„ბატარეის პარკი“: ჯონ კენედი უმცროსის ჟურნალის ყოფილი თანამშრომელი რაიან მერფის სერიალს უზუსტობებს უწუნებს

ჟურნალ „ჯორჯის“ ყოფილი თანამშრომელი რაიან მერფის FX სერიის მეხუთე ნაწილს ეხმაურება, რომელიც ჯონ კენედი უმცროსისა და ქეროლინ ბესეტის რომანს ეხება. ავტორი: ლიზა დეპაულო ლიზა დეპაულო ჯონ კენედი უმცროსის ჟურნალ „ჯორჯის“ მიმომხილველი იყო და THR-ისთვის FX სერიალ „სიყვარულის ისტორიის“ შესახებ საკუთარი მოსაზრება გააზიარა. ის სეზონის ბოლომდე ეპიზოდების მიმოხილვას გააკეთებს, დაწყებული მეხუთე ეპიზოდიდან, სახელწოდებით „ბატარეის პარკი“, რომელსაც ქვემოთ წარმოგიდგენთ. *** ასე რომ, ამ ეპიზოდს „ბატარეის პარკი“ ჰქვია, სავარაუდო ადგილის გამო, სადაც ჯონსა და ქეროლინს შორის ცნობილი, სკანდალური ჩხუბი მოხდა, ბეჭდის მოხსნით, რომელიც რეალურ ცხოვრებაში, სამწუხაროდ, ბუჩქებში ჩამალულმა პაპარაცმა გადაიღო. ახლა ონლაინ სივრცეში დიდი მღელვარებაა, ნამდვილად მოხდა თუ არა ეს „ბატარეის პარკში“ თუ „ვაშინგტონ სქვერ პარკში“. ოჰ, ვის რად უნდოდა! ეს მოხდა. (და მესმის, რატომაც ჟღერდა „ბატარეის პარკი“ უკეთ რაიან მერფისთვის. ბატარეა, მიხვდით? რა დელიკატური ხარ, რაიან.) და ნამდვილად მოხსნა მან ბეჭედი? (დიახ.) და – ეს სრული სიგიჟეა – ბეჭედი მართლა გატყდა შუაზე? გატყდა შუაზე? ეს ჟაკლინ კენედი ონასისის ბრილიანტისა და საფირონის ბეჭედი იყო (რომელიც წინა ეპიზოდში ჯონმა მალულად მოიპარა დისგან, რომელიც მას სოთბის აუქციონზე ყიდდა). ის ნამდვილად არ გატყდებოდა შუაზე. და არცერთი ეს არ არის სიმართლე. ჯონს ქეროლინზე ქორწინება ჯეკის ბეჭდით არ უთხოვია. და ვინმეს მართლა ჰგონია, რომ ჯონ კენედიმ დედის ბეჭედი მოიპარა? მეღადავებით? მან ქორწინება შესთავაზა უმშვენიერესი და მარტივი ბეჭდით, ბრილიანტებითა და საფირონებით, რომელიც თავად დააპროექტა და ჯეკის ერთ-ერთი ბეჭდით, მისი „სააბაზანო ბეჭდით“ იყო შთაგონებული. მოიცადეთ, თქვენ არ გაქვთ სააბაზანო ბეჭედი? და ხედავთ ახლა, რა სახის სისულელეს უმკლავდებოდნენ ჯონი და ქეროლინი ყოველდღიურად? მათი ყოველი ნაბიჯის, ყოველი დეტალის მუდმივი განხილვა? ხშირად ვმადლობ ღმერთს ან ბედნიერ ვარსკვლავებს, ან ვისაც არ უნდა მადლობა გადაუხადოთ, რომ ჯონმა და ქეროლინმა (დაახლოებით ერთი წლით) აიცილეს თავიდან სოციალური მედია. შეგიძლიათ წარმოიდგინოთ? უკვე საკმარისად ცუდი იყო. პირველ დღეს, როცა ჯონს შევხვდი, მის მაგიდაზე ტაბლოიდების დასტა იდო. ზემოდან „National Enquirer“ ედო. დიახ, ის მათ კითხულობდა. და ერთ მომენტში მან თქვა: „იცით, მე ნამდვილად არ ვარ აქ“, „Enquirer“-ის აღება და სიცილი. „მე დარილ ჰანასთან ერთად კუნძულზე ვარ.“ ეს იყო ჯონი. საბედნიეროდ, ჯონს არასდროს შეუტანია რეალური დრამა ოფისში. და „ბატარეის პარკმა“, განსაკუთრებით ბატარეის პარკის ნაწილმა, ამის გამო ძალიან მადლიერი გამხადა. ვიცი, ზოგიერთმა ჩემმა კოლეგამ შეამჩნია განწყობის ცვლილებები – და ვვარაუდობ, რომ ეს შეიძლება დაკავშირებული ყოფილიყო იმასთან, რაც იმ დღეს „New York Post“-ის პირველ გვერდზე იყო – მაგრამ ესეც გადაჭარბებულია. ის ყოველთვის უბადლო პროფესიონალი იყო ოფისში, თან რჩებოდა ჯონად – მხიარული, მახვილგონიერი, თავისუფალი ჯონი. და „New York Post“-ის პირველ გვერდზე საუბრისას, რატომ არ გამოიყენეს მათ ნამდვილი სათაურები? ისინი ბევრად უკეთესი იყო, ვიდრე ის ნაგავი, რასაც ისინი იგონებენ. ყველაზე აბსურდულად, მეოთხე ეპიზოდის „ტრაკ-ბომბა!“, ქეროლინის უკანალის ფოტოთი ნავზე. მაგრამ ჩემი ყველაზე დიდი პრეტენზია ამ ეპიზოდთან დაკავშირებით, უბადრუკი დიალოგის გარდა („მინდა, ეს უქმეები სრულყოფილი იყოს“… რა დაემართა მახვილგონიერ პასუხებს, რამაც წინა ეპიზოდები ასატანი გახადა?), არის ის მღაღადებელი, თითქმის ქალური არეულობა, რომლად ის ჯონი აქციეს. ამ ეპიზოდს ნამდვილად „სუსტი“ (ან „ჩმორი“) უნდა დარქმეოდა. რასაც, სხვათა შორის, სარა პიჯონის ქეროლინი მას ერთ მომენტში ეძახის. ოღონდ „ფაქინ ჩმორი“. და სწორედ ასეა ჯონი წარმოჩენილი მთელი სერიის განმავლობაში. ეს მაბრაზებს. შემიძლია დაგარწმუნოთ, ჯონი არ იყო სუსტი. მაგრამ აქ ის ჰყავთ, როგორც დიდი ბავშვი, რომელსაც არ შეუძლია აიღოს პასუხისმგებლობა ჟურნალის გამოშვებისთვის საჭირო მძიმე და ხანგრძლივ მუშაობაზე (სრული ფიქცია). ის აქ არის, ბაგეებამოძრავებული, დასთან წუწუნებს, რომ ქეროლინზე ქორწინება შესთავაზა და „ის ამბობს, რომ უნდა იფიქროს ამაზე“. რაზეც გრეის გამერის ქეროლაინ კენედი პასუხობს: „მგონი, ის უკვე მომწონს“. კარგი, ეს კარგი ფრაზა იყო. რადგან უმეტესწილად, ქეროლაინი წარმოდგენილია როგორც მკაცრი, დაძაბული ჭორიკანა ქალი. (ის ნამდვილად არ არის ასეთი.) და ის აქ არის, როგორც პედანტი, უბრძანებს თავის საყვარელს: „ნუ დაუძახებ ეთელს. დაუძახე ქალბატონი კენედი.“ და შემდეგ, როგორც გაუბედავი, ემორჩილება ეთელის ბრძანებებს, რომ მადლობა თქვას, სამსხვერპლო ბიჭის მორჩილებით, ოღონდ ლეკვის მსგავსად. და ოჰ, ეთელ!!! ალბათ კარგია, რომ ამის ხილვამდე არ იცოცხლა. მე მირჩევნია სხვა ეთელი, ის ქაოსური ქალი, რომელმაც ჰიკორი ჰილზე ყაჩაღების ბრბო გაზარდა, ეზოში ცხოველთა ზოოპარკით, შინაური ცხოველების ხსენების გარეშეც კი. ეს ვერსია საშინელებაა. იმ მომენტიდან, როცა ის სადილად სასადილო ოთახში შედის (რა სჭირთ კენედი ქალებს სასადილო ოთახებში უცნაური რაღაცების კეთება, რაიან?) და ყველა სტუმარი, ანუ მისი საკუთარი შვილები, დისშვილები და ძმისშვილები, ფეხზე დგებიან. წინასწარ ბოდიშს იხდის „ბურბონის ბრიოშის პურის პუდინგის დესერტისთვის“, რომელიც შეფმა „კატასტროფულად გააფუჭა“. შემდეგ, ყველა მაგიდასთან მყოფს აიძულებს გამოხატოს თავისი მოსაზრებები კუბისა და ვიეტნამის შესახებ. (კარგი, წავიკითხე, რომ ეს ხდებოდა ხოლმე.) და საწყალი ქეროლინი – რომლის ფაშმინასაც სადილის მაგიდასთან დასცინიან (და...