ახალი მუსიკის პარასკევი: ამ კვირის აუცილებლად მოსასმენი ალბომები

Paste არის ადგილი, სადაც ყოველ პარასკევს ახალი მუსიკით ვიწყებთ. ჩვენი რეგულარული მიმოხილვები საუკეთესო ახალი სიმღერების შესახებ გაგრძელდება ყველაზე მიმზიდველი ახალი ჩანაწერების ხაზგასმით, რომლებიც აუცილებლად უნდა მოისმინოთ. იხილეთ კვირის საუკეთესო ახალი ალბომები ქვემოთ. ბილ კალაჰანი თავის ალბომს, „My Days of 58“, „მისაღები ოთახის ჩანაწერად“ აღწერს. და მიუხედავად იმისა, რომ მარტივად შეიძლება წარმოიდგინოთ ეს მშვიდი სიმღერები დივნებზე, Barcalounger-ის წინ, ასევე საოცარია, თუ რამდენ ატმოსფეროსა და მოძრაობას ქმნის მომღერალი და მისი ბენდი, როდესაც უბრალოდ ბალიშებზე ინაცვლებენ. უკაცრიელი „Lonely City“ თანდათან აშენებს თბილ, მამოძრავებელ ამხანაგობას, რადგან ბუნდოვანი ფონი ქუჩის ორთქლივით ამოდის, პერკუსია ასფალტს ეცემა, ხოლო ევა სირლსის ბექ-ვოკალი ამ მისაღები ოთახის მეტროპოლიის უკაცრიელ ქუჩებში ისმის. ანალოგიურად, ალბომის შედევრი „Stepping Out for Air“ კალაჰანს სილამაზისა და პასუხების ძიებაში გვახვედრებს სიბნელეში, საყვირები მის ზურგს უკან ჩრდილოეთის ქარივითაა, როცა ის გარეთ გადის, როგორც „ფრთის კაცი“, როცა ის საუკეთესოდ არის გამოწყობილი, და როგორც გაბრიელის განგაშის ზარი, რომელიც მას სახლში იხმობს. ეს შვიდი წუთის განმავლობაში შეჯახებული ხმების ბრწყინვალე ნაზავია, რომელიც გვახსენებს, რომ კალაჰანი ისევე ქმნის და აორკესტრებს, როგორც უბრალოდ მღერის და გიტარას უკრავს. როგორც კალაჰანი აჩვენებს „My Days of 58“-ში, არ არსებობს შეკითხვა, რომლის დასმაზეც ის უარს იტყვის, ან გზა, რომელზეც ძალიან პარალიზებულია გასავლელად, თუნდაც რაიმე მოწესრიგებული გადაწყვეტის დაპირება პირქუშად გამოიყურებოდეს. —მეტ მელისი [Drag City] წაიკითხეთ: „კაცი, რომლისთვისაც ბილ კალაჰანი ცდილობს ყოფნას“ ათი წელი გავიდა ბრუნო მარსის ბოლო ალბომიდან, მაგრამ „24K Magic“-მა თავი კარგად წარმოაჩინა, გრემის დაჯილდოებაზე წლის ალბომის (და ხუთი სხვა ჯილდოს) მფლობელი გახდა. თუმცა, ათი წელი ალბომის გარეშე არ უნდა მივიჩნიოთ, როგორც პაუზა. მარსი უმოქმედოდ არ ყოფილა: მან ლედი გაგასთან და როუზთან ერთად ჩარტები დაიპყრო (და ამისთვის კიდევ არაერთი გრემი მოიპოვა), ანდერსონ .პააკთან ერთად ხელმძღვანელობდა ხანმოკლე პროექტს „Silk Sonic“, როკ-ენ-როლის ლეგენდებთან ერთად ქავერ სიმღერებს ასრულებდა მდიდრების წვეულებებზე და ლას-ვეგასში რეზიდენტობა დაიწყო. იმის გათვალისწინებით, თუ რამდენად ორგანულად არის ჩაქსოვილი ის ბოლო 20 წლის პოპ მუსიკაში, მე აღფრთოვანებული ვარ, თუ როგორ შეუძლია მარსის მსგავს ადამიანს, დატოვოს ყურადღების ცენტრი, მაგრამ არასოდეს მოწყდეს მას. „The Romantic“ ზუსტად იმას აკეთებს, რასაც მისგან მოელით – კიდევ ერთხელ ადასტურებს, თუ რატომ არის მარსი ერთ-ერთი ყველაზე ნიჭიერი მოქმედი შემსრულებელი. ის შესამჩნევი ვინტაჟური სტილით მოქმედებს, მაგრამ ამ ტონებს ახალი თაობებისთვის მისაღებს ხდის. სწორედ ამიტომ არის „Dance With Me“ ერთ-ერთი საუკეთესო სიმღერა, რომელიც მას ოდესმე შეუქმნია, რადგან მარსს შეუძლია ნებისმიერი ადგილიდან ამოიღოს „გროუვი“. —მეტ მიტჩელი [Atlantic] მიუხედავად იმისა, რომ ეს სოლო ალბომია, ბაკ მიკი ამ მოგზაურობას მარტო არ იწყებს. თანამშრომლები, როგორიცაა მისი ძმა და კლავიშისტი დილანი; ბასისტი კენ ვუდვორდი; არფისტი მერი ლატიმორი; და Big Thief-ის ბენდის წევრები ადრიან ლენკერი და ჯეიმს კრივჩენია, რომელთაგან ეს უკანასკნელი „The Mirror“-ის პროდიუსერიც იყო, მხოლოდ რამდენიმე მუსიკოსია, ვინც მას ამ გზაზე სხვადასხვა გაჩერებებზე შეუერთდა. კრივჩენია, კერძოდ, ხელს უწყობს მიკის ინდი-ფოლკის შაბლონის დახვეწილ გაფართოებას. დრამერის საკუთარი ელექტრონული სოლო ნამუშევარი ახლა მიკის შემოქმედებას აყალიბებს, რომლის სიმღერებიც მოდულური სინთეზატორის და ადირან ოლსენის მიერ შესრულებული ელიფსური ტექსტურების ელემენტებით არის სავსე. არის თანამედროვე Alex G-ის ხმაური „Can I Mend It?“-ის ინტროში; „Deja Vu“-ს ბოლოს სინთეზატორების ჭყვიტინი; და არპეჯიოს შესხურებები სუსტ, პატარა ცხენივით დასასრულს „Outta Body“-ზე. „The Mirror“ შეიძლება არ იყოს ისეთი ყოვლისმომცველი ან თავგადასავლის მოყვარული, მაგრამ ნაწილობრივ მოგვაგონებს იმას, თუ როგორ მიანიშნა Big Thief-მა ელექტრონულ სამყაროზე 2022 წლის ორმაგ ალბომში „Dragon New Warm Mountain I Believe in You“, განსაკუთრებით შუა ალბომის ნამუშევრებში, როგორიცაა „Heavy Bend“ და „Blurred View“. ამჯერად მთავარი ფოკუსი, თუმცა, მიკის სიმღერების წერაა, მაგრამ არსებობს დახვეწილი ტექსტურული ფენები, რომლებიც მას მთელი ალბომის განმავლობაში ინარჩუნებენ. გაფანტული სინთეზატორები მის სიმღერებს ეზოთერულ ელფერს სძენს, რაც ხაზს უსვამს იმ ლატენტურ აბსტრაქციებს, რომლებიც რომანტიკულ სიყვარულს აცოცხლებს. „The Mirror“ არ არის ორიენტირებული სიყვარულის საიდუმლოებების ამოხსნაზე, არამედ გვიჩვენებს მათ არსებობას, წარმოგვიდგენს მათ მთელი თავისი საიდუმლო დიდებით, მიმართავს თავის ბრწყინვალე ანარეკლებს ჩვენკენ. —გრანტ შარპლესი [4AD] „Something We All Got“ სავსეა „არა-ღერძული“ ინსტრუმენტალებით, რომლებიც სწრაფად მიქრიან. ელექტრო გიტარები იშლება და წყობიდან გამოდის, სანამ სიმღერები მიედინება, ჯოზეფ შემუნის ცოცხალი დრამის „გროუვები“ დაპროგრამებული ბიტების წინააღმდეგ იბრძვის, ხოლო სოფია ჩავესის „სკრეჩები“ 90-იანი წლების პოპ-როკის დიჯეებს მოგვაგონებს. მთელი ნამუშევარი ნერვიული და მოუსვენარია, ოციანების ასაკში ყველაფრის გარკვევის საუნდტრეკი ჩანაწერზე. ნაკლებად ნიჭიერი ჯგუფი საკუთარ ლეპტოპებში დაიკარგებოდა, ციფრულ აბსტრაქციებზე კონცენტრირდებოდა, მაგრამ cootie catcher მტკიცედ მოხიბლულია „ტვი“-ის (twee) შესაძლებლობებით. მიუხედავად რამდენიმე რადიოსთვის მზა მომენტისა, აქ ყველაზე მიმზიდველ სიმღერას „puzzle pop“ ჰქვია, რომლის სათაურიც, ფაქტობრივად, cootie catcher-ის მთელ არსს ყველაზე კარგად აღწერს. მაგრამ თუ cootie catcher მთლიანად პოსტმოდერნული პოპ-კოლაჟია, რომელიც Vaselines-სა და Disco Inferno-ს შორის სადღაც არის განლაგებული, „Something We All Got“ ამ „ნაკერებთან გახეთქილ“ ჟღერადობას ტიპურ ფრუსტრაციებზე შექმნილ სიმღერებს უპირისპირებს, რაც...