2021 წლიდან, ჰანას გატაცება „ნერდული“ კულტურით შეერწყა წერისადმი მის სიყვარულს – და მას შემდეგ არ შეუწყვეტია. ის აშუქებს პოპ კულტურის სიახლეებს, წერს მიმოხილვებს და ატარებს ინტერვიუებს თითქმის ყველა სახის მედიაზე, რისი წარმოდგენაც შესაძლებელია. თუ ის მისტიკურ საკითხებზე არ საუბრობს, მაშინ თამაშებზე საუბრობს, და მისთვის საყვარელი მომენტები ყველაფერში, რაც წაუკითხავს, უყურებია ან უთამაშია, ყოველთვის ყველაზე საშინელია. ჰანასთვის, არაფერი სჯობს იმ მღელვარებას, რასაც ჩრდილებში ჩასაფრებული ან კუთხეში მომლოდინე საშიში მოვლენის აღმოჩენა იწვევს. ერთხელ „მხოლოდ გიჟებისთვის“ შეაფასეს, რასაც ის უდიდეს კომპლიმენტად მიიჩნევს. როდესაც ადამიანები ანიმაციურ გმირ ქალებზე საუბრობენ, საუბარი თითქმის ყოველთვის პრინცესებით იწყება. სამეფო წარმოშობა, ბედისწერა, მუსიკალური ნომრები და სანახაობრიობა დიდი ხანია, რაც ანიმაციაში ქალის მნიშვნელობის აუცილებელ წინაპირობად ითვლება. თუმცა, ამ მედიუმის ერთ-ერთი ყველაზე ჩუმი, რადიკალური გმირი გამოჩნდა გვირგვინის, წინასწარმეტყველების ან თუნდაც ნარატიული ცენტრალურობის გარეშე. ის გამოჩნდა ქეთრინ ო'ჰარას ხმით, ფილმში „კოშმარი შობის წინ“, როგორც სალი. სალი არ არის წარმოდგენილი, როგორც ფილმის პროტაგონისტი. ის არ უძღვება სიუჟეტს, არ დომინირებს ფილმის სიმღერების უმეტესობაში და არც კამერას აკონტროლებს. მიუხედავად ამისა, ის მისი მორალური ცენტრია – ერთადერთი პერსონაჟი, რომელსაც ესმის გატაცების, ამბიციისა და საკუთარი თავის მითოლოგიზაციის შედეგები, სანამ კატასტროფა დატრიალდება. ო'ჰარას შესრულების მეშვეობით, ანიმაცია გმირობის განსხვავებულ მოდელს აჩვენებს: ისეთს, რომელიც აღქმაზე, თავშეკავებასა და ეთიკურ სიცხადეზეა აგებული, ნაცვლად ბედისწერისა თუ სანახაობრიობისა. ამით ო'ჰარამ დაამტკიცა ის, რასაც ანიმაცია იშვიათად ენდობოდა მანამდე: რომ ქალი შეიძლება იყოს გმირი ისე, რომ ეს არ იყოს წინასწარ გამოცხადებული. ეკრანზე გამოჩენის პირველივე წუთებიდან, სალის ესმის ის, რაც ჯეკ სკელინგტონს არ ესმის. ის აცნობიერებს, რომ ჯეკის საშობაო ფიქსაცია არ არის ცნობისმოყვარეობა ან განვითარება, არამედ ესკაპიზმი – საკუთარი სამყაროს საზღვრებიდან გაქცევის სურვილი, ნაცვლად იმისა, რომ მას გულწრფელად შეხვდეს. რაც მთავარია, სალი ამ გაგებამდე არ მიდის ხილვის, მენტორის ან ჯადოსნური გამოცხადების მეშვეობით. ის მას დაკვირვების შედეგად აღწევს. ო'ჰარა სალის თამაშობს, როგორც პერსონაჟს, რომელიც ემოციურად წინ უსწრებს ნარატივს. მისი დიალოგები ფრთხილი და გაწონასწორებულია, ხშირად ყოყმანით შეფერილი – არა იმიტომ, რომ სალის თავდაჯერებულობა აკლია, არამედ იმიტომ, რომ მან იცის, რამდენად იშვიათად არის საკმარისი სიმართლის თქმა, რომ დაგიჯერონ. შესრულებაში არის გაცნობიერება, რომ სიმართლე არ იძლევა ავტორიტეტის გარანტიას, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც ის ეწინააღმდეგება ქარიზმას. სწორედ ეს გაცნობიერება განსაზღვრავს სალის გმირობას. ის აფრთხილებს. ის ერევა. ის მოქმედებს მისთვის დაწესებული საზღვრების ფარგლებში. და როდესაც მას უგულებელყოფენ, ის ადაპტირდება და არ იხევს უკან. ანიმაცია იშვიათად აძლევს ქალებს ამ პოზიციის დაკავების საშუალებას – პერსონაჟის, რომელსაც ესმის ამბავი, სანამ თავად ამბავი მზად იქნება ამის აღიარებისთვის. „ეს ღვინო საშინელია. მომიტანეთ სხვა ჭიქა.“ ანიმაციაში გაზვიადება ნაგულისხმევი ენაა. პერსონაჟები ემოციებს გამოხატავენ ხმის სიმაღლით, მოძრაობითა და მუსიკალურობით. ამ ფონზე, სალის სიმშვიდე არ არის ყოფნის ნაკლებობა – ეს მიზანმიმართული საპირწონეა. ო'ჰარას შესრულება თავშეკავებას ავტორიტეტის ფორმად იყენებს, რაც სალის საშუალებას აძლევს არსებობდეს, როგორც სტაბილიზაციის ძალა ფილმის თეატრალურ ქაოსში. სალი არ ეჯიბრება სანახაობას, რადგან ის არ ცდილობს სიუჟეტის დომინირებას. ის ცდილობს ზიანის თავიდან აცილებას. მისი გაფრთხილებები არ არის დრამატიზებული, რადგან ამის საჭიროება არ არის; მათი სისწორე არ არის დამოკიდებული შესრულებაზე. ო'ჰარა სალის ანიჭებს ხმას, რომელიც რბილია სისუსტის გარეშე, ფრთხილია გაურკვევლობის გარეშე. ამ ბალანსის მიღწევა უჩვეულოდ რთულია, განსაკუთრებით იმ მედიუმში, რომელიც ხშირად ემოციურ მნიშვნელობას ხმამაღლობასთან აიგივებს. სალის აუდიტორიის კომფორტისთვის არ გაძლიერებით, ო'ჰარა მას უფრო რეალურს – და უფრო ზრდასრულს – ხდის, ვიდრე მის გარშემო არსებული სამყარო. ეს შესრულება ენდობა მაყურებელს, რომ ისინი ინტელექტს და მორალურ სიცხადეს თავად ამოიცნობენ, იმის თქმის გარეშე, როდის უნდა ტაში დაუკრან. სალის როლის ერთ-ერთი ყველაზე სუბვერსიული ასპექტი ის არის, რომ ნარატივი არასოდეს სრულად არ აჯილდოებს მის წინასწარმეტყველებას. ის არ არის დაგვირგვინებული, არ არის აყვანილი ხელმძღვანელობაში, ან ხელახლა წარმოდგენილი, როგორც სიუჟეტის ნამდვილი პროტაგონისტი. ის არ ტრანსფორმირდება ლეგიტიმაციის მოსაპოვებლად. ამის ნაცვლად, ფილმი ნელ-ნელა ავლენს, რომ ის ყოველთვის მართალი იყო, და რომ სიმართლის ქონა ყოველთვის არ მოდის აღიარებასთან ერთად. სწორედ ეს განასხვავებს სალის ანიმაციური ქალურობის დომინანტური მოდელებისგან, რომლებიც მის ეპოქაში არსებობდა. ის არ არის სამეფო წარმოშობის, არ არის არჩეული, არ არის ბედისწერით განზრახული. მისი გმირობა ყურადღებაში, ზრუნვასა და განსჯაშია ფესვგადგმული – თვისებებში, რომლებიც ანიმაციამ ისტორიულად გვერდზე გადადო და არ აღნიშნა. მას ესმის სისტემები, შედეგები და ემოციური დაცემა ისე, როგორც ხმაურიან პერსონაჟებს არ ესმით. სწორედ ამიტომ, სალი, რეტროსპექტულად, ანიმაციის პირველ ჭეშმარიტად თანამედროვე გმირად იკითხება. ის არ არის მისაბაძი ტრადიციული გაგებით; ის ამოსაცნობია. ის წარმოადგენს ქალურობის ისეთ სახეს, რომელსაც არ სჭირდება ვალიდაცია სანახაობრიობის, ტრანსფორმაციის ან ბედისწერის მეშვეობით. ო'ჰარა მას ამ სიმძიმეს ანიჭებს მისი გამკაცრების გარეშე, რაც სინაზესა და ავტორიტეტს თანაარსებობის საშუალებას აძლევს.