ანიმეს „გმირები“, რომლებიც არ იმსახურებენ აღფრთოვანებას: პროტაგონისტების ბნელი მხარე

ადვილია ანიმეს პროტაგონისტების მიმართ სიმპათიის განვითარება, განსაკუთრებით ქარიზმატული პერსონაჟების მიმართ. ისინი დაუღალავები და მიმზიდველები არიან, ამიტომ თაყვანისმცემლები მათ გულშემატკივრობენ. მათი წარმატებები ზეიმდება, ხოლო მარცხი – გლოვდება, რაც მათთან ემოციური კავშირის დამყარების ტენდენციას იწვევს. როდესაც მათი ისტორიები დიდი ყურადღებით არის მოყოლილი, ბუნებრივია ვივარაუდოთ, რომ ცენტრალური გმირი ნაგულისხმევად იმსახურებს აღფრთოვანებას. მაგრამ სიმართლე ისაა: ყველა გმირი არ იმსახურებს პატივისცემას. მიუხედავად იმისა, რომ უმცირესობაში არიან, ზოგიერთი ასეთი ფიგურა მოქმედებს საშინელი იდეოლოგიებით და მყიფე ქცევითი ნიმუშებით, რაც შემაშფოთებელი იქნებოდა, რეალური ადამიანების შემთხვევაში. მართლაც, მათი დანაკარგები და ტკივილი რეალურია, მაგრამ ის ზიანიც, რასაც ისინი ტოვებენ, ასევე რეალურია. ირონიულია, რომ ეს პერსონაჟები, როგორც წესი, ძალიან მიმზიდველები არიან, მაგრამ შორს არიან მისაბაძი მაგალითებისგან. ისინი არსებობენ იმისთვის, რომ გამოწვევა შეუქმნან და შეცვალონ არსებული მდგომარეობა. მათ არასდროს უნდა მივბაძოთ. ამის გათვალისწინებით, წარმოგიდგენთ 10 ანიმე „გმირის“ სიას, რომლებიც სინამდვილეში საშინელი მისაბაძი მაგალითები არიან, პერსონაჟები წარმოუდგენლად მომხიბვლელი ისტორიებით, მაგრამ რომელთა ადგილიც მხოლოდ ფილმებშია. ლაითი თავდაპირველად კეთილშობილური იდეალებით იწყებს. საკმარისად კეთილშობილურით, რომ აუდიტორიაც კი თავიდან ეთანხმება მის ქმედებებს. მას შემდეგ, რაც „სიკვდილის წიგნაკში“ სახელის ჩაწერით მოკვლის ძალა ეძლევა, ის საკუთარ თავს არწმუნებს, რომ სამყაროს მისი განსაზღვრული ტიპის სამართლიანობა სჭირდება. მან მიიღო ეს ახალი სისტემა და სერიულ მკვლელობებს შეუდგა, გადაწყვიტა რა, რომ მისი პირადი სამართლიანობა აბსოლუტური იყო. სიუჟეტის განვითარებასთან ერთად, მისი გავლენა და „ღმერთის კომპლექსი“ ერთდროულად იზრდებოდა, მან ერთგული მიმდევრებიც კი შეიძინა. ლაითი ასევე მანიპულირებდა თავის მეგობრებზე, საყვარლებზე და საკუთარ ოჯახზეც კი ყოველგვარი ყოყმანის გარეშე. ადამიანები მისთვის უბრალო იარაღებად იქცნენ, რომელთა გაღებაც შეეძლო თავისი „სრულყოფილი“ სამყაროს მისაღწევად. „სიკვდილის წიგნაკი“ საბოლოოდ ლაითს გაფრთხილების სახით წარმოაჩენს. მისი დაცემა გვიჩვენებს, თუ როგორ შეიძლება ანგარიშვალდებულების გარეშე სამართლიანობა ტირანიად გადაიქცეს. როდესაც ვინმეს სჯერა, რომ მხოლოდ მას შეუძლია სამართლიანობის საზღვრების განსაზღვრა, სისასტიკე გარდაუვალი ხდება. ლელუში თავს რევოლუციონერ გმირად წარმოაჩენს, გადასახლებულ პრინცად, რომელიც ბრუტალურ იმპერიას ძალის ნაცვლად ინტელექტით ებრძვის. მისი გონება, თავდაჯერებულობა და დრამატული ნიჭი მას აღფრთოვანებულ პერსონაჟად აქცევს. ის მჭევრმეტყველურად საუბრობს სამართლიანობასა და თავისუფლებაზე, და გარკვეული პერიოდის განმავლობაში, შესაძლოა, მისი რწმენით გატაცებული იყოთ. მაგრამ ლელუში ადამიანებს ჭადრაკის ფიგურებივით ექცევა. ის არავის არ აკეთებს გამონაკლისს, არც საკუთარ დას; ის სწირავს მშვიდობიან მოსახლეობას, მანიპულირებს მოკავშირეებზე, შლის მოგონებებს და მასობრივ სიკვდილს მისაღებ ფასად მიიჩნევს „დიდი მიზნისთვის“. ლელუში ადამიანების სიცოცხლეს საკუთარი გეგმების წინსვლისთვის ცვლის, და მისთვის ყველაზე ახლობელი ადამიანებიც კი არ არიან დაცული მისი სასტიკი ამბიციისგან. მიუხედავად იმისა, რომ მისი ისტორია თვითმსხვერპლად მთავრდება, ზიანი უკვე მიყენებულია და გამოუსწორებელია. „კოდი გეასი“ ნათლად აჩვენებს: კეთილშობილური მიზნები სისასტიკეს არ ამართლებს. ლელუში გვიჩვენებს, თუ როგორ შეიძლება რევოლუცია, როდესაც მას ეგო და კონტროლი განაპირობებს, გასაოცრად არ განსხვავდებოდეს ტირანიისგან. კირიცუგუ ცივი უტილიტარიზმის ნიმუშია. მას სჯერა, რომ მორალი უნდა იყოს გათვლილი და მათემატიკური: უბრალოდ შესწირო რამდენიმე ადამიანი ბევრის გადასარჩენად, ყოველგვარი ყოყმანისა და კითხვების გარეშე. მისთვის ემოციები სისუსტეა, ხოლო მკვლელობა – მხოლოდ აუცილებელი ინსტრუმენტი. მისი მიზანი, ყველა კონფლიქტის დასრულება, გულწრფელი და კეთილშობილურად ჟღერს, მაგრამ მისი ბრუტალური მიდგომა მთლიანად ამახინჯებს მის გზავნილს. კირიცუგუ ანადგურებს თავის ურთიერთობებს, აიძულებს ცოლსა და ქალიშვილს რთული გადაწყვეტილებების მიღებას; მისი ახლო მოკავშირეებიც კი არ არიან დაცულნი, რადგან ისინი მისთვის ხელმისაწვდომნი არიან. ყოველი სისასტიკე მის გონებაში გამართლებულია; ყოველი სისასტიკის შემდეგ მისი ადამიანურობა ნელ-ნელა იძარცვება. „ბედი/ნული“ (Fate/Zero) არ ადიდებს ამ მიდგომას; ის მას ამსხვრევს. კირიცუგუს ისტორია გვიჩვენებს, რომ ადამიანის სიცოცხლის რიცხვებამდე დაყვანა ტანჯვას არ აღკვეთს. ის მას ამრავლებს, ტოვებს მხოლოდ სინანულს, იზოლაციას და „გამარჯვების“ ცრუ შეგრძნებას. ერენი იწყებს როგორც პროტაგონისტი, რომელსაც თაყვანისმცემლები ბუნებრივად გულშემატკივრობენ: ცეცხლოვანი, გაბედული და მზად არის შეებრძოლოს წარმოუდგენელ წინააღმდეგობებს საყვარელი ადამიანების დასაცავად. ის ვნებიანი, იმპულსური და სამართლიანობის გრძნობით არის განპირობებული, რაც მას გასაგებს ხდის. მაგრამ სერიის განვითარებასთან ერთად და მის მიერ სამყაროს საიდუმლოებების აღმოჩენის შემდეგ, ეს სწრაფვა სწრაფად სიბნელეში გადაიზრდება. ერენი ღალატობს მეგობრებს, მანიპულირებს და გენოციდის გეგმას იღებს, სჯერა რა, რომ ეს ერთადერთი გზაა წინსვლისთვის. ის საკუთარ თავს არწმუნებს, რომ ეს მისი ერთადერთი ვარიანტებია და ბედმა მას დააკისრა მათი განხორციელება. ამით ის ერთგულებას, მეგობრობას და ადამიანის სიცოცხლეს თავისი ხედვის ინსტრუმენტებად აქცევს, რაც გვიჩვენებს, თუ რამდენად ადვილად შეიძლება მართალი რისხვა უკონტროლო ძალადობრივ ქცევად გადაიზარდოს. „ტიტანებზე თავდასხმა“ არასდროს წარმოაჩენს ერენს გმირად; ის საბოლოოდ განიხილება როგორც კიდევ ერთი პროტაგონისტი, რომელიც გახდა ის მონსტრი, რომელსაც სძულდა. ერენის პერსონაჟი გვიჩვენებს, რომ როდესაც დაცვა მკვლელობის სამართლიანობის საშუალებად იქცევა, თავისუფლება ყოველგვარ აზრს კარგავს. შემქმნელებმა შექმნეს მორალური ისტორია იმის შესახებ, რომ გენოციდს არ შეუძლია სამყაროს გადარჩენა. გატსი განასახიერებს დაუღალავ გადარჩენასა და გაუთავებელ სიბრაზეს. ტრავმისა და ღალატის გადატანის შემდეგ, ის მთელ თავის ტკივილს ერთ მიზნად აქცევს: შურისძიებად. ის სასტიკად ხოცავს როგორც დემონებს, ასევე ადამიანებს, და მიუხედავად იმისა, რომ თაყვანისმცემლები ს