სანდენსის რთულ ბაზარზე, ფილმები „ჟოზეფინა“ (Josephine), „ბედფორდ პარკი“ (Bedford Park) და „ჰა-ჩან, შეანჯღრიე შენი უკანალი“ (Ha-Chan, Shake Your Booty) მყიდველების ყურადღებას იპყრობენ, რადგან კინორეჟისორები ეკრანზე საკუთარ პირად ისტორიებს გადმოიტანენ. სანდენსის კინოფესტივალის ისტორია აღმოსავლეთ აზიელი ამერიკელი კინორეჟისორების ხმების საკულტო პრემიერებით არის სავსე — გრეგ არაკის „იდუმალი კანი“ (Mysterious Skin), ჯასტინ ლინის „ხვალ უკეთესი იღბალი“ (Better Luck Tomorrow), ჯეიმს ვანის „ხერხი“ (Saw), ქლოე ჟაოს „სიმღერები, რომლებიც ჩემმა ძმებმა მასწავლეს“ (Songs My Brothers Taught Me), ენდრიუ ანის „სპა ღამე“ (Spa Night). ბოლო რამდენიმე წელში კი ლი აიზეკ ჩანგის „მინარი“ (Minari) და სელინ სონგის „გასული ცხოვრება“ (Past Lives). მაგრამ 2026 წელს, აღმოსავლეთ აზიელი ამერიკელი კინორეჟისორები — განსაკუთრებით ქალები — სანდენსზე გამორჩეულად გამოჩნდნენ, მათ მოახერხეს პარკ სიტის ფესტივალის დომინანტი თემები შექმნან წლის ყველაზე განხილვადი ნამუშევრების მოტანით. კინორეჟისორებმა, როგორებიც არიან სტეფანი ანი, ბეთ დე არაუხო, კოგონადა, ლიზ სარჯენტი, იოზეფ კუბოტა ვლადიკა და კეთი იანი, თავიანთი უახლესი ნამუშევრები წარადგინეს სანდენს 2026-ზე, სრულად გაყიდეს ჩვენებების ბილეთები და მიიპყრეს დისტრიბუტორების ინტერესი მათ პროექტებზე. ბევრმა მათგანმა საკუთარი გამოცდილებიდან შექმნა სიყვარულის, დანაკარგისა და ტრავმის ღრმად პირადი ისტორიები. „როდესაც სია გამოვიდა, ვიფიქრე, ‘ვაუ, ეს შარშანდელზე ბევრად მეტია,’“ — განაცხადა მიშელ სუგიჰარამ, აზიურ-წყნარი ოკეანის კინოინდუსტრიის კოალიციის (CAPE) აღმასრულებელმა დირექტორმა, ფილმების დიდ რაოდენობაზე საუბრისას. ეს კინორეჟისორები — შესაძლოა, წახალისებულნი იყვნენ აღმოსავლეთ აზიური პოპ კულტურის (როგორიცაა 2025 წლის K-Pop-ის აფეთქება) და მისი არტისტების (როგორიცაა ოსკარის ახალი ვარსკვლავი ქლოე ჟაო) უფრო ფართო ამერიკული აღიარებით — იყვნენ ისეთები, ვინც მყიდველები იპოვეს, დისკუსიები წამოიწყეს და ჯილდოები მოიპოვეს ფესტივალის ბოლო გამოცემაზე. კორეელ-ამერიკელმა კინორეჟისორმა კოგონადამ, რომელმაც თავისი ახალი მიკრობიუჯეტიანი ფილმი „ზი“ (Zi) წარადგინა, TheWrap-ს განუცხადა, რომ მან საკუთარი განცდებიდან მიიღო შთაგონება, როგორც დიასპორის ნაწილმა, რაც მრავალი ფილმისთვის დამახასიათებელი თემაა. „ვფიქრობ, ყოველთვის ვგრძნობდი, ‘ოჰ, ეს ნიშნავს, რომ არცერთი სამყაროს ნაწილი არ ვარ.’ ალბათ ამიტომ ვგრძნობ თავს ასე მოწყვეტილად. მაგრამ დიასპორაში არის საზოგადოება, არა?“ — თქვა მან. „არიან სხვა ადამიანებიც, რომლებიც ასე გრძნობენ თავს. პარადოქსის ირონია ის არის, რომ შეგიძლიათ იგრძნოთ მიკუთვნებულობა მათ მიმართ, ვინც მოწყვეტილად გრძნობს თავს. არსებობს ადამიანთა საზოგადოება, რომლებიც არიან [ასეთები].“ მაგრამ ამ კინორეჟისორების წარმატება სცილდება უბრალო საუბრებს. იმ ეპოქაში, როდესაც სანდენსის ბაზარი თავისი ყოფილი დიდების ჩრდილს წარმოადგენს, ეს არის ფილმები, რომლებიც მყიდველების ხელში ხვდება — და ემზადება ფესტივალის შემდგომი სიცოცხლისთვის. CAPE-ის ერთ-ერთი მთავარი მიზანი, სუგიჰარას თქმით, არის იმის უზრუნველყოფა, რომ აზიურ-წყნარი ოკეანის კინორეჟისორები არ გამოეთიშონ ინდუსტრიას. ეს გამოვლინდა სანდენს 2026-ზე. „ჩვენ ვცდილობთ მოვძებნოთ სიცარიელეები ინდუსტრიაში და შემდეგ იქ შევიდეთ, რათა დავეხმაროთ ადამიანებს, რომლებსაც შესაძლოა სხვაგვარად მხარდაჭერა არ ექნებოდათ,“ — განაცხადა სუგიჰარამ. „მზარდი კინორეჟისორების ფონდი სწორედ შარშან ამოქმედდა. სანდენსზე, ჩვენ გავაკეთეთ განცხადება და ერთი წლის შემდეგ, ფილმის პრემიერა შედგა, რომელსაც დაფინანსება მივეცით.“ ეს ფილმი იყო „ჟოზეფინა“, ბეთ დე არაუხოს მეორე სრულმეტრაჟიანი ნამუშევარი, რომელმაც მოიგო როგორც ჟიურის დიდი პრიზი, ასევე მაყურებლის ჯილდო აშშ-ის დრამატული კონკურსში. კიდევ ორმა ფილმმა მოახერხა ეს 2020-იან წლებში: ლი აიზეკ ჩანგის „მინარი“ (Minari) (ოსკარზე საუკეთესო სურათის ნომინანტი) და სიან ჰედერ1ის „CODA“ (რომელმაც საუკეთესო სურათი მოიგო). ფილმი ჯერ არ გაყიდულა, მაგრამ დისტრიბუტორები ინტერესს გამოხატავენ. „ჟოზეფინაში“ არაუხომ შექმნა ღრმად პირადი ისტორია რვა წლის გოგონაზე, რომელიც ძალადობრივი დანაშაულის ერთადერთი მოწმე ხდება. კინორეჟისორის მსგავსად, ჟოზეფინა (რომელსაც პირველად მსახიობი მეისონ რივზი ასრულებს) ნახევრად ჩინელ-ამერიკელია, ხოლო მის დედას ჯემა ჩანი განასახიერებს. არაუხომ ბევრი რამ შეიტანა ამ შეუბრალებელ დრამაში, ტანსაცმლის ჩათვლით — სანდენსზე, მან TheWrap-ს განუცხადა, რომ ჟოზეფინას მიერ ფილმში ნაცვამი მაისური რეალურად არაუხოს დედამ დაუხატა, როდესაც ის ბავშვი იყო. „მისი არჩევანი ძალიან გააზრებული და მიზანმიმართული იყო,“ — თქვა სუგიჰარამ. „შერეული რასის ოჯახი და ის, რომ მსხვერპლები ყოველთვის აზიელი ქალები იყვნენ, ხოლო კაცები თეთრკანიანები. ყველაფერი ისე იყო გააზრებული.“ CAPE-მ სხვა კინორეჟისორებსაც დაეხმარა წლევანდელი სანდენსისკენ მიმავალ გზაზე. ლიზ სარჯენტმა, კორეელ-ამერიკელმა შვილად აყვანილმა, 2023 წელს თავისი მოკლემეტრაჟიანი ფილმი „წამიყვანე სახლში“ (Take Me Home) წარადგინა კინოფესტივალზე CAPE-ის მოკლემეტრაჟიანი ფილმების გამოწვევაში მონაწილეობის შემდეგ. წელს, სარჯენტი დაბრუნდა ამ მოკლემეტრაჟიანი ფილმის სრულმეტრაჟიანი ადაპტაციით, რომელიც მოგვითხრობს 38 წლის კორეელ შვილად აყვანილზე შემეცნებითი შეზღუდული შესაძლებლობებით, რომელსაც მოუწევს მოხუც მშობლებზე ზრუნვა. პროდიუსერმა აპურვა გურუ ჩარანმა მიიღო სანდენსის ინსტიტუტის პროდიუსერების ჯილდო მხატვრული ფილმისთვის მისი წვლილისთვის. „იმედი მაქვს (სანდენსი) გააგრძელებს ისტორიების ამგვარი მრავალფეროვნების შეთავაზებას,“ — თქვა სუგიჰარამ. „ვფიქრობ, ეს ნამდვილად მნიშვნელოვანია, რომ დიასპორა და ყველა ისტორია, ასევე ინტერსექციურობა. წელს განსაკუთრებით საინტერესო იყო იმ პროექტების რაოდენობა, რომლებიც შეეხო შვილად აყვანის თემას: „ბედფორდ პარკი“, „წამიყვანე სახლში“, „როკ სპრინგსი“ (Rock Springs).“ სტეფანი ანის კორეული სასიყვარულო ისტორია „ბედფორდ პარკი“ ფესტივალის განმავლობაში Sony Pictures Classics-მა შეიძინა.