თავისუფლად დაუკავშირდით მას ან გაეცანით მის ნამუშევრებს. ის ყველგანაა — Upwork-ზე, YouTube-ზე, Spotify-ზე, SoundCloud-ზე, Collider-ზე, LinkedIn-ზე, Instagram-ზე. კინოთეორიის შესწავლა არ არის საჭირო იმის გასაგებად, რომ ალფრედ ჰიჩკოკი შეუდარებელი გენიოსი იყო. მისმა შემოქმედებამ გარდაქმნა კინოს ფუნქციონირება და გზა გაუხსნა მრავალ სხვა კინორეჟისორს, რომ უაპელაციოდ გაბედული ყოფილიყვნენ თავიანთი მოყოლილი ამბებით. რეჟისორმა საფუძველი ჩაუყარა თანამედროვე თრილერებსა და საშინელებათა ფილმებს თავისი უნიკალური პერსპექტივით, რომელიც ფსიქოლოგიას პრიორიტეტულად მიიჩნევდა. ჰიჩკოკის კინო განცდისთვისაა შექმნილი, რადგან მან იცოდა, როგორ ექცია მაყურებელი მდუმარე თანამზრახველად და შფოთიან დამკვირვებლად, რომელიც აქტიურად მონაწილეობს ნარატივში. სწორედ ამიტომაცაა, რომ მისმა ფილმებმა დროის გამოცდას ასე კარგად გაუძლო. მიუხედავად იმისა, რომ იგი რამდენიმე ჟანრს ექსპერიმენტულად იყენებდა, საშინელებათა და დაძაბულობის ჟანრი მისი ხელწერა გახდა, და ეს შვიდი ყველაზე შემზარავი ჰიჩკოკის ფილმი იდეალური საშუალებაა ამ მემკვიდრეობის პატივსაცემად. „შეშლილობა“ (Frenzy) ჰიჩკოკის ერთ-ერთი დაუფასებელი შედევრია და მისი კარიერის ბოლოდან მეორე ფილმი. ნეო-ნუარ თრილერი გამოვიდა რამდენიმე წარუმატებელი პროექტის შემდეგ, რომლებმაც აუდიტორიას ვერ მიაღწიეს, ამიტომ „შეშლილობით“ რეჟისორმა გადაწყვიტა, რომ ნამდვილად გაემახვილებინა ყურადღება რისხვასა და შიშზე. თანამედროვე ლონდონში განვითარებული ამბავი მოგვითხრობს სერიულ მკვლელზე, მეტსახელად „ჰალსტუხიან მკვლელზე“, რომელიც ქალებს ესხმის თავს და ახრჩობს. რიჩარდ ბლეინი (ჯონ ფინჩი), გაბოროტებული ყოფილი სამხედრო მოსამსახურე, მთავარი ეჭვმიტანილი ხდება. ფილმში საინტერესოა ის, რომ ჰიჩკოკი მიზანმიმართულად ამხელს ბლეინის მეგობარს, ბობ რასკს (ბარი ფოსტერი), როგორც დამნაშავეს. მკვლელის ვინაობის გარშემო დაძაბულობის შექმნის ნაცვლად, საშინელება მოდის იმის ყურებიდან, თუ როგორ ახერხებს ის თავის დაძვრენას, მაშინ როდესაც უდანაშაულო ადამიანი შედეგების წინაშე დგას. დისკომფორტის ეს შეგრძნება „შეშლილობას“ ბოლო 100 წლის ერთ-ერთ ყველაზე შემზარავ ფილმად აქცევს. რეჟისორი მაყურებელს უმწეო მოწმეებად აქცევს, რათა აჩვენოს, რამდენად ადვილად შეიძლება ძალადობა დაიმალოს სრულ ხედზე. კარტოფილის სატვირთოს დასამახსოვრებელი სცენა მხოლოდ ერთი მაგალითია იმისა, თუ როგორ აგრძელებს ჰიჩკოკი დაძაბულობას თითქმის დამახრჩობელი გამოცდილების მისაღებად. „შეშლილობა“ რეჟისორის უფრო დახვეწილ ნამუშევრებს არ მიეკუთვნება, მაგრამ ფილმი ზუსტად იმიტომ მუშაობს, თუ რამდენად პირდაპირი და აშკარაა მისი გზავნილი. „თოკი“ (Rope) თავის დროზე ბევრად უსწრებდა, და ფილმი დღესაც ჯობნის თანამედროვე ფსიქოლოგიურ კრიმინალურ თრილერებს იმით, თუ როგორ ამარტივებს ჟანრს მის ძირითად ელემენტებამდე. „თოკი“ იწყება თავად მკვლელობით და არსებითად აიძულებს მაყურებელს, შეეგუოს შედეგებს. ისტორია მოგვითხრობს ბრენდონ შოუს (ჯონ დალი) და ფილიპ მორგანის (ფარლი გრეინჯერი) შესახებ, ორ მდიდარ ახალგაზრდა ინტელექტუალზე, რომლებიც კლავენ ყოფილ თანაკლასელს, როგორც უპირატესობის ექსპერიმენტს. ბრენდონი და ფილიპი დარწმუნებულები არიან, რომ მათ სრულყოფილი დანაშაული ჩაიდინეს, ამიტომ გვამს ხის ზარდახშაში მალავენ და სადილის წვეულებას მართავენ, იმავე ზარდახშას მაგიდად იყენებენ. სტუმრებს შორის არიან მსხვერპლის ოჯახი და რუპერტ კედელი (ჯეიმს სტიუარტი), მათი ყოფილი მენტორი, რომლის ნიცშეანური იდეები შთააგონებს დანაშაულს. ამ წინაპირობის ყველაზე მომხიბვლელი რამ მისი თავხედობაა. ფილმი ნაკლებად ძალადობაზეა და უფრო მეტად იმ ერთადერთი მომენტის ლოდინზე, როდესაც ბრენდონი და ფილიპი შეცდომას დაუშვებენ და თავს გაამხელენ. ჰიჩკოკმა ფილმი გადაიღო უკიდურესად გრძელი კადრებით, რათა გადმოეცა დაძაბულობის ეს შეგრძნება. ბინის შეზღუდული გარემო წნევის ქვაბად იქცევა, სადაც ხის ზარდახშა ყოველთვის თვალთახედვაშია, ხოლო მის ირგვლივ ყველა სახის საუბარი მიმდინარეობს. მომენტი, როდესაც რუპერტი ხვდება, რა მოხდა, თითქმის ზნეობრივ ანგარიშსწორებას ჰგავს, იმის გათვალისწინებით, რომ სწორედ მისმა აბსტრაქტულმა თეორიებმა მიიყვანა საშინელ მკვლელობამდე. ფილმში არ არის რაიმე მოულოდნელი შეშინების მომენტები ან დიდი გამოვლენები, მაგრამ პერსონაჟების მისი ნელი, ზუსტი გახსნა ყოველთვის შთამბეჭდავი დარჩება. არავინ ელოდა, რომ „ჩიტები“ (The Birds) 1960-იანი წლების ერთ-ერთი უდიდესი საშინელებათა შედევრი იქნებოდა, მაგრამ ფილმი ჰიჩკოკის ერთ-ერთი ყველაზე ინოვაციური ნამუშევარია. საინტერესოა, რომ ამბავი არ მოიცავს რთულ მითოლოგიას, მეცნიერულ ახსნა-განმარტებებს, ან თუნდაც მკაფიო ბოროტმოქმედს. ყველაფერი, რაც ვიცით, არის ის, რომ ჩვეულებრივი ჩიტები მოულოდნელად უმიზეზოდ ძალადობრივები ხდებიან. პასუხების ეს არარსებობა საკმაოდ რადიკალური არჩევანია, მაგრამ სწორედ ეს ხდის საშინელებას თითქმის შეუძლებელს თავიდან აცილებისთვის. „ჩიტები“ მოგვითხრობს სან-ფრანცისკოელ საზოგადო მოღვაწე მელანი დენიელსის (ტიპი ჰედრენი) შესახებ, რომელიც იმპულსურად მიჰყვება ადვოკატ მიტჩ ბრენერს (როდ ტეილორი) ბოდეგა ბეის წყნარ სანაპირო ქალაქში. ისტორია რომანტიკული კომედიის მსგავსად იწყება და თითქმის იძირებით მის კომფორტის ზონაში, სანამ ჩიტები თავდასხმას დაიწყებენ. ინციდენტები თავიდან იზოლირებულად გეჩვენებათ, მაგრამ მალე პერსონაჟები ხვდებიან, რომ ეს ასე არ არის. „ჩიტები“ ვიზუალური შიშის ოსტატობის გაკვეთილია, რადგან არაფერი ხდება უხერხულად დიდი ხნის განმავლობაში. მაყურებელი ხედავს საფრთხეს ბევრად ადრე, ვიდრე პერსონაჟები, და ეს არის ჰიჩკოკის ხელწერით დაძაბულობის შექმნის გზა. ის ფაქტი, რომ ფილმში არ არის ტრადიციული მუსიკალური გაფორმება, ამძაფრებს მის გამაჟრჟოლებელ სიმშვიდეს და გაცილებით მეტ სიმძიმეს მატებს ფრინველთა ფრთების ფარფატს ან მათ მყვირალა ყიჟინას. ის ფაქტი, რომ ქალაქი თითქმის ყველა გაფრთხილებას უგულებელყოფს, რომელიც მათგან მოდის...