„ამერიკული კლასიკა“: ბროდვეის ვარსკვლავი მშობლიური ქალაქის თეატრის გადასარჩენად

სერიალი, შემქმნელების, მაიკლ ჰოფმანისა და ბობ მარტინის მიერ, იწყება ორი სიკვდილით – ერთი პირდაპირი, მეორე კი მეტაფორული. დავიწყოთ მეორეთი, რადგან ის უფრო მნიშვნელოვანია. რიჩარდი არის ტონის ჯილდოს მფლობელი მსახიობი, რომლის ბროდვეის უახლეს სპექტაკლს, „მეფე ლირს“, ქება-დიდებით ხვდებიან… უმეტესწილად. პრემიერის ღამის შემდეგ მალევე, მარტინით ნასვამი რიჩარდი კუთხეში მოიმწყვდევს New York Times-ის კრიტიკოსს (სტივენ სპინელა), რომელმაც ის გააკრიტიკა, ხელჯოხს გამოსტაცებს და აგრესიულად უმონოლოგებს შექსპირს. რიჩარდის ისტერიკა ვირუსულად ვრცელდება, რაც მის როლს – და შესაძლოა მის კარიერასაც – საფრთხის ქვეშ აყენებს, სანამ მისი დიდი ხნის აგენტი, ელვი (ტონი შალჰუბი), ცდილობს არეულობის გამოსწორებას. შემდეგ, სანამ ის ელვის უჩივის ამ ყველაფრის უსამართლობაზე, რიჩარდი იღებს ზარს თავისი ძმისგან, ჯონისგან (ჯონ ტენი), რომელიც აცნობებს მას დედის სიკვდილის შესახებ. ის ფაქტი, რომ რიჩარდის პირველი კითხვაა: „წაიკითხა მან მიმოხილვა?“ – ყველაფერს ამბობს ამ კაცის ძირითადად კეთილთვისებიანი ნარცისიზმის შესახებ. გასაკვირი არ არის, რომ როგორც კი ის საბოლოოდ ჩადის თავის მშობლიურ ქალაქ მილსბურგში, პენსილვანიაში, დაკრძალვაზე, ის გადაწყვეტს ყურადღება კვლავ საკუთარ თავზე მიიპყროს – ამჯერად „ჩვენი ქალაქის“ სანახაობრივი დადგმის გამოცხადებით, რომლის მიხედვითაც, მისი წარმოდგენით, გადაარჩენს მის ოჯახის გასაჭირში მყოფ ადგილობრივ თეატრს და, შესაბამისად, თავად ქალაქსაც. როგორც სახელწოდებას შეეფერება, „ამერიკულ კლასიკაში“ ყველაფერი მოძველებული, თუ არა პირდაპირ ხელოვნური, ჩანს. სიუჟეტური კლიშეები ნაცნობია, დაწყებული ამაყი მსახიობიდან, დამთავრებული უცნაური სოფლითა და სპექტაკლით, რომელიც დღეს გადაარჩენს, და მათი განვითარების პროგნოზირებადი გზებით. კულტურული მითითებები იშვიათად არის 40 წელზე ნაკლები ხნის; ზემოხსენებული ვირუსული ვიდეოს გარდა, მთელი ამბავი, ფაქტობრივად, შეიძლება განვითარებულიყო მე-20 საუკუნის ბოლოს მცირე ცვლილებებით. თუ მისი კეთილგანწყობა შეუძლებელს ხდის მის სიძულვილს, მისი უგემოვნობა თანაბრად ართულებს მის სიყვარულს. არ შველის ის ფაქტი, რომ სერიალი კლაუსტროფობიულად იაფი ჩანს, ძირითადად ვითარდება ინტერიერების ჯგუფში, რომელიც ერთი და იგივე კაშკაშა, გამსტარებელი შუქით არის განათებული. შოუ აუცილებლად ძვირი არ უნდა იყოს იმისთვის, რომ წარმატებული იყოს – როგორც სეზონის რვა ნახევარსაათიანი ეპიზოდის განმავლობაში არაერთხელ გვახსენებენ, „ჩვენი ქალაქი“ ტრადიციულად მინიმალისტურადაა დადგმული და ამას ხელი არ შეუშლია მისთვის, რომ ამდენ ხანს გაუძლო და თითქმის ერთი საუკუნის შემდეგაც კი შთააგონებდეს ახალ ნაწარმოებებს, როგორიცაა ეს. მაგრამ ბიუჯეტის ნაკლებობას, ამ შემთხვევაში, თან ერთვის წარმოსახვის უფრო იმედგამაცრუებელი ნაკლებობა. მიუხედავად იმისა, რომ „ამერიკული კლასიკის“ მთავარ პერსონაჟებს უყვართ ქალაქის სულსა და მის გადარჩენაზე საუბარი, სერიალი მილბურგის კულტურისა თუ მოქალაქეების მიმართ მცირე ცნობისმოყვარეობას ავლენს. მართალია, ის მონაკვეთები, რომლებსაც ვხედავთ, შეიძლება სახალისო იყოს. ლენ კარიოუ საყვარელია, თუმცა სამწუხაროდ ნაკლებად გამოყენებული, რიჩარდის მამა ლაინუსის როლში – კეთილგანწყობილი მარიონეტისტი, რომლის დემენციის გამო ის დღეში ერთხელ მეგობრებსა და ოჯახის წევრებთან „კამინგ-აუტს“ აკეთებს, ხოლო ელის კიბლერი სახალისოა, თუმცა ძალიან გადაჭარბებული, ნადიას როლში – რუსი ემიგრანტი, რომლის მსახიობობისადმი გატაცება მხოლოდ მისი ნიჭის ნაკლებობით თუ გადააჭარბებს. მაგრამ მნიშვნელოვანი პერსონაჟები, როგორიცაა ჯონი და ლორა ლინის კრისტენი – რომელიც ჯონის ცოლობის გარდა, რიჩარდის ყოფილი და ქალაქის მერიც არის – იმდენად განუვითარებელია, რომ ჩვენს ჩართულობას ვერ იმსახურებენ. არც მათი ქორწინება და არც მათი ურთიერთობა რიჩარდთან არ არის გადმოცემული რაიმე ნიუანსითა თუ სპეციფიკით. შემდეგი თაობა, რომელსაც ძირითადად მათი თინეიჯერი ქალიშვილი მირანდა (ნელ ვერლაკი) წარმოადგენს, კიდევ უფრო ცუდადაა. „დემოკრატია კვდება. ადამიანებს ერთმანეთი სძულთ. სამყარო უბრალოდ ინგრევა. ეს განსხვავდება იმისგან, როცა თქვენ ახალგაზრდები იყავით,“ – ამოიოხრებს ის ბიძასთან, უფრო ჰგავს ბუმერს, რომელიც ცდილობს გადმოცეს, რაზე ბრაზდებოდა მისი Gen Z შვილიშვილი გასულ მადლიერების დღეს, ვიდრე ნამდვილ ახალგაზრდას. ბიძა მას Viet Rock-ის ღრმა მითითებით პასუხობს, რადგან შოუ ხვდება, საიდან მოდის ის, მაგრამ არ შეუძლია თავის შეწუხება, რომ იგივე სცადოს მირანდასთან. რიჩარდი ერთადერთი პერსონაჟია, რომელზეც სერიალი იმდენად ზრუნავს, რომ მას რაიმე შინაგანი სამყარო მიანიჭოს, და მიუხედავად იმისა, რომ კლაინი მას რბილად ასრულებს, რაც აჩერებს...