1980-იანი წლები ხშირად გვახსოვს ისეთი სანახაობრივი ფილმებით, როგორიცაა „დაკარგული კიდობნის მაძიებლები“ (Raiders of the Lost Ark), „ოცეული“ (Platoon) და „იმპერია პასუხობს დარტყმას“ (The Empire Strikes Back). მაგრამ ჩვეულებრივი ეჭვმიტანილების მიღმა, 80-იანებმა შექმნა ფილმებიც, რომლებიც დროთა განმავლობაში მშვენივრად „დამწიფდა“. კარგად შენახული ბორდოს მსგავსად, ათწლეულის ზოგიერთი ფილმი წარმოებიდან წლების შემდეგ კიდევ უფრო უკეთესი ხდება. ამ სიაში მოხვედრილი ნამუშევრები შესაძლოა თავის დროზე გაუგებარი იყო ან დაჩრდილული, მაგრამ ახლა დრომ გამოავლინა მათი უფრო მდიდარი ნოტები და სირთულე. ეს არის ფილმების კრებული, რომლებიც გამოშვებიდან დღემდე ისე კარგად „დაბერდა“, რომ დღევანდელი სამყაროს ანარეკლი გახდა, მაშინაც კი, როდესაც თავდაპირველად ეს მიზნად არ ჰქონდათ. ეს ფილმები უნდა ნახოთ და განიცადოთ ისე, როგორც საუკეთესო ვინტაჟურ ღვინოს მიირთმევთ, რომლის შეფასებაც წლების მატებასთან ერთად და თქვენი კინემატოგრაფიული გემოვნების მომწიფებასთან ერთად უფრო ღრმავდება. ვამპირული მითოლოგიისა და კლასიკური როუდ-მუვის ნაზავი, ფილმი „Near Dark“ მოგვითხრობს პატარა ქალაქის თინეიჯერ კელებზე (ადრიან პასდარი), რომელსაც მოხეტიალე მეი (ჯენი რაიტი) კბენს. ის მაშინვე ჩათრეული აღმოჩნდება მოძალადე ვამპირების მომთაბარე კლანში, რომელსაც ჯესი (ლენს ჰენრიქსენი) ხელმძღვანელობს და რომელიც გზატკეცილებსა და პატარა ქალაქებში დახეტიალობს. ფსიქოპათი წევრის, სევერენის (ბილ პექსტონი) მხრიდან სიკვდილის მუდმივი მცდელობის ფონზე, კელები ცდილობს შეეგუოს თავის ახალ რეალობას, სადაც მისი ადამიანობა ქრება, რადგან ის თავის ახალ, სასტიკ ოჯახს ეგუება. „Near Dark“ იყო 1980-იან წლებში გამოსული მრავალი ვამპირული ფილმიდან ერთ-ერთი. მიუხედავად იმისა, რომ ის ნაკლებად შეიმჩნეოდა სხვა ფილმების, მაგალითად, „The Lost Boys“ და „Fright Night“ პოპულარობის გამო, ის ნამდვილად კარგად „დაბერდა“ ქეთრინ ბიგელოუს დამაჯერებელი რეჟისურის წყალობით, რომელიც მისი სადებიუტო სოლო ნამუშევარია. მსახიობების შესრულება ფანტასტიკურია, განსაკუთრებით ლენს ჰენრიქსენის, რომელიც ყოველთვის ქარიზმატულია, და ბილ პექსტონის, რომლის მანიაკალურმა ნამუშევარმაც ეს ფილმი დაუვიწყარი გახადა. „Near Dark“ სავსეა განსაცვიფრებელი ვიზუალით და ჟანრების შესანიშნავი ნაზავით - ვესტერნი, ჰორორი და რომანტიკა. ის იმსახურებს კინოს საუკეთესო ვამპირულ ფილმებს შორის მოხვედრას. ფილმი „How to Get Ahead in Advertising“ მოგვითხრობს დენის დიმბლბი ბეგლიზე (რიჩარდ ი. გრანტი), მაღალი რანგის სარეკლამო აღმასრულებელზე, რომელიც მოულოდნელად აღმოაჩენს, რომ ვერ წერს სარეკლამო კამპანიას, რადგან მორალური კრიზისი აქვს თავისი სამუშაოს მანიპულაციური ბუნების გამო. რაც უფრო პარანოიდა ხდება დენისი, სახიანი ფურუნკული უჩნდება მხარზე, რომელიც იწყებს საუბარს მის კაპიტალისტურ ინსტინქტებზე, დასცინის მის სინდისს და უფრო ღრმად უბიძგებს მას ფიქრებში. ფილმი შესანიშნავად „დაბერდა“ მისი ცენტრალური თემის გამო, რომელიც ეხება რეკლამას, რომელიც მანიპულირებს სურვილებით და ამახინჯებს სიმართლეს. ის კიდევ უფრო აქტუალურია დღევანდელ ჰიპერკომერციულ, ალგორითმებზე დაფუძნებულ სამყაროში, სადაც ყველა კონტენტ კომპანია რეკლამებით არის გაჯერებული. რიჩარდ ი. გრანტი, თავის ერთ-ერთ ადრეულ მთავარ როლში, უშიშარ პერფორმანსს გვთავაზობს, რომელიც გადადის თვითკმაყოფილი კორპორატიული მამაკაციდან ისტერიკულ პარანოიდულ პიროვნებამდე. ბოდი-ჰორორის ასპექტი აზვიადებს სამომხმარებლო კულტურას, რათა მკაცრი სატირა გადმოსცეს. შესაძლოა, ის ზედმეტად გადაჭარბებული იყო გამოშვების დროს, მაგრამ ეს ჰიპერბოლა საჭიროა დღევანდელი სამყაროსთვის. „ჩემი მეზობელი ტოტორო“ (My Neighbor Totoro) მოგვითხრობს დებზე საცუკისა და მეიზე, რომლებიც მამასთან ერთად სოფლად გადადიან საცხოვრებლად, სანამ მათი დედა ხანგრძლივი ავადმყოფობისგან გამოჯანმრთელდება. ახალი სახლის შესწავლისას ისინი ხვდებიან ნაზ ტყის სულებს, მათ შორის უზარმაზარ, კეთილ ტოტოროს, და ჯადოსნური კატაბუსით მოგზაურობენ, ერთად უყურებენ, როგორ აღმოცენდება თესლი ხეებად. საცუკისა და მეის თავგადასავლები ტოტოროსთან ერთად მათ ნუგეშს ანიჭებს მათთვის რთულ პერიოდში. ეს კლასიკური Ghibli-ის ფილმი უკვე გამოშვებისთანავე გახდა საყვარელი ნამუშევარი. თავის არსში ემოციური სიწმინდით, ჰაიაო მიაძაკი ბავშვობას პატივისცემით ეპყრობა და არა სენტიმენტალურობით. ფილმში არ არის ტრადიციული ბოროტმოქმედი ან მაღალი ფსონების კონფლიქტი; სანაცვლოდ, ემოციური დაძაბულობა ბავშვობის შფოთვასა და დედმამიშვილურ კავშირებზეა ორიენტირებული. ანიმაცია რჩება ხასხასა და ექსპრესიული, რაც მას მყუდრო გამოცდილებას ხდის ნებისმიერ დროს, როდესაც გადაწყვეტთ მის ყურებას. ტოტორო თავად იქცა საერთაშორისო კულტურულ ხატად, რომ აღარაფერი ვთქვათ Ghibli-ის ოფიციალურ თილისმად. „ქურდი“ (Thief) მოგვითხრობს ფრენკზე (ჯეიმს კაანი), მკაცრ და პროფესიონალ სეიფების გამტეხელზე, რომელსაც სურს ბოლოს ერთი დიდი საქმე გააკეთოს, სანამ კანონიერი ცხოვრებით იცხოვრებს. როდესაც ის ძლიერ კრიმინალურ ავტორიტეტთან პარტნიორობაში აღმოჩნდება, რომელიც ფინანსურ მხარდაჭერას ჰპირდება, ფრენკი სამუშაოშია ჩათრეული, რომელიც არ სცემს პატივს მის დამოუკიდებლობას, და მისი ნორმალური ცხოვრების ოცნება ნელ-ნელა ინგრევა. მაიკლ მანი დღეს ცნობილია ელეგანტური, წარმოუდგენლად მაგარი კრიმინალური ფილმების შექმნით, როგორიცაა „შერკინება“ (Heat) და „მაიამის პოლიცია“ (Miami Vice). თუმცა, მან ეს უკვე თავის სადებიუტო ფილმშიც მოახერხა, რომელიც კინოს ერთ-ერთი საუკეთესო ძარცვის თრილერია. მანის ნეონის შუქით განათებული ჩიკაგო, Tangerine Dream-ის პულსირებადი სინთეზატორული მუსიკის თანხლებით, გასაოცრად თანამედროვედ გამოიყურება, რაც მას ათწლეულების განმავლობაში კრიმინალური კინოს ვიზუალურ და ხმოვან მოდელად აქცევს. ჯეიმს კაანი ფრენკის როლში ინტენსიურ და მოწყვლად შესრულებას გვთავაზობს. კრიმინალური ჟანრის მღელვარების მიღმა, „ქურდი“ ასევე მოულოდნელი სიღრმით იკვლევს კაპიტალიზმს და ამერიკული ოცნების ილუზიას, ელემენტებს, რომლებიც დღესაც წარმოუდგენლად აქტუალურია. ფილმში „კომედიის მეფე“ (The King of Comedy), რუპერტ პაპკინი (რობერტ დე ნირო) არის დამწყები სტენდ-აპ კომიკოსი, რომელსაც სჯერა, რომ ის ვარსკვლავობისთვისაა განწირული, მიუხედავად იმისა, რომ არ აქვს რეალური კარიერა ან პლატფორმა. იგი შეპყრობილია გვიან ღამის თოქ-შოუებით...