ძველი კლიშეა, რომ „ვისაც ისტორია არ ახსოვს, განწირულია მისი გამეორებისთვის“ და ეს შეიძლება იყოს ერთ-ერთი მრავალი გაკვეთილიდან, რომელიც რეჟისორ ალექს კოქსის ძალზედ საკამათო 1987 წლის პანკ-ვესტერნ „უოკერის“ ტექსტშია ჩადებული. განზრახ ანაქრონისტული და ისტორიულად არაზუსტი, ფილმი, მიუხედავად ამისა, წარმოგვიდგენს თავს, როგორც „ნამდვილ ისტორიას“ — არა „დაფუძნებულს“, არა „შთაგონებულს“. საპირისპირო მუდმივი მტკიცებულებების მიუხედავად, ფილმი ამტკიცებს, რომ ის ნამდვილი ამბავია. სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, „უოკერი“ არ მალავს, რომ ცდილობს რაიმე ჭკვიანურის გაკეთებას, მაგრამ ამან ვერ შეძლო კრიტიკოსების დამშვიდება იმ დროს. როჯერ ებერტს, კერძოდ, მხოლოდ ზიზღი ჰქონდა „უოკერის“ მიმართ, თავის იმჟამინდელ მიმოხილვაში მან განაცხადა, რომ ფილმი „თავის სიცუდეს საწყისი ტიტრებიდანვე აცხადებს“ და რომ ეს არის „უაზრო და სულ უფრო შემაშფოთებელი სავარჯიშო“ იმაში, რაც „როგორც ჩანს, კომედიად ან სატირად არის განზრახული“. ფილმი ხელახლა შეაფასეს თანამედროვე აუდიტორიამ, რომელიც მას უფრო დადებითად უყურებს (მას Rotten Tomatoes-ზე არა-კრიტიკოსებისგან 66 პროცენტიანი რეიტინგი აქვს), მაგრამ ის მაინც საოცრად უცნაური, უცნაური, უცნაური ფილმია. „უოკერი“, „სიდისა და ნენსის“ რეჟისორ ალექს კოქსის ნამუშევარი, თითქოსდა დაფუძნებულია უილიამ უოკერის ცხოვრებაზე – ამერიკელი დაქირავებული ჯარისკაცის, რომელმაც 1850-იან წლებში, მეტ-ნაკლებად, დაიპყრო ნიკარაგუა „აშკარა ბედის“ სახელით — იდეა, რომ ამერიკა იმდენად დიდი იყო, რომ ჩვენ მოვალენი ვიყავით მსოფლიოსთვის ჩვენი ღირებულებები (მონობა, თეთრკანიანთა უზენაესობა, შესაძლოა დემოკრატია) გაგვევრცელებინა თითქოსდა ნაკლებად იღბლიან რეგიონებში. სინამდვილეში, კამპანია ორ რამეს ეხებოდა, რასაც ყველა მსგავსი რამ ეხება: ფულსა და ძალაუფლებას. ედ ჰარისი განასახიერებს უოკერს და ფილმის განმავლობაში ახმოვანებს ნარატივს, ფილმი მას წარმოადგენს, როგორც უკვდავ ბუნებრივ ძალას. ის უდარდელად დადის ბრძოლის ველებზე, სრულიად შეუპოვრად ცეცხლსასროლი იარაღის ხმასა და თითქმის მულტფილმისეულ ძალადობაზე, რაც ამერიკული ექსკლუზივიზმის განსახიერებას ემსახურება. ამ დროს, სხვა პერსონაჟები კოკა-კოლის ბოთლებით სვამენ, მარლბოროს ეწევიან და 80-იანი წლების თანამედროვე ჟურნალებს, როგორიცაა Time და Newsweek, კითხულობენ, რომელთა გარეკანზეც ჰარისის უოკერია გამოსახული. ეს ყველაფერი კულმინაციას აღწევს სცენაში, რომელიც იმდენად ექსტრავაგანტულია, რომ მოწინააღმდეგეც კი უნდა მოიხიბლოს მისი გაბედულებით: მას შემდეგ, რაც უოკერი სიტყვით გამოდის და პირობას დებს/ემუქრება, რომ ამერიკა არასოდეს დატოვებს ნიკარაგუას მარტო, ჩამოდის ვერტმფრენი, სავსე თანამედროვე ამერიკელი ჯარისკაცებით, ტყვიამფრქვევებით, რათა ქვეყნიდან ყველა აშშ-ის მოქალაქე ევაკუირდეს. (გაიხსენეთ: მოქმედება ხდება 1850-იან წლებში.) შემდეგ, ტიტრების დროს, ნაჩვენებია რონალდ რეიგანის საინფორმაციო კლიპები, სადაც ის ნიკარაგუაში ჯარების გაგზავნაზე საუბრობს — უბრალოდ იმისთვის, რომ აქცენტი ლაზერული სიზუსტით გაკეთდეს. მნიშვნელოვანია აღინიშნოს, რომ „უოკერი“ ირან-კონტრას სკანდალის შუაგულში გამოვიდა, როდესაც აშშ-ის მთავრობა ფარულად (წაიკითხეთ: უკანონოდ) აფინანსებდა ანტიკომუნისტ მეამბოხეებს ნიკარაგუაში ირანისთვის იარაღის მიყიდვით. „უოკერი“ ნამდვილ ადამიანზეა, რომელმაც ნამდვილად სცადა ნიკარაგუას ხელში ჩაგდება, როგორც სავარაუდო ამერიკული სიდიადის დემონსტრირება, მაგრამ ანაქრონისტული ხრიკები — კოკა-კოლის ბოთლები, თანამედროვე ჯარისკაცები და ა.შ. — მიუთითებს იმაზე, რომ ის ასევე ეხება იმას, რაც ნიკარაგუაში 80-იან წლებში ხდებოდა. ის არ არის დახვეწილი, რაც ფილმის მომხიბვლელობის ნაწილია. ამ დღეებში, ამერიკული ექსკლუზივიზმის იდეა და არგუმენტი, რომ ერის მოვალეობაა ამერიკული გავლენის გავრცელება მთელ მსოფლიოში (იდეალურ შემთხვევაში, ძალით), კვლავაც ახალი ამბების დღის წესრიგშია. დონალდ ტრამპის ადმინისტრაციამ ვენესუელის პრეზიდენტი დაატყვევა და რეგულარულად ემუქრებოდა გრენლანდიის ხელში ჩაგვრით, და მიუხედავად იმისა, ფიქრობს თუ არა ვინმე, რომ ეს კარგი იდეებია, ისინი, ისევ და ისევ, თითქმის იგივეა, რაც უოკერმა გააკეთა. ეს ნიშნავს, რომ „უოკერში“ არსებული უაზრო ანაქრონიზმები მას მხოლოდ 80-იან წლებში არ ათავსებს; ისინი მას ისეთივე მარადიულს ხდიან, როგორც ამერიკის იდეა, რომ მან შეიძლება მსოფლიო აბუჩად აიგდოს, რათა მიიღოს ის, რაც სურს. ეს ფილმს, შესაძლოა, კიდევ უფრო ნაკლებად სახალისოს ხდის, ვიდრე ის ისედაც იყო, მაგრამ გამოდის, რომ იმპერიალიზმის სულელური სისასტიკე ყოველთვის აქტუალური იქნება.