არსებობენ საშინელებათა ჟანრის თაყვანისმცემლები, რომლებიც გეტყვიან, რომ „დიდი-ტ“ ტრავმული საშინელებათა ფილმები უკვე აღარ არის აქტუალური, მაგრამ მე ასე არ ვფიქრობ. ჟანრის დიდი ნაწილი ტრავმის იდეაშია ფესვგადგმული – იმაში, თუ როგორ გარდაქმნის, აკავშირებს და ზოგჯერ როგორ ათავისუფლებს ის ადამიანს. ამიტომ, ის არასოდეს გაქრება ბოლომდე და არც უნდა გაქრეს. ამ სივრცეში ბევრი ღირებული სათქმელია. პრობლემა მაშინ ჩნდება, როცა მთხრობელები ტრავმულ საშინელებათა ჟანრს იყენებენ, როგორც ინსტრუმენტს, მაგრამ არ ხარჯავენ საკმარის დროს ამ ინსტრუმენტის გასავითარებლად, რათა მან მართლაც შეძლოს მოძრაობა, მოსახვევი, ძრავის ამუშავება ისე, რომ ეს იყოს პირადი და უნიკალური. „არბორისტის“ შემთხვევაში, ინსტრუმენტი ნამდვილად არსებობს, მაგრამ მისი აწყობა ქაოტურია, იმდენი ზედმეტი დეტალითაა გადატვირთული, რომ ძლივს მოძრაობს. ეს არის ფილმი, რომელსაც ერთდროულად ბევრი რამ უნდა იყოს და საბოლოოდ თითქმის არაფერი გამოსდის. სათაურში მოხსენიებული არბორისტი არის ელი (ლუსი უოლტერსი), მარტოხელა დედა, რომელიც ჯერ კიდევ ვერ გამოსულა ჩვილი ქალიშვილის SIDS-ით (უეცარი სიკვდილის სინდრომი) გამოწვეული დანაკარგიდან. ეს ნიშნავს, რომ ის ზედმეტად იცავს თავის მოზარდ ვაჟს, ვაიატს (ჰადსონ ვესტი), რომელიც ჯერ კიდევ განიცდის უზარმაზარ დანაშაულის გრძნობას უმცროსი დის დაკარგვის გამო. დედა-შვილი ერთად მიდიან სამუშაოზე განმარტოებული და იდუმალი არტურის (უილ ლაიმანი) ფართო მამულში, რომელმაც ისინი დაიქირავა ტყეში მდებარე მისი სასახლის მახლობლად მონიშნული ხეების მოსაჭრელად. ელის ფული სჭირდება, ამიტომ ზედმეტ კითხვებს არ სვამს, მაშინაც კი, როცა ხვდება, რომ ხეები სრულიად ჯანმრთელია და მოჭრა არ სჭირდება. მაგრამ რაც უფრო დიდხანს რჩებიან ის და ვაიატი არტურის საკუთრებაში, მით უფრო უახლოვდებიან თაობების განმავლობაში არსებულ ზებუნებრივ საიდუმლოს, რომელმაც შეიძლება ელის უკანასკნელი შვილიც წაართვას. ფილმი იმედისმომცემი ატმოსფეროთი იწყება. მას აქვს ხალხური საშინელებათა ჟანრის ელემენტები, მართლაც უცნაური საწყისი სცენა, რომელიც მაშინვე დაძაბულობაში გაგდებს და, რა თქმა უნდა, მწუხარების მძიმე ურო, რომელიც პერსონაჟებზე ეშვება, როცა ისინი ცდილობენ ცხოვრების გაგრძელებას. როდესაც ამას დაუმატებთ არტურის ვრცელ სახლს, მამულს და მოუწესრიგებელ სასტუმრო სახლს, სადაც ელი და ვაიატი რჩებიან, მიიღებთ დიდ პოტენციურ ენერგიას და პირველი აქტი ისეთ შთაბეჭდილებას ტოვებს, რომ რაღაც განსაკუთრებული შეიძლება იყოს. სცენარისტი/რეჟისორი ენდრიუ მაჯი სიუჟეტის განვითარებისთვის ბევრ სახალისო იდეას იყენებს, დაწყებული ხეებში უცნაური ფორმაციიდან, დამთავრებული ტყეში უცნაური არსებების გამოჩენით. მაგრამ საბოლოოდ, ყველა ამ ელემენტმა გზა უნდა იპოვოს ერთმანეთთან შესაწყმელად და სწორედ აქ კარგავს „არბორისტი“ მთელ იმ მიღწევას, რაც მოიპოვა. ატმოსფერო, რაც არ უნდა იყოს, არასოდეს ქრება ბოლომდე, ნაწილობრივ ბუნებრივი სილამაზისა და ლოკაციების გამო.