მე იმდენად შევეჩვიე „Saturday Night Live“-ის ეპიზოდებს, რომლებსაც უწევთ სუსტი „ქოლდ ოუფენების“, მონოლოგების (რომლებიც ხშირად უფრო საყვარელია ან ფუნქციური, ვიდრე გულწრფელად სასაცილო) და/ან საწყისი თამაშის შოუს სკეტჩების მძიმე ამოოხვრების გადალახვა, რომ როდესაც ეპიზოდი რეალურად ძლიერად იწყება, ამან შეიძლება გამოიწვიოს უზარმაზარი აღფრთოვანება და გაბერილი მოლოდინები. ალექსანდრე სკარსგარდის პირველი წამყვანობის 20 წუთის შემდეგ, ჩანდა, რომ ეს შესაძლოა იყოს ერთ-ერთი იმ უცნაური შემთხვევიდან, როდესაც შედარებით დაბალი მოლოდინების მქონე წამყვანი (ამ შემთხვევაში ისეთი, რომლის შემთხვევაშიც შეიძლება არაერთხელ მოგიწიოთ ძებნა, რომელია ეს ბიჭი და რომელია მისი ძმა, რომელიც ასევე მსახიობია, რადგან ორივემ ითამაშა ვამპირები) სეზონის გამორჩეული მომენტის თავმჯდომარე ხდება. იცით, დაახლოებით ისე, როგორც ჩვეულებრივი შეყვარებული მოულოდნელად აწვდის უცნაურ ხუმრობებს ყველა შემთხვევისთვის! ეს არც კი ნიშნავს იმას, რომ ამ კვირის ეპიზოდის „ქოლდ ოუფენი“ ყველა დროის საუკეთესო იყო. მაგრამ ეს არ იყო ტრამპი, რომელიც სტენდ-აპს აკეთებდა, და რამდენიმე რეალური (თუმცა დაგვიანებული) გასროლა გააკეთა ICE-ის შხამიანი მენტალიტეტის მიმართ, მაშინაც კი, თუ მწერლებს — შეგვიძლია უბრალოდ ვიყოთ რეალურები და ვთქვათ, კოლინ ჯოსტი აქ? რედიტის თემა, რომელიც მწერლების კრედიტებს ეხება, ყოველთვის იდუმალებით ცარიელია „ქოლდ ოუფენებზე“, მაგრამ წარსულში ხშირად ჯოსტს მიეწერებოდა — უბრალოდ არ შეუძლიათ თავი შეიკავონ, რომ „გონიერების ხმა“ მიანიჭონ იქ, სადაც ის არ არსებობს. ამ შემთხვევაში, პიტ დევიდსონი გარკვეულწილად უაზროდ თამაშობდა საზღვრის ცარ ტომ ჰომანს; დევიდსონი ზედმეტად ბუნებრივად საყვარელია (და თავისებურად, გონივრულიც კი), რათა დიდი სარგებელი მოეტანა, როგორც ადამიანი, რომელიც ამჟამად ყველაზე უკეთ ცნობილია იმით, რომ მისი წინამორბედზე ნაკლებად გადაჭარბებულად ნაცისტური კოდირების მქონეა. „ქოლდ ოუფენი“ ოდნავ მიანიშნებდა იმაზე, რომ ჰომანის ფილოსოფია რეალურად არ განსხვავდება რადიკალურად ყველა იმ საშინელი ამბისგან, რასაც ICE აკეთებს, მაგრამ ამის ზედმეტად გაკეთება დაარღვევდა „ნორმალური ადამიანის მიერ სიგიჟის ახსნის“ პრინციპს, რომელიც დამახასიათებელია მრავალი პოლიტიკური სკეტჩისთვის. მიუხედავად ამისა: ამას, როგორც ჩანს, ჩვეულებრივზე მეტი ძალისხმევა დასჭირდა, და რა შვება იყო ჯეიმს ოსტინ ჯონსონის განთავისუფლება ტრამპის მანერებისგან, რომელიც მის საჩუქრად/წყევლად იქცა, ნაცვლად იმისა, რომ მარტივ კითხვებზე მკვდარი სახით „ალბათ მცდარი“ პასუხები შეეთავაზებინა. უფრო მეტიც, ტექნიკურად საშუალოზე მაღალი დონის „ქოლდ ოუფენის“ შემდეგ, მომდევნო რამდენიმე სეგმენტი უმაღლესი ხარისხის იყო, დაწყებული მოკლე, მარტივი და სასიამოვნოდ აბსურდული მონოლოგით, სადაც სკარსგარდი, რომელსაც არ გააჩნდა რაიმე დაუყოვნებლივ ცნობილი პერსონა, რომელზეც პაროდიას გააკეთებდა, ისაუბრა შოუს 1,000-ე (!) ეპიზოდისთვის ჯგუფზე ყურადღების გამახვილების სურვილზე. ჯგუფმა ვითომ გაღიზიანება გამოხატა სკარსგარდის მიერ მათზე ზრუნვისა და საქსოფონზე დაკვრის მოჩვენებით… მთლიანობაში, ეს იყო ისეთი თავისუფალი, სულელური მონოლოგი, რასაც 80-იანი წლების ბოლოს შეიძლება მოელოდით. ამის შემდეგ, სკარსგარდი უკან დაიხია, რათა შედარებით მშვიდი მამის როლი ეთამაშა უაღრესად კარგად ნათამაშებ საწყის სკეტჩში დედაზე (ეშლი პადილა), რომელიც ოჯახს აცხადებს, რომ მან, ასე ვთქვათ, საბოლოოდ აღიარა, რომ ტრამპი ცუდია ქვეყნისთვის — პოტენციურად გაცვეთილი პრემიზა, რომელიც შესაძლოა არასწორ დროში მოხვედრილიყო ბოლო, ვთქვათ, ათწლეულის ნებისმიერ მომენტში? თუმცა, აქ ის ისე კარგად იყო დაწერილი და ისე დიდად ისარგებლა პადილას მოთმინებით, როგორც შემსრულებლის, მისი მზადყოფნით, რომ გადაედო ხუმრობის კულმინაცია სიზუსტის გამო, რომ თითქმის იდეალურად დაჯდა. წამყვანმა ასევე კარგად იმუშავა ჯეინ ვიკლაინზე ორიენტირებულ წინასწარ ჩაწერილ ნაწილში, რომელმაც ოლიმპიური რეკლამების პატივისცემა გააქარწყლა, სადაც ვიკლაინი იყო სპორტსმენი, რომელიც კონკურენციის პერსპექტივაზე მხოლოდ სასიკვდილო შიშის წინაშე იდგა. კვლავ: მარტივი პრემიზა, ფანტასტიკური შესრულება. სამწუხაროდ, ეს მაღალი დონე არ გაგრძელდა და სკეტჩები, ასე ვთქვათ, უფრო ბუნდოვანი გახდა ამის შემდეგ — წარმატებული და წარუმატებელი თავად სკეტჩებში, და არა მხოლოდ მათ შორის. ეპიზოდის დასაწყისში სკარსგარდის თავისუფალი, უდარდელი სისულელის შემდეგ, ცოტა გასაკვიფრალი იყო მისი დაბრუნება თავისი ვიკიპედიის ბიოგრაფიიდან ნივთების ამოსაკითხად, მაშინაც კი, თუ ზოგადმა აუდიტორიამ შეიძლება არ ახსოვდეს, რომ დიახ, მან რეალურად ითამაშა ტარზანი ფილმში, რომელიც, დიახ, ნამდვილად იყო წარმატებული. (მე ეს დამავიწყდა ტარზანის სკეტჩის ეთერში გასვლამდე, და მე, ისე, ვნახე ეს სამუშაოსთვის, როგორც ჩანს.) მან შეასრულა თავისი „ნორთმენის“ პერსონაჟის ვარიაცია ვიკინგების თავდასხმის წინასწარ ჩაწერილ ნაწილში, საკმაოდ სახალისო, მაგრამ გარკვეულწილად ეყრდნობოდა სტანდარტულ კომპიუტერული გრაფიკის სისხლიან ეფექტებს, რომლებსაც შოუ წელიწადში დაახლოებით სამჯერ იყენებს. სკარსგარდმა ნამდვილი სკანდინავიური გამოცდილება შემოიტანა სკანდინავიური კინოს გადასაღები მოედნის სკეტჩში, რომელიც გლენ პაუელმა რამდენიმე თვის წინ გააკეთა. და იყო, ბუნებრივია, ერთი სკეტჩი, რომელიც მის სიმაღლეს ვიზუალურ ხუმრობად იყენებდა. სკარსგარდი სრულად არ დაბრუნებულა თავის არსებით, მაგრამ ნაკლებად პერსონაჟზე ორიენტირებულ უცნაურობასთან ღამის ბოლომდე, როდესაც მან ითამაშა „სასაცილო“ შეყვარებული, რომელიც თავის „შემთხვევით“ გამონათქვამებს „Cards Against Humanity“-დან იპარავდა. იმ დროისთვის, ეპიზოდის უდარდელი ადრეული სიხარულის ნაწილი გაფანტულიყო, თუმცა „ქარდსის“ სკეტჩმა თავისი თავისებურებებით მოახერხა. ის, რაც დარჩა, იყო შეგრძნება, რომ შოუს არ სჭირდება ლეგენდარული ვარსკვლავი ან ძველი მსახიობი იმ ნაწილისთვის, რომელიც ბუნდოვნად მოგვაგონებს ძველ დროს (დადებითი კონოტაციით). 50-ე სეზონის შემდეგ ცერემონიალის ნაკლებობის გათვალისწინებით, ეს, ალბათ, სწორი ენერგია იყო SNL-ისთვის, რომელიც ოთხნიშნა ეპიზოდების რაოდენობას გადალახავს. გარდა ამისა, უმეტესობა