ბევრი ბუმერისთვის ბავშვობის ან ახალგაზრდობის მნიშვნელოვანი მომენტებიდან კონკრეტული სცენები მტკიცედ დარჩა მეხსიერებაში. იქნება ეს კინოში პირველი ვიზიტი, მეგობრებთან ერთად დღის ჩვენება თუ ოჯახური საღამო ადგილობრივ თეატრში, ეს სცენები თაობის საერთო კულტურული მეხსიერების ნაწილად იქცა. ეს ის მომენტებია, რომლებსაც ადამიანები დღემდე ახსენებენ, ციტირებენ და ნათლად იხსენებენ. ეს სია განიხილავს იმ კინოსცენებს, რომელთა სრულყოფილად გახსენება ბუმერებს დღესაც შეუძლიათ, განათების ჩაქრობიდან ათწლეულების შემდეგაც კი. ამიტი ბიჩზე ზვიგენის პირველმა შემზარავმა თავდასხმამ მაყურებელი სკამებიდან წამოახტუნა და „წყალში არ შეხვიდე“ თაობათა გაფრთხილებად აქცია. გახსნის საქორწინო სცენამ ეპიკური კრიმინალური საგის ტონი დასვა. ბუმერებს დღემდე ახსოვთ დაძაბულობა და ოჯახური დრამა, რომელიც პირველ წუთებში განვითარდა. „ათასწლიანი შევარდენის“ (Millennium Falcon) პირველმა ხილვამ და „სიკვდილის ვარსკვლავზე“ (Death Star) თხრილში გაფრენამ მაყურებელი თავგადასავლითა და მასშტაბურობით განაცვიფრა. სავარჯიშო მონტაჟი, რომელიც როკის ფილადელფიის ხელოვნების მუზეუმის კიბეებზე ტრიუმფალური ასვლით სრულდება, შეუპოვრობის სიმბოლოდ იქცა. ჯინ კელის მხიარული ტრიალი წვიმაში კინემატოგრაფიის ერთ-ერთ ყველაზე სასიხარულო და მყისიერად ამოსაცნობ მომენტად რჩება. ამერიკაში მოტოციკლით მოგზაურობის საკულტო სცენამ ასახა კონტრკულტურის სული და თავისუფლება, რომელსაც ბუმერები ღია გზასთან აიგივებდნენ. ჯეკ ნიკოლსონის აჯანყება ფსიქიატრიულ დაწესებულებაში ინდივიდუალიზმისა და დაუმორჩილებლობის კულტურულ ეტალონად იქცა. დასკვნითი ნელი მოძრაობით გადაღებული სროლა კინემატოგრაფიის ისტორიაში ერთ-ერთ ყველაზე დასამახსოვრებელ დასასრულად რჩება. ბენჯამინის სირბილი ავტობუსის შემდეგ, რათა ელეინი შეეჩერებინა, უამრავ კულტურულ მინიშნებაში განმეორდა და ბუმერებისთვის საკულტოდ რჩება. „აქ მივდივარ!“ სცენამ ასახა ნიუ-იორკის უხეში ცხოვრება და ფილმში უხეში რეალიზმის სიმბოლოდ გადარჩა. გახსნის „პროლოგის“ საცეკვაო ბრძოლამ მიუზიკლის ტონი დასვა და ქორეოგრაფია წარმოაჩინა, რომელიც ათწლეულების შემდეგაც აოცებს. ქვიშაზე თავისუფლების ქანდაკების შოკისმომგვრელი გამოჩენა კინემატოგრაფიის ერთ-ერთ ყველაზე ხშირად მოხსენიებულ და საკულტო მოულოდნელ დასასრულად იქცა. ჯული ენდრიუსის ტრიალმა მთის წვერზე თაობას გააცნო მუსიკალური მაგია და კინოპეიზაჟების მომხიბვლელი სილამაზე. ტრევის ბიკლის სარკეში ყურება ფრაზით „შენ მე მელაპარაკები?“ (You talkin’ to me?) 1970-იანი წლების კინემატოგრაფიის ერთ-ერთ ყველაზე ციტირებულ და ამოსაცნობ მომენტად რჩება.