Netflix-ის ხელწერა სრულყოფილი 'გურმანული ჩიზბურგერის' მომზადებაში მდგომარეობს – ისეთი შოუების, რომლებიც ნაცნობია, მაგრამ გარკვეულწილად პრემიუმ კლასისაა და ნებისმიერი, ვინც მათ გასინჯავს, აბსოლუტურად აღფრთოვანებული რჩება. ეს ფორმულა გამოიყენება ისეთ პოპულარულ სერიალებში, როგორიცაა 'ემილი პარიზში' (Emily In Paris) და 'დიპლომატი' (The Diplomat). Apple TV, ამასობაში, ტრადიციულად უფრო 'მაღალი სამზარეულოს' (haute cuisine) მიდგომას იყენებდა პროგრამირებაში: დახვეწილი, საგულდაგულოდ მომზადებული კერძების სადეგუსტაციო მენიუ, რომელიც ყველასთვის არ არის, მაგრამ რომლის ხარისხიც უდავოა. ამ პარადიგმისგან გარკვეულწილად გადახვევაა ჯიმ ფილდ სმიტისა და ჯორჯ ქეის სერიალი „გატაცება“ (Hijack), რომელიც Apple-ის მხრიდან გაცილებით „ბურგერულ“ სტრატეგიას წარმოადგენს – თუმცა ისეთს, რომელიც იდეალურად დაფქული ვაგიუს ხორცისგან მზადდება, ტრიუფელის აიოლით არის მორთული და ბრიოშის ფუნთუშით სერვირდება. როდესაც ის 2023 წელს გამოვიდა, ამ დამაინტრიგებელმა საჰაერო თრილერმა მაყურებელს ბიზნესმენი სემ ნელსონი (იდრის ელბა) წარუდგინა, რომელიც შვიდი დაძაბული ეპიზოდის განმავლობაში თვითმფრინავში მყოფ დამნაშავეებს ჭკუით შეერკინა. ერთი წლის შემდეგ განვითარებულ მეორე სეზონში ნელსონი ხვდება, რომ შოუს სახელწოდების გამო ძალიან სპეციფიკურ ფორმატშია მოქცეული და, ისევე როგორც ჯონ მაკლეინი ფილმში „კერკეტი კაკალი 2“ (Die Hard 2), ფიქრობს, როგორ შეიძლება იგივე ამბავი ერთსა და იმავე ადამიანს ორჯერ დაემართოს. საბედნიეროდ, სმიტი (ახლა მარტო, ქეის „ლუპენის“ მოვალეობებზე დაბრუნების შემდეგ) სარკასტულ მინიშნებებზე გაცილებით დახვეწილ გადაწყვეტას ირჩევს. შვილის სიკვდილით კვლავ დამწუხრებული ნელსონი შეპყრობილია იმ კრიმინალის პოვნით, რომელმაც თავდაპირველი ინციდენტი დაგეგმა (იენ ბარფილდი) – ეს ძიება მას ბერლინში მიჰყავს და, სამწუხაროდ, ასაფეთქებელი ნივთიერებებით აღჭურვილი U-Bahn-ის მატარებელთან აკავშირებს. ელბა სერიალის ქარიზმატულ ბირთვად რჩება, მისი შესრულება ახალ სასოწარკვეთას სძენს და ადრე დაუდრეკელ ნელსონს უფრო გამოცდილსა და დაქანცულს ხდის. სეზონებს შორის დამაკავშირებელ ქსოვილში ჩაღრმავება სერიალის მოულოდნელ, შოკისმომგვრელ შემობრუნებებს გაამჟღავნებდა, მაგრამ საკმარისია ითქვას, რომ აქ გაცილებით მეტი ხდება, ვიდრე ნაკლებად სავარაუდო დამთხვევები. მიუხედავად იმისა, რომ U-Bahn არც ისე შთამბეჭდავი და კინემატოგრაფიული ადგილია, როგორც ჰაერში მყოფი Airbus, სმიტი ბერლინის ლაბირინთულ მიწისქვეშეთს ეფექტურად იყენებს და მატარებელი მის გამოყენებულ და მიტოვებულ გვირაბებში იკარგება. ამასობაში, ტევტონური გარემო ფაქტურას, ლოკაციის ექსტერიერებსა და გერმანული დიალოგის მნიშვნელოვან ნაწილს ამატებს, რაც ამ სეზონს ახალ და გამორჩეულ გემოს სძენს. მსახიობთა შემადგენლობას ემატებიან კრისტიან ნეტეს (Christian Näthe) გაწამებული მატარებლის მძღოლი ოტო, ლიზა ვიკარის (Lisa Vicari) საკონტროლო ოთახის ოპერატორი კლარა და ტობი ჯონსი (Toby Jones) – მომხიბვლელად ამოუცნობი ბრიტანელი დაზვერვის ოფიცერი პიტერ ფაბერი. თავად მატარებელში მგზავრების ჯგუფი, იდუმალი ხანდაზმული წყვილი და მოუსვენარი სტუდენტების კლასი იმყოფება სასწავლო ექსკურსიაზე, მაგრამ მგზავრები სამწუხაროდ, ამჯერად მეორე პლანზე რჩებიან, მათი ჩართულობა მოქმედებაში გარკვეულწილად შეფერხებულია მრავალვაგონიანი მატარებლის განლაგების გამო. ამასობაში, სიუჟეტი, ცოცხალი მავთულივით ფართხალებს, ცვალებადი ქარგა კი სერიალს გაუგებარსა და აშკარას შორის არეულად ატარებს. დასასრულისკენ, ის იმპულსს კარგავს და, მას შემდეგ რაც სიუჟეტის უმეტესი ნაწილი ირკვევა, ის, ისევე როგორც მისი ცენტრალური იდეა, პროგნოზირებადი ხდება. მაგრამ მიუხედავად იმისა, რომ „გატაცების“ ეს უახლესი სეზონი, შესაძლოა, ვერ მიაღწიოს იმ გურმანულ სიამოვნებას, რაც მისმა პირველმა სეზონმა შემოგვთავაზა, ის მაინც ბევრად უფრო ახლოს დგას 'Five Guys'-თან, ვიდრე 'Happy Meal'-თან.