„ამერიკელი ნინძა“: როგორ იქცა უცნობი მსახიობის მონაწილეობით გადაღებული ფილმი მსოფლიო ჰიტად?

როდესაც ფილიპინებში მოქმედი დაქირავებული ნინძები ცდილობენ მოიპარონ მოწინავე სამხედრო შეიარაღება, რომლის გაყიდვაც უმაღლეს ფასად შეუძლიათ, მათ მხოლოდ ერთ ადამიანს შეუძლია შეაჩეროს — ამერიკელ ნინძას! როგორ იქცა სრულიად უცნობი მსახიობის მონაწილეობით გადაღებული ფილმი მსოფლიო მასშტაბით სალაროების ჰიტად და საფუძველი ჩაუყარა ფრანჩაიზს? ეს არის ნინძების ღალატის, განდეგილი ჩაკ ნორისის, ფილიპინებში დაბალბიუჯეტიანი გადაღებების და... ფილმ „ბაკალავრიატის წვეულების“ (Bachelor Party) ისტორია. დარჩით ჩვენთან, სანამ მოგიყვებით ყველაფერს, რაც მოხდა „ამერიკელი ნინძას“ ირგვლივ! თუ არასდროს გსმენიათ Cannon Films-ის შესახებ, ბევრს კარგავთ. 1980-იან წლებში ამ დამოუკიდებელმა კომპანიამ, რომელსაც ისრაელელი ბიძაშვილები მენაჰემ გოლანი და იორამ გლობუსი ხელმძღვანელობდნენ, დაარღვია სტუდიური სისტემა წარმატებული დაბალბიუჯეტიანი სამოქმედო ფილმების სერიით, რომლებმაც — გარკვეული პერიოდის განმავლობაში — ინდუსტრიის შური გამოიწვია. ყველაფერი დაინგრა, როდესაც ისინი საკუთარი წარმატების მსხვერპლი გახდნენ, უმსხვილესბიუჯეტიან ფილმებს აძლევდნენ მწვანე შუქს წამყვანი ტალანტებით, რომელთაგან ბევრმა კატასტროფულად იმოქმედა და კომპანია გაანადგურა. მაგრამ სანამ ეს ყველაფერი მოხდებოდა, The Cannon Group ცნობილი იყო დაბალბიუჯეტიანი სამოქმედო ფილმების საიმედო სერიების გამოშვებით, რომელთა უმეტესობა მომგებიანი იყო. ძირითადად, „ქენონს“ ხუთი სახის ფილმი ჰქონდა, რომელსაც იღებდა. ერთის მხრივ, იყო ჩაკ ნორისის ფილმები, რომლებსაც, როგორც წესი, სტუდიისთვის ჩვეულებრივზე დიდი ბიუჯეტი ჰქონდათ და მეინსტრიმში შეღწევასთან ყველაზე ახლოს იყვნენ. ეს იყო ისეთი ფილმები, როგორიცაა „დელტა ძალა“ (The Delta Force), „შეჭრა აშშ-ში“ (Invasion U.S.A.) და „უგზო-უკვლოდ დაკარგულები“ (Missing in Action) სერია. შემდეგი დონე იყო ჩარლზ ბრონსონის ფილმები. ისინი უფრო იაფი იყო, ვიდრე ნორისის ფილმები და ძირითადად სახლის ვიდეო ბაზრის კაპიტალიზაციის მიზნით იყო გადაღებული, ყველაზე წარმატებული ფილმები იყო „10 შუაღამემდე“ (10 to Midnight) და „სიკვდილის სურვილის“ (Death Wish) გაგრძელებები. შემდეგ იყო არტჰაუსის ფილმები, მენაჰემ გოლანთან ერთად — რომელიც კრიტიკულ პატივისცემას ნატრობდა — ნორისისა და ბრონსონის მოგებას ისეთ პროექტებში მიმართავდა, როგორიცაა ჯონ კასავეტესის „სიყვარულის ნაკადები“ (Love Streams), ჟან-ლუკ გოდარის „მეფე ლირი“ (King Lear) და — რაც მთავარია — ანდრეი კონჩალოვსკის „გაქცეული მატარებელი“ (Runaway Train), ალბათ საუკეთესო ფილმი, რაც მათ ოდესმე აწარმოეს. შემდეგ იყო მოდური ფილმები, აგებული მზარდი ტენდენციების ირგვლივ, როგორიცაა ბრეიქდანსი, განსაკუთრებით პოპულარული იყო „ბრეიკინგის“ (Breakin’) ფილმები. ბოლოს — და, ალბათ, ყველაზე ნაკლებად მნიშვნელოვანი, რადგან მათ ყველაზე დაბალი ბიუჯეტი ჰქონდათ — იყო ნინძების ფილმები. 1981 წელს გოლანმა თავად გადაიღო ფილმი სახელწოდებით „შედი ნინძაში“ (Enter the Ninja), რომელშიც წარმოუდგენლად შეარჩიეს იტალიელი მსახიობი ფრანკო ნერო — გახმოვანებული — ამერიკელი ნინძას როლზე. ის ეკრანიდან გააქრო ფილმის ბოროტმოქმედმა, შო კოსუგიმ, რომელიც იმდენად სენსაციური იყო, რომ ის ხელმძღვანელობდა გაგრძელებებს, „ნინძას შურისძიება“ (Revenge of the Ninja) და „ნინძა III: დომინირება“ (Ninja III: The Domination). ეს ფილმები გადაღებული იყო სემ ფირსტენბერგის მიერ, ახალგაზრდა ისრაელელი რეჟისორის მიერ, რომელსაც ტემპისა და მოქმედების მკაფიო გრძნობა ჰქონდა. თუმცა, სერიის მესამე ფილმმა — „ფლეშდენსის“ (Flashdance), „ეგზორცისტისა“ (The Exorcist) და ნინძას ფილმის მკვლელმა კომბინაციამ — კოსუგი გააღიზიანა, რომელიც გრძნობდა, რომ ის გვერდით იყო გაყვანილი. მან დატოვა სტუდია, რათა შეექმნა საკუთარი ნინძას ფილმების სერია, მათ შორის „ნინძას 9 სიკვდილი“ (9 Deaths of the Ninja), „რისხვა და ღირსება“ (Rage & Honor) და „შავი არწივი“ (Black Eagle), რომელშიც ახალგაზრდა ჟან-კლოდ ვან დამიც მონაწილეობდა. მაშ, რა უნდა გაეკეთებინა სტუდიას თავისი ნინძების ფილმებისთვის, რომლებიც კვლავ აკეთებდნენ ფულს კინოთეატრებში და სახლის ვიდეოზე? გაჩნდა იდეა, რომ დაბრუნებულიყვნენ „შედი ნინძაში“ ფილმის პრინციპთან, მთავარ გმირად ამერიკელის არჩევით. მალე „ქენონმა“ განაცხადა, რომ ჩაკ ნორისი ითამაშებდა მთავარ როლს „ამერიკელ ნინძაში“. იყო თუ არა ის სერიოზულად განკუთვნილი ვარსკვლავობისთვის, საკამათოა. ზოგიერთი წყარო ამბობს, რომ მას არ სურდა უბრალოდ ნინძას ნიღბით სირბილი — და დასრულებული ფილმის გათვალისწინებით, ის, სავარაუდოდ, არასწორად იქნებოდა შერჩეული. ამის ნაცვლად, გადაწყდა უცნობი მსახიობის არჩევა. სამუშაოსთვის დაქირავებული მამაკაცი იყო ახალგაზრდა მსახიობი მაიკლ დუდეკოფი, რომელმაც ერთი წლით ადრე ითამაშა ტომ ჰენქსის კომედიაში „ბაკალავრიატის წვეულება“ (Bachelor Party). დუდეკოფს საერთოდ არ ჰქონდა საბრძოლო ხელოვნების გამოცდილება, მაგრამ გოლანს მოეწონა მისი გარეგნობა, აღიარა, რომ ის ახალგაზრდა ჯეიმს დინს ჰგავდა. როლი მორგებული იყო ამ პერსონაჟზე, სადაც მისი გმირი, ჯო არმსტრონგი, იყო განდეგილი მეამბოხე, რომელსაც წყენა ჰქონდა გულში. ფილმში ვიგებთ, რომ ჯოს არ ახსოვს თავისი ბავშვობა და ჯარში ჩაირიცხა მას შემდეგ, რაც კანონთან პრობლემები შეექმნა. როდესაც მის ქვედანაყოფს თავს ესხმიან ნინძები, ჯო მოულოდნელად აღმოაჩენს, რომ შეუძლია მათ წინააღმდეგ ბრძოლა ისეთი უნარებით, რომლებიც მათსას ჰგავს — რამაც თავიდან პრობლემები შეუქმნა, მაგრამ მალე ერთგული მეგობარი მოუპოვა სტივ ჯეიმსის პერსონაჟის, კერტის ჯექსონის (ქვედანაყოფის საბრძოლო ხელოვნების ექსპერტი), სახით, ასევე მისი პოლკოვნიკის ქალიშვილის, პატრიციას (რომელსაც ჯუდი არონსონი თამაშობს) თაყვანისცემა. დუდეკოფი, როგორც უკვე აღინიშნა, არ იყო საბრძოლო ხელოვნების ოსტატი. თუმცა, ის იყო ახალგაზრდა, კარგ ფორმაში და — რაც მთავარია — ნიჭიერი მიმბაძველი. ფილმის საბრძოლო ხელოვნების ქორეოგრაფმა, მაიკ სტოუნმა და რეჟისორმა სემ ფირსტენბერგმა სწრაფად გააცნობიერეს, რომ დუდეკოფს შეეძლო ყველა ნაჩვენები მოძრაობის გამეორება. მიუხედავად იმისა, რომ მისი ეკრანზე ბრძოლის სცენები არ არის ისეთი დინამიური, როგორც ჩაკ ნორისის ან ჟან-კლოდ ვან დამის მსგავსი გამოცდილი საბრძოლო ხელოვნების ოსტატების, ისინი მაინც დამაჯერებლად გამოიყურება — განსაკუთრებით, თუ შევადარებთ რალფ მაჩიოს, რომელიც „კარატის ბიჭის“ (The Karate Kid) ფილმებში დაუჯერებელ დარტყმებს აკეთებს. დუდეკოფი ასევე სარგებლობს იმით, რომ მას აქვს ა...