1980-იან წლებს კინომოყვარულებში უცნაური რეპუტაცია აქვს. ერთის მხრივ, ამ პერიოდში უთვალავი კლასიკა შეიქმნა, დაწყებული საყვარელი სამეცნიერო-ფანტასტიკური საოჯახო სათავგადასავლო ფილმებით, როგორიცაა „უცხოპლანეტელი E.T.“, დამთავრებული აღიარებული ისტორიული დრამებით, მაგალითად, „ამადეუსი“. მეორეს მხრივ, 80-იანი წლები ცნობილია სტუდიების მიერ ნაკარნახევი კინოწარმოების აღმავლობით, როდესაც „კოსტიუმებმა“ (ბიზნესის წარმომადგენლებმა) რეჟისორები ჩაანაცვლეს იმაში, თუ რა უნდა გადაღებულიყო და რა — არა. ამან საფუძველი ჩაუყარა დღევანდელ ფრანჩაიზებითა და ინტელექტუალური საკუთრებით დომინირებულ ლანდშაფტს. შესაძლოა, სწორედ ამ რთული მემკვიდრეობის გამო ინარჩუნებს ეს ათწლეული ასეთ გავლენას თანამედროვე კინომოყვარულებზე. 80-იანი წლების მიმართ ნოსტალგია პიკზეა, რაც ბევრს უბიძგებს, გადახედოს ამ ათწლეულის უმსხვილეს ჰიტებს. თუმცა, როგორც ნებისმიერი მე-20 საუკუნის ფილმის შემთხვევაში ხდება, ყველა მათგანმა ვერ გაუძლო დროის გამოცდას და ისეთი აღიარებული კლასიკები, როგორიცაა „საბედისწერო მიზიდულობა“ და „თექვსმეტი სანთელი“, დღეს პირდაპირ უხერხულია საყურებლად. თუმცა, ყველაფერი დაკარგული არ არის, რადგან 80-იანი წლების ბევრმა ფილმმა „ძველი ღვინოსავით“ გაუძლო დროს, გაამყარა თანამედროვე შედევრების სტატუსი და დაამტკიცა, რომ ათწლეული არ იყო ისეთი მხატვრულად გაკოტრებული, როგორსაც ბევრი ამტკიცებს. მარტინ სკორსეზეს ერთ-ერთი ყველაზე აღიარებული ფილმოგრაფია აქვს ყველა დროის განმავლობაში, მაგრამ მისი მხატვრული პიკი, ალბათ, 1980 წელს დადგა სპორტულ დრამა „მძვინვარე ხარით“. ოსკაროსან შესრულებაში, რობერტ დე ნირო თამაშობს საშუალო წონის მოკრივე ჯეიკ ლამოტას, რომლის უუნარობა, გააკონტროლოს თავისი აფეთქებადი ტემპერამენტი, იწვევს როგორც მისი პროფესიული, ისე პირადი ცხოვრების დანგრევას. ჯო პეში და ქეთი მორიარტი მეორეხარისხოვან, ოსკარზე ნომინირებულ როლებში მონაწილეობენ. „მძვინვარე ხარი“ შესაძლოა, თანამედროვე კინოს ყველაზე სასტიკი ტრაგედიაა, ისტორია გატეხილი კაცისა, რომელიც ყველას ამსხვრევს, რათა მათთან თანაბარ პირობებში იყოს, მხოლოდ იმისთვის, რომ აღმოაჩინოს, რომ ზოგიერთი ჭრილობა არასოდეს სრულად არ ხორცდება. დე ნირო ერთ-ერთ უდიდეს შესრულებას გვთავაზობს, გააფთრებულ „ტურ დე ფორსს“, რომელიც როგორც ფიზიკურად შთამბეჭდავია, ისე ემოციურად. არც ის და არც სკორსეზე არ იკავებენ თავს ლამოტას მიერ დატოვებული განადგურების ჩვენებისას. „მძვინვარე ხარი“ ადვილი საყურებელი არ არის; პირიქით, ის მტკივნეული და აქტიურად დამთრგუნველია, სხეულის დეჰუმანიზაცია და სულის კოროზია შთამბეჭდავ შავ-თეთრ კადრებშია აღბეჭდილი. თუმცა, ის რჩება ტოქსიკური მამაკაცურობის ძლიერ განაცხადად, რომელიც გაკეთდა ათწლეულებით ადრე, სანამ ეს ტერმინი მეინსტრიმში გავრცელდებოდა. ორმოცდახუთი წლის შემდეგ, ეს ხარი კვლავ მძვინვარებს და მისი გააფთრება არანაკლებ დამაჯერებელი ან შემზარავია. სკორსეზეს მსგავსად, სტივენ სპილბერგსაც აქვს კარიერა, რომელიც სავსეა აღიარებული ჰიტებით, რომელთა უმეტესობა განსაკუთრებით ნაყოფიერ პერიოდს განეკუთვნება — 70-იანი წლების ბოლოდან 90-იანი წლების დასაწყისამდე. ბევრისთვის მისი უდიდესი ნამუშევარი ყოველთვის იქნება მომხიბვლელი და უცნაური „უცხოპლანეტელი E.T.“ — სამეცნიერო-ფანტასტიკური ისტორია ზრდასრულობის ასაკში შესვლაზე, ახალგაზრდა ბიჭზე, რომელიც უმეგობრდება უცხოპლანეტელს და თავის და-ძმას ითანხმებს, რათა დაეხმარონ მას მშობლიურ პლანეტაზე დაბრუნებაში. მყისიერი კლასიკა და ფენომენი, რომელმაც განსაზღვრა 80-იანი წლების ბლოკბასტერული კინოწარმოება, „უცხოპლანეტელი E.T.“ რჩება სპილბერგის ერთ-ერთ უდიდეს მიღწევად. არცერთ სხვა რეჟისორს არასოდეს აღუბეჭდავს ბავშვობის საოცრება ისე ზუსტად, როგორც სპილბერგს, და ეს აღიარებული კლასიკა შესაძლოა, მისი უდიდესი განაცხადია. „უცხოპლანეტელი E.T.“ არის სასიყვარულო წერილი ბავშვობის ფანტაზიისადმი, შეუზღუდავი შესაძლებლობისა და გონების ძალისადმი, რომელიც ჯერ არ არის შეღებილი ზრდასრულობის რეალობითა და იმედგაცრუებებით. აქ სპილბერგი სენტიმენტალურია სენტიმენტალურობაში გადავარდნის გარეშე, გულზე მოქმედებს, მაგრამ არასოდეს მანიპულირებს აუდიტორიით. შედეგი არის ერთ-ერთი ყველაზე ამაღელვებელი, მომაჯადოებელი და გულთბილი ფილმი, რომელიც ოდესმე შექმნილა, მაყურებლისთვის სასიამოვნო ნამუშევარი, რომელსაც დღესაც შეუძლია მაყურებლის განცვიფრება. დიდ ფანტასტიკურ ფილმებს დროული ხარისხი აქვთ. მიუხედავად იმისა, თუ როდის შეიქმნა, ისინი რჩებიან ახლებურად და საოცრად, შეუძლიათ მაყურებლის გადაყვანა თავიანთ ჯადოსნურ სამყაროებში ისევე ეფექტურად, როგორც არასდროს. არცერთი ფანტასტიკური ფილმი არ არის უკეთესი მაგალითი, ვიდრე „პრინცესა პატარძალი“, გარდაცვლილი რობ რაინერის 1987 წლის შედევრი და, შესაძლოა, საბოლოო ლაივ-ექშენ ზღაპარი. ქერი ელვესი თამაშობს ფერმერ ბიჭ ვესტლის, რომლის სიყვარული მშვენიერი ბატერკაპის (რობინ რაიტი) მიმართ აიძულებს მას, ეძებოს ბედი ფლორიანის სამეფოს მიღმა. „პრინცესა პატარძლის“ ყოველი დეტალი შესანიშნავად შეინარჩუნა თავისი ხიბლი. ბაბუის ამბის მოყოლის ჩარჩო ავადმყოფი შვილიშვილისთვის, ემოციური და ტკბილი სიყვარულის ისტორია, სახალისო შესრულებები, ხრიკები და ტაქტილური წარმოების დიზაინი — ეს ყველაფერი ფილმს ტრიუმფად აქცევს. თუმცა, შესაძლოა, სწორედ წარმოუდგენლად ციტირებადი სცენარი, კინემატოგრაფიის ისტორიაში ერთ-ერთი უდიდესი, ხდის „პრინცესა პატარძალს“ ასე განმეორებით საყურებელს. ყოველი ხაზი არის როგორც ხუმრობა, ასევე „პანჩლაინი“, და ყოველი სცენა დაუვიწყრობის ოსტატობის გაკვეთილია. ძალიან ცოტა ფანტასტიკური ფილმია ასე საყვარელი, მაგრამ ამ ფილმმა ეს რეპუტაცია დაიმსახურა. ეს არის საბოლოო „კომფორტული ფილმი“, გრძელი დღის შემდეგ თბილი ჩახუტების კინემატოგრაფიული ეკვივალენტი, რომელიც უსაფრთხოა, მაგრამ ჰისტერიული, გულთბილი, მაგრამ ხმაურიანი. სრულყოფილება თავიდან ბოლომდე. ანიმემ მართლაც „აფეთქდა“ 1980-იან წლებში. ისეთი ნაწარმოებების აღმავლობამ, როგორიცაა „დრაგონ ბოლი“, „ვოლტრონი“ და „კაპიტანი ცუბასა“, დაიპყრო პატარა ეკრანი. რაც შეეხება დიდ ეკრანს, მას ჰქონდა „აკირა“, სავარაუდოდ, ერთადერთი