„ამერიკული კლასიკა“ – ბროდვეის ვარსკვლავი მშობლიურ ქალაქში თეატრის გადასარჩენად ბრუნდება

როდესაც სცენის ვარსკვლავს, რიჩარდ ბინს (კევინ კლაინი), სჭირდება სესხი თავისი უახლესი პროექტის დასაფინანსებლად, ის თავის მოედანს ერთადერთი ცნობილი გზით იკავებს: უეცრად, ჰამლეტის მონოლოგის წარმოთქმით. თავიდან ბანკირი შეშინებულია. დასასრულს კი ის გააფთრებით უკრავს ტაშს, მასთან ერთად ყველა სხვა თანამშრომელი და მომხმარებელი, ვინც იმ დღეს ბანკში იმყოფებოდა. თუ გნებავთ, ცინიკოსი ან ფილისტინი მიწოდეთ; მე, პირადად, ვერ წარმომიდგენია, ასე ენთუზიაზმით ვრეაგირებდე არასასურველ შექსპირზე. მაგრამ ასე ხდება MGM+-ის ახალ კომედიაში „ამერიკული კლასიკა“ – თეატრალური ბავშვის ფანტაზიაში, სადაც სპექტაკლი ერთადერთია, რასაც ნამდვილად აქვს მნიშვნელობა. თუკი მასში არის რაღაც ტკბილი, რაც დრამატული ხელოვნებისადმი მის გულწრფელ სიყვარულზე მეტყველებს, ეს ხდება იმ სიღრმის ხარჯზე, რაც ამ ქება-დიდებას სიმძაფრეს შესძენდა. სერიალი, შემქმნელების მაიკლ ჰოფმანისა და ბობ მარტინისგან, ორი სიკვდილით იწყება – ერთი სიტყვასიტყვითი და ერთიც მეტაფორული. დავიწყოთ მეტაფორულით, რადგან ის უფრო მნიშვნელოვანია. რიჩარდი არის ტონის ჯილდოს მფლობელი მსახიობი, რომლის უახლესი ბროდვეის როლი „მეფე ლირის“ სახით აღფრთოვანებულ შეფასებებს იმსახურებს… ძირითადად. პრემიერის ღამის შემდეგ, მარტინით ნასვამი რიჩარდი კუთხეში მოიმწყვდევს New York Times-ის კრიტიკოსს (სტივენ სპინელა), რომელმაც ის გააკრიტიკა, ხელჯოხს გამოსტაცებს და აგრესიულად ესაუბრება შექსპირის მონოლოგებით. რიჩარდის სკანდალი ვირუსულად ვრცელდება, რაც მის როლს – და შესაძლოა მის კარიერას – საფრთხის ქვეშ აყენებს, სანამ მისი დიდი ხნის აგენტი, ალვი (ტონი შალჰუბი), ცდილობს არეულობის გამოსწორებას. შემდეგ, ზუსტად მაშინ, როცა ის ალვის ყველაფრის უსამართლობაზე უჩივის, რიჩარდს ურეკავს მისი ძმა, ჯონი (ჯონ ტენი), და აცნობებს დედის სიტყვასიტყვით სიკვდილის შესახებ. ის ფაქტი, რომ რიჩარდის პირველი შეკითხვაა: „წაიკითხა თუ არა მან მიმოხილვა?“ ყველაფერს ამბობს ამ კაცის ძირითადად უვნებელ ნარცისიზმზე. გასაკვირი არ არის, რომ მას შემდეგ, რაც ის საბოლოოდ ჩადის თავის მშობლიურ ქალაქ მილსბურგში, პენსილვანიაში, დაკრძალვაზე, ის გადაწყვეტს ყურადღება კვლავ საკუთარ თავზე მიიქციოს — ამჯერად სპექტაკლ „ჩვენი ქალაქი“-ს მასშტაბური დადგმის გამოცხადებით, რომელიც, მისი წარმოდგენით, გადაარჩენს მის ოჯახურ, გაჭირვებულ ადგილობრივ თეატრს და, შესაბამისად, თავად ქალაქს. როგორც სათაურს შეეფერება, „ამერიკულ კლასიკაში“ ყველაფერი მოძველებულად, თუკი არა პირდაპირ უგემოვნოდ, გვეჩვენება. სიუჟეტის კლიშეები ნაცნობია, ამპარტავანი მსახიობიდან დაწყებული, უცნაური სოფლით დამთავრებული, იმ სპექტაკლით, რომელიც დღის გადარჩენას აპირებს, და მათი განვითარების პროგნოზირებადი გზებით. კულტურული მინიშნებები იშვიათად არის 40 წელზე ნაკლები ხნის; ზემოხსენებული ვირუსული ვიდეოს გარდა, მთელი ამბავი თითქმის უცვლელად შეიძლებოდა დადგმულიყო XX საუკუნის ბოლოს. თუ მისი კეთილგანწყობა შეუძლებელს ხდის მის სიძულვილს, მისი უსახურობა თანაბრად ართულებს მის შეყვარებას. არ შველის ის ფაქტი, რომ სერიალი კლაუსტროფობიულად იაფი ჩანს, ძირითადად ინტერიერების ჯგუფში ვითარდება, რომლებიც ერთნაირი კაშკაშა, ბრტყელი შუქით არის განათებული. შოუ აუცილებლად არ უნდა იყოს ძვირი იმისთვის, რომ იმუშაოს — როგორც გვახსენდება მრავალჯერ სეზონის რვა ნახევარსაათიანი ეპიზოდის განმავლობაში, „ჩვენი ქალაქი“ ტრადიციულად მწირი სცენოგრაფიით იდგმება და ამას ხელი არ შეუშლია, რომ ის ასე დიდხანს გაგრძელებულიყო და თითქმის ერთი საუკუნის შემდეგაც შთააგონებდეს ახალ ნამუშევრებს, როგორიცაა ეს. მაგრამ ბიუჯეტის ნაკლებობას, ამ შემთხვევაში, თან ახლავს წარმოსახვის უფრო იმედგამაცრუებელი ნაკლებობა. იმის მიუხედავად, რომ „ამერიკული კლასიკის“ მთავარ პერსონაჟებს უყვართ ქალაქის სულზე და მისი გადარჩენის გზებზე საუბარი, სერიალი მილბურგის კულტურისა თუ მოქალაქეების მიმართ მცირე ცნობისმოყვარეობას ავლენს. მართალია, ის ხედები, რასაც მათზე ვხედავთ, შეიძლება სახალისო იყოს. ლენ კარიუ საყვარელია, თუმცა სამწუხაროდ ნაკლებად გამოყენებული, რიჩარდის მამის, ლაინუსის როლში — სასიამოვნო მარიონეტისტის, რომლის დემენცია მას ყოველდღიურად აიძულებს მეგობრებისა და ოჯახის წინაშე „კარადადან გამოსვლას“, ხოლო ელის კიბლერი სახალისოა, თუმცა ძალიან გაზვიადებული, ნადიას როლში — რუსი ემიგრანტი ქალის, რომლის მსახიობობისადმი გატაცებას მხოლოდ მისი უნიჭობა აღემატება. მაგრამ ისეთი მნიშვნელოვანი პერსონაჟები, როგორიცაა ჯონი და ლორა ლინის კრისტენი – რომელიც, ჯონის მეუღლეობის გარდა, ასევე რიჩარდის ყოფილია და ქალაქის მერი – ზედმეტად განუვითარებელნი არიან ჩვენი ინტერესის მოსაპოვებლად. არც მათი ქორწინება და არც მათი ურთიერთობები რიჩარდთან არ არის გადმოცემული რაიმე ნიუანსითა თუ სპეციფიკით. მომავალი თაობა, წარმოდგენილი ძირითადად მათი თინეიჯერი ქალიშვილის, მირანდას (ნელ ვერლაკი) მიერ, კიდევ უფრო ცუდადაა. „დემოკრატია კვდება. ადამიანებს ერთმანეთი სძულთ. სამყარო უბრალოდ ინგრევა. ეს განსხვავებულია იმისგან, რაც თქვენ ახალგაზრდობაში გქონდათ“, – ოხრავს ის ბიძას, უფრო ნაკლებად ნამდვილ ახალგაზრდას და უფრო მეტად ბუმერს ჰგავს, რომელიც ცდილობს გადმოსცეს ის, რაზეც მისი Gen Z შვილიშვილი წუწუნებდა გასულ მადლიერების დღეს. ის პასუხობს „ვიეტ როკის“ ღრმა მინიშნებით, რადგან შოუ ხვდება, საიდან მოდის ის, მაგრამ არ ცდილობს იგივე გააკეთოს მირანდას შემთხვევაში. რიჩარდი ერთადერთი პერსონაჟია, რომელსაც სერიალი საკმარის ყურადღებას უთმობს რაიმე შინაგანი სამყაროს მინიჭებისთვის, და მიუხედავად იმისა, რომ კლაინი მას რბილად ასრულებს...