ვის არ უყვარს კარგი ანიმაციური ფილმი? ანიმაციის კინოში გამოჩენის დღიდან, ეს ფილმები ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული პროექტია და ამას ძალიან კარგი მიზეზი აქვს. ანიმაცია თავისთავად ხელოვნების სრულფასოვანი ფორმაა, ჟანრის ნაცვლად მედიუმი, რომელიც სუნთქვის შემკვრელია და ხშირად წარმოადგენს იმის მაგალითს, თუ რა აქცევს ფილმს დიდებულად, როცა ის სწორად კეთდება. მიუხედავად იმისა, 2D-შია თუ 3D-ში, კარგი ანიმაციური პროექტი შეიძლება კინემატოგრაფიის სრულყოფილ მასტერკლასად ჩაითვალოს. ანიმატორებს ნულიდან უწევთ ახალი სამყაროების, პერსონაჟების, რეკვიზიტების და სხვა მრავალი ელემენტის შექმნა, რაც ადვილი საქმე არ არის. ამიტომ, როდესაც კარგი ანიმაციური ფილმი გამოდის, ის კიდევ უფრო შთამბეჭდავია და ღირს შესწავლა, როგორც კარგი ფილმის შექმნის მაგალითი, რომელიც ყველა ტიპის აუდიტორიას ხიბლავს. დღეს, შესაძლოა, ჩვეულებრივ პრაქტიკად მოგვეჩვენოს 2D პროექტში CG-ანიმაციური პერსონაჟებისა და ელემენტების ჩართვა, რათა ისეთი რამ აღიბეჭდოს, რისი ხელით დახატვაც შეუძლებელია (ამის შესანიშნავი მაგალითია კოლოსალური ტიტანის ფორმა სერიალში „ტიტანებზე შეტევა“), მაგრამ თავის დროზე ეს საკმაოდ უჩვეულო იყო. კინოს ისტორიაში პირველი სრულმეტრაჟიანი ფილმი, რომელშიც CG-ანიმაციური პერსონაჟი იყო პროტაგონისტის როლში, სხვა არაფერია, თუ არა „რკინის გიგანტი“ (The Iron Giant). იმის გათვალისწინებით, რომ ის პირველი იყო, ამ უკიდურესად განსაკუთრებული ფილმის ყურებისას ნამდვილად რთულია იმის თქმა, რამდენად კარგად არის შესრულებული ანიმაცია, როგორც 2D, ასევე 3D განყოფილებებში. ამ წარმატებასთან ერთად ის ფაქტია, რომ ანიმაცია კიდევ უფრო გაძლიერებულია წარმოუდგენელი სიუჟეტით. „რკინის გიგანტი“ არის ამბავი იმის შესახებ, თუ ვინ გინდა იყო, მიუხედავად იმისა, თუ რისთვის ხარ, ბევრი ადამიანის აზრით, შექმნილი. ყველა დროის ერთ-ერთი ყველაზე ნაკლებად დაფასებული ანიმაციური ფილმი, უდავოდ, „ეგვიპტის პრინცია“ (The Prince of Egypt), განსაკუთრებით იმის გამო, თუ რა ოსტატობითაა შექმნილი. ის სავსეა ულამაზესი ხელით შესრულებული ანიმაციით, რომელიც დღემდე სუნთქვის შემკვრელია, აქვს ძლიერი ვოკალური შესრულებები და საუნდტრეკი, რომელიც არ ჰგავდა მის ირგვლივ არსებულ არცერთ სხვას იმ დროისთვის. რეჟისორები ბრენდა ჩეპმენი, სტივ ჰიკნერი და საიმონ უელსი გაერთიანდნენ, რათა შეექმნათ ჭეშმარიტად ლამაზი ფილმი, რომელიც დღემდე არ იღებს დამსახურებულ ყურადღებას, მიუხედავად იმისა, რომ მითიური ისტორიების ადაპტაციის ნამდვილი მასტერკლასია. „ეგვიპტის პრინცი“ მოსეს ისტორიის სუნთქვის შემკვრელი გადმოცემაა და გამორჩეული მაგალითი იმისა, თუ როგორ შეიძლება საყვარელი ამბის ადაპტირება თანამედროვე აუდიტორიისთვის და ამის კარგად გაკეთება. ასეთი ისტორიების ადაპტირებისას დიდი ზეწოლაა, მაგრამ „ეგვიპტის პრინცი“ გვიჩვენებს, თუ როგორ შეიძლება შემოქმედებითი თავისუფლების გამოყენება ორიგინალის მთლიანობის, არსისა და თემების ხელყოფის გარეშე. „რატატუი“ (Ratatouille) ხშირად ითვლება Pixar Animation-ის მაგნუმ ოპუსად. საყოველთაო მტკიცებაა, რომ ეს თითქმის სრულყოფილი ფილმია და აქვს ყველაფრის იდეალური კომბინაცია, რაც კარგ ანიმაციურ ფილმს სჭირდება. Pixar Animation ყოველთვის ითვლებოდა ანიმაციური სივრცის ერთ-ერთ დიდებულად, და „რატატუი“ ამის საუკეთესო მაგალითია. ამ ფილმს აქვს წარმოუდგენლად უნიკალური წინაპირობა, რომელიც მოგვითხრობს წინააღმდეგობების დაძლევასა და ადამიანების მოლოდინებიდან გასვლაზე. ფენომენალური ბრედ ბერდის რეჟისორობით, რომელმაც ასევე გადაიღო „რკინის გიგანტი“ და კიდევ რამდენიმე წარმოუდგენელი ფილმი, „რატატუი“ არის გულწრფელი ამბის, საოცარი ანიმაციისა და დამაჯერებელი ვოკალური შესრულებების სრულყოფილი ნაზავი, რომელიც აძლიერებს პერსონაჟების განვითარების რკალებს. DreamWorks Animation ყოველთვის იყო საუკეთესო ანიმაციური ფილმების შექმნისას. ამ სტუდიის დაარსების დღიდან, ისინი ქმნიდნენ ახალ, უნიკალურ და მოლოდინების დამრღვევ პროექტებს. ამის შესანიშნავი მაგალითია მათი 2010 წლის ჰიტი, „როგორ ვავარჯიშოთ დრაკონი“ (How to Train Your Dragon), რომელიც დრაკონების ბოროტებისა და მავნებლობის მთელ იდეას თავდაყირა აყენებს და მოგვითხრობს დისკრიმინაციისა და უსამართლო განსჯის შესახებ. „როგორ ვავარჯიშოთ დრაკონი“ თითქმის სრულყოფილად ახერხებს არავერბალური, არასამეტყველო პერსონაჟისთვის საკმარისი გამომსახველობის მიცემას, რათა მან თავად ისაუბროს, უფრო რეალისტური დიზაინის დაუზიანებლად. უკბილო დრაკონი (Toothless) ერთ-ერთი ყველაზე კარგად ანიმირებული არსებაა ანიმაციურ ფილმებში, იმის საფუძველზე, რომ აუდიტორიამ ყოველთვის ზუსტად იცის, რას ფიქრობს და რის გაკეთება სურს მას, დიალოგის ან ვინმეს მიერ მისთვის საუბრის გარეშე. ვიზუალური ენის ასეთი კარგად გაგება აუცილებელია არა მხოლოდ უკბილოს მსგავსი დამაჯერებელი პერსონაჟების შესაქმნელად, არამედ მთლიანობაში კარგი სიუჟეტის გადმოსაცემად — კამერის მოძრაობები, კუთხეები და ბლოკირება. ყველაზე დიდი არაამერიკული ანიმაციური სტუდია, უდავოდ, ლეგენდარული Studio Ghibli-ა. მათი ყველაზე დიდი ჰიტებიდან, ყველაზე ცნობილი, რა თქმა უნდა, ფართოდ აღიარებული „ათასწლეულის მოგზაურობაა“ (Spirited Away). მათაც კი, ვინც კარგად არ იცნობს Studio Ghibli-ს, იციან ამ მშვენიერი 2002 წლის ფილმის შესახებ, რაც იმ ხარისხის დასტურია, რომელსაც ეს ფილმი ნამდვილად ფლობს. ის მთელ მსოფლიოში ცნობილია, როგორც ყველა დროის ერთ-ერთი საუკეთესო ანიმაციური ფილმი. მსოფლიოში ცნობილმა რეჟისორმა ჰაიაო მიაძაკიმ მოახერხა ამ დიდებული სამყაროს სრულყოფილად გადმოცემა ისე, რომ ის ბუნებრივი ჩანდა და აუდიტორია გაოცებით აღავსო. მიაძაკის ფილმები ფლობს მაგიისა და მისტიციზმის უნიკალურ გრძნობას ისე, რომ ხალხს წარმოუდგენლად ჩაითრევს. Ghibli-ის მრავალ შედევრს შორის, „ათასწლეულის მოგზაურობა“ ამას საუკეთესოდ ახერხებს თავისი უბადლო ხელოვნებითა და სიღრმით.