ანიმე „დაიბანე ყველაფერი“-ს ამ კვირის ეპიზოდის მუსიკამ მოლოდინზე მეტად გამაოცა. ანიმეს საუნდტრეკის მოციმციმე ხმები მშვენივრად იყო გამოყენებული ორ კონკრეტულ სცენაში: ერთში, სადაც კინმე სანაპიროზე წყალქვეშ ცურავს, და მეორეში, ეპიზოდის ფინალური ფეიერვერკების თანმიმდევრობის დროს. ეს სცენები, მართალია, არ არის უნაკლო; წყალქვეშა სცენა მეტ-ნაკლებად ფან-სერვისის (თუმცა არა ზედმეტად თვალშისაცემი) მიწოდების საბაბია, ხოლო ფეიერვერკის სცენა სამი ეპიზოდის წინ ნანახის გამეორებას ჰგავს. მიუხედავად ამისა, პირველს საუნდტრეკის გემოვნებიანად გამოყენებული არპეჯიოები შველის, ხოლო მეორეს – რბილი F მაჟორული რიფი, რომელიც ეკრანზე ნანახს ნაზ ელფერს სძენს. გასაოცარია, როგორ შეუძლია ასეთ მუსიკალურ სიმარტივეს იმდენის დამატება, რომ რამდენიმე ნაკლოვანებაც კი გაპატიებინოს. მას შემდეგ, რაც პირველ ეპიზოდებზე გაბატონებული დიდი ფესტივალი დასრულდა, კინმეს სტრესი მნიშვნელოვნად შეუმცირდა. ახალი კლიენტი, რომელიც ძველ სასტუმროს მართავს, კინმეს ქირაობს ადგილის დასალაგებლად, ამავდროულად კი ძველ ანტიკურ თოჯინასაც აწესრიგებს. მართალია, ეს თოჯინა შოუს ფორმულას ნამდვილად არაფერს ახალს არ სძენს — მონტაჟი აჩვენებს, თუ როგორ ასუფთავებს მას კინმე ისევე, როგორც ნებისმიერ სხვა ნივთს. ეს ზედმეტია, მაგრამ ეს ხომ „ცხოვრების ნაჭერი“ (slice of life) ჟანრია და, შესაბამისად, ასეთი რამ მოსალოდნელია. მეორე ეპიზოდის დასაწყისში აბების (ჰმ...) გადაყლაპვის გარდა, ამ შოუში არაფერია ნამდვილად გასაოცარი. სიურპრიზების არარსებობაზე საუბრისას, კინმეს ამნეზია კვლავ წამოიჭრება მისი თოჯინის გაწმენდის პროცესში, თუმცა ამჯერად უფრო დახვეწილად. კინმე აქამდე იყო გულუბრყვილო, მომხიბვლელი (moeblob) პერსონაჟი, მაგრამ ახლა ეპიზოდი, როგორც ჩანს, სიამოვნებას იღებს იმ ფაქტით, რომ ის ნამდვილად ასეთია, რასაც ადასტურებს მუდმივი ფლეშბექები, რომლებიც კინმეს წინა ეპიზოდის ფესტივალის მოძრავი პლატფორმიდან გადმოვარდნას გვიჩვენებს. ეს ყურადღების გამფანტველია; არ მჭირდება იმ მოვლენების შეხსენება, რაც სულ რაღაც ერთი ეპიზოდის წინ მოხდა. კინმე, როგორც ჩანს, ახლა მოუხერხებელიც გახდა. მას უხერხული მომენტი აქვს კიუშოუსთან, შემდეგ კი ამას უყვება თავის მეგობარ ასამის, რომელიც უბრალოდ დასცინის. ერთის მხრივ, მოუხერხებლობა ჩემთვის ძალიან, ძალიან ახლობელი გრძნობაა. მეორეს მხრივ, მთავარი, მომხიბვლელი პერსონაჟის მოუხერხებლად წარმოჩენა სიას კიდევ ერთი კლიშეს დამატებას ჰგავს. ვფიქრობ, ზედმეტად არ უნდა ვიწუწუნო. ძლიერი პერსონაჟის განვითარება აშკარად არ იქნება ამ ანიმეს ძლიერი მხარე. ის უფრო მეტად ეხება ატმოსფეროსა და განწყობას, ვიდრე სხვა რამეს. ამ ეპიზოდის მოვლენები ჩვეული, მოდუნებული ტემპით ვითარდება და ასეთი რჩება მთელი მისი ხანგრძლივობის განმავლობაში. სხვა პერსონაჟებს აქ უფრო მეტი საქმე ეძლევათ: კიუშოუ თავის ოჯახის სასტუმროში სტუმრებს ესალმება, ხოლო კურირუს კაფეში ახალ ნახევარ განაკვეთზე მომუშავედ ვხედავთ. ეს ხელს უწყობს იმას, რომ კინმე აქ ერთადერთი ფოკუსი არ იყოს და ეპიზოდს უფრო ცოცხალს ხდის. ამას კიდევ უფრო ამყარებს მონტაჟი, რომელსაც ფეიერვერკის შოუს დროს ვხედავთ, სადაც ნაჩვენებია თითქმის ყველა პერსონაჟი, ვინც აქამდე გვინახავს, ​​ცქრიალა ღამის ცის თბილ ნათებაში. საერთო ჯამში, ეს ეპიზოდი შესაძლოა საუკეთესო იყოს, რაც „დაიბანე ყველაფერი“-ს ჯერ კიდევ შემოუთავაზებია ჩვენთვის.