს ხდის, არის ის, თუ როგორ აგებს შიშს არჩევანის მეშვეობით და არა „ჯამფ-სქერებით“. თქვენ ყოველთვის გესმით, რა სურს ყველას, და ასევე გესმით, რატომ აკეთებენ ისინი მუდმივად არასწორ არჩევანს. რობერტ ეგერსი სამყაროს რეალისტურად ინარჩუნებს, ამიტომ, როდესაც სიუჟეტი ზებუნებრივს მიუახლოვდება, ის ხაფანგში გაბმულივით გრძელდება. დასასრული ეფექტურია, რადგან ის სასტიკი, მკაფიოა და ოჯახის ნგრევამ დაიმსახურა. **„მემკვიდრეობა“ (Hereditary)** ეს არის ერთ-ერთი იმ ფილმთაგანი, რომელიც ერთხელ არ გაშინებთ და შემდეგ არ გავიწყდებათ. „მემკვიდრეობა“ თქვენს კანქვეშ აღწევს, ოჯახის მწუხარებას სიუჟეტის მამოძრავებელ ძალად აქცევს, შემდეგ კი ხრახნებს მანამ უჭერს, სანამ თვალს ვერ მოაცილებთ. მწუხარება უსიამოვნოდ რეალისტურია, განსაკუთრებით ენის (ტონი კოლეტი) მეშვეობით და მისი ბრაზის გამოვლინების ყველაზე ცუდ მომენტებში. არი ასტერის ნამუშევარი დაუნდობელია ესკალაციის თვალსაზრისით. ყოველი სცენა ახალ წნეხს ამატებს, ან მინიშნების მეშვეობით, რომელსაც ვერ უარყოფთ, ან ჩხუბის მეშვეობით, რომელიც ამბობს იმას, რასაც პერსონაჟები თავს არიდებდნენ. სანამ ფილმი ზებუნებრივ მოძრაობას გააკეთებს, ის მაინც ყველაფრის ბუნებრივ შედეგად აღიქმება, რაც მანამდე მოხდა. ფინალური ნაწილი სრული პანიკაა, მაგრამ ის თანმიმდევრული რჩება, სწორედ ამიტომაც არის ასეთი მძაფრი. **„ეგზორცისტი III“ (The Exorcist III)** თუ პირველი ფილმის ასლის მოლოდინით შეხვალთ, შეიძლება გამოგრჩეთ, თუ რამდენად ჭკვიანურია ეს. „ეგზორცისტი III“ ძირითადად დეტექტიური ისტორიაა, რომელსაც მუდმივად წყვეტს განცდა, რომ რაღაც ბოროტი იღიმება ეკრანის მიღმა. ის შემზარავია, რადგან მომთმენია და რადგან ლეიტენანტი კინდერმანი (ჯორჯ სი. სკოტი) დაღლილ მამაკაცად მოჩანს, რომელიც ცდილობს საქმის გახსნას, რომელიც არ ემორჩილება საქმის ლოგიკას. ფილმი რჩება მკვეთრი და სალაპარაკო, შემდეგ კი სუფთა საშინელების მომენტებს ყოველგვარი გაფრთხილების გარეშე და სრული კონტროლით გვთავაზობს. ბრედ დურიფი პაციენტის როლში საიდუმლო იარაღია, რადგან მისი შესრულება მუდმივად ცვლის „გადაცემებს“ სანდოობის დაკარგვის გარეშე. ის მთავრდება შიშისა და განწმენდის მძაფრი ნაზავით და ორივეს იმსახურებს. ამ ყველაფრის თავზე, უილიამ პიტერ ბლატიმ ეს ისე გადაიღო, თითქოს გაბედავთ თვალის დახამხამებას. **„ტეხასური ხოცვა-ჟლეტა ბენზოხერხით“ (The Texas Chain Saw Massacre)** „ტეხასური ხოცვა-ჟლეტა ბენზოხერხით“ არის მჭლე, ოფლიანი და დაუნდობელი, და ის უბრალო საგზაო მოგზაურობას მთელი სხეულის სტრეს-ტესტად აქცევს. ეს არის ერთ-ერთი იშვიათი საშინელებათა ფილმი, რომელიც ისე გამოიყურება, თითქოს უიღბლობაზეა გადაღებული. ის არასოდეს გაძლევს სუნთქვის საშუალებას, რადგან ძალადობა უხეში და მახინჯია. სალი ჰარდესტი (მერილინ ბერნსი) ხდება ემოციური ცენტრი, რადგან თქვენ შეგიძლიათ იგრძნოთ, როგორ ებრძვის მისი გონება მთლიანობის შენარჩუნებას. ტობ ჰუპერი კამერას ახლოს ინარჩუნებს და სამყაროს ხმაურიანს ხდის. საშინელება მოდის იქიდან, თუ რამდენად ჩვეულებრივია ეს ყველაფერი, თითქოს ამ ოჯახს ეს ათასჯერ გაუკეთებია და თქვენ უბრალოდ არასწორ მისამართზე მიხვედით. ტყავის სახე (Leatherface) საკულტოა, რა თქმა უნდა, მაგრამ უფრო დიდი შიში ატმოსფეროა, განცდა, რომ არავინ მოვა დასახმარებლად და არავის აინტერესებს. ის ისე მთავრდება, როგორც შეძახილი, რომელიც არ ჩერდება. **„ბუზი“ (The Fly)** ეს არის იშვიათი „ბოდი ჰორორი“ ფილმი, რომელიც ასევე ტრაგიკულ რომანს ჰგავს. „ბუზი“ იწყება სეთ ბრანდლით (ჯეფ გოლდბლუმი), როგორც ბრწყინვალე, მოუხერხებელი ბიჭით, რომელიც მომხიბვლელი და უვნებელი ჩანს, შემდეგ კი მისი გარღვევა ყველაზე უარეს ნელ კატასტროფად იქცევა. ტრანსფორმაცია ამაზრზენი და გულსატკენია, რადგან თქვენ უყურებთ, როგორ იშლება მისი გონება და სხეული ერთდროულად. ეს არ არის უბრალო მონსტრის ფილმი და ყოველ ფაზას აქვს მკაფიო ემოციური რიტმი, განსაკუთრებით ვერონიკას (ჯინა დევისი) მეშვეობით, რომელიც აცნობიერებს, რომ მისთვის ძვირფასი მამაკაცი მის თვალწინ ქრება. ეფექტები ლეგენდარულია, მაგრამ ნამდვილი ოსტატობა ტემპია. ის აგრძელებს მოძრაობას, ღრმავდება და მთავრდება ისეთი სევდით, რომელიც გარდაუვალი ჩანს. **„როზმარის ბავშვი“ (Rosemary’s Baby)** რაც ამ ფილმს შემზარავს ხდის, არის ის, თუ რამდენად ნორმალურად გამოიყურება ის გარედან. „როზმარის ბავშვი“ მიჰყვება როზმარი ვუდჰაუსს (მია ფეროუ), რომელიც გადადის შენობაში, სადაც ყველა მეგობრული, მოლაპარაკე და ოდნავ ზედმეტად დაინტერესებულია მისი ცხოვრებით. პარანოია იზრდება პატარა ნაბიჯებით, თ