ოდესღაც ვაშინგტონის პოლიტიკური გაშუქების შუქურა, რომელიც კონგრესის კულუარებიდან თეთრი სახლის წმინდა დარბაზებამდე ყველაფერს აშუქებდა, „The Washington Post“-ი მკვეთრად გაუარესდა მას შემდეგ, რაც ჯეფ ბეზოსმა „მოქალაქე კეინის“ სცენარის დაჩქარებული ტემპით განხორციელება დაიწყო. ბეზოსმა, რომელიც ოდესღაც მსოფლიოს უმდიდრესი ადამიანი იყო, გაზეთი 2013 წელს 250 მილიონ დოლარად შეიძინა, მაგრამ პრეზიდენტ დონალდ ტრამპის 2024 წელს თანამდებობაზე დაბრუნებამდე ცოტა ხნით ადრე, მან სასწორზე ზეწოლა დაიწყო ისე, როგორც არასდროს. მან დაბლოკა გაზეთის მხარდაჭერა კამალა ჰარისის მიმართ, რამაც გამოცემას 250 000 გამომწერი დააკარგვინა. ნაკლებად ექვსი თვის შემდეგ, ბეზოსის კინოსტუდიამ, Amazon MGM-მა, 75 მილიონ დოლარად შეიძინა ფილმ „მელანიას“ დისტრიბუციის უფლებები — პირმოთნე, თუმცა არაეფექტური, პროპაგანდისტული ნამუშევარი, რომელიც დისკრედიტირებულმა კინორეჟისორმა და ჯეფრი ეპშტეინის მეგობარმა ბრეტ რატნერმა შექმნა. მაშინ, როდესაც ეს ფილმი კინოგაქირავებაში მარცხდებოდა და ამაზონის პოლიტიკური შემოწირულობის/ინვესტიციის სახით მხოლოდ 13 მილიონი დოლარი დააბრუნა, ბეზოსმა „The Washington Post“-ის თანამშრომლების მესამედი გაათავისუფლა. რამდენი ხელფასის გადახდას შეძლებდა „მელანიას“ ბიუჯეტი? „Post“-ის მიერ ახლახან გათავისუფლებული ყველა თანამშრომლის ხელფასს, სამჯერ მეტსაც კი. ციფრები მაშინვე უცნაური ხდება, რადგან ამაზონმა პოლიტიკური დოკუმენტური ფილმისთვის ტიპურ ფასზე რვაჯერ მეტი გადაიხადა. და როგორც ჩანს, ეს გადაწყვეტილება ძალიან მაღალი დონიდან მოდიოდა. Puck-ის მეთიუ ბელონი სკეპტიკურად იყო განწყობილი, რომ Amazon Studio-ს ყოფილი ხელმძღვანელი ჯენ სალკი საერთოდ დაინტერესებული იქნებოდა ფილმით, და ამაზონის გარიგებამდე რამდენიმე კვირით ადრე, ბეზოსმა ტრამპთან და მის მეუღლესთან ერთად ივახშმა მარ-ა-ლაგოში. „The New York Times“-ის ცნობით, ამან განაპირობა ის, რომ ბეზოსმა ყველაფერი გარისკა „მელანიას“ ზედმეტად ძვირად შესაძენად. მაშინ, როცა ამაზონმა „მელანიასთვის“ 75 მილიონი დოლარი დახარჯა, კომპანიას მანამდე სულ 12 მილიონი დოლარი ჰქონდა დახარჯული ლიბერალური მიმართულების დოკუმენტურ ფილმებზე: „I Am Not Your Negro“, „Mayor Pete“, სტეისი აბრამსის ფილმი „All In“ და „Time“, დოკუმენტური ფილმი პატიმრობის შესახებ. ბეზოსმა არა მხოლოდ გაბერა „მელანიას“ ღირებულება, არამედ ამაზონმა კიდევ 35 მილიონი დოლარი ჩადო ფილმის მარკეტინგში, რაც დაახლოებით 10-ჯერ აღემატება იმას, რაც მაღალი პროფილის დოკუმენტური ფილმის რეკლამირებას სჭირდება. შესადარებლად, დისნეიმ ასევე გააკეთა შეთავაზება ფილმზე, მაქსიმუმ 14 მილიონი დოლარით, რაც დოკუმენტური ფილმისთვის მაინც მაღალი ფასია. თუმცა, ფილმზე ყველა არ რჩება ზარალში. მელანიამ ფილმ „მელანიადან“ ქონება იშოვა, სავარაუდოდ 28 მილიონი დოლარის ოდენობის ანაზღაურება მიიღო, რაც ოდნავ ნაკლებია არნოლდ შვარცენეგერის მიერ „ტერმინატორი 3: მანქანების აჯანყებისთვის“ მიღებულ 29 მილიონ დოლარზე. არც ისე ცუდია დოკუმენტური ფილმის თემატიკისთვის. ეს ყველაფერი, ბევრი ადამიანის აზრით, ქრთამს უტოლდება. „ეს უნდა იყოს ყველაზე ძვირადღირებული დოკუმენტური ფილმი, რომელიც ოდესმე გადაღებულა და მუსიკის ლიცენზირებას არ გულისხმობდა“, - განუცხადა Amazon-ის წარმოების ყოფილმა ხელმძღვანელმა ტედ ჰოუპმა „Times“-ს. „როგორ შეიძლება ეს არ გაუტოლდეს კეთილგანწყობის მოპოვებას ან პირდაპირ ქრთამს? როგორ შეიძლება ეს ასე არ იყოს?“ ჩვენ, არსებითად, ვხედავთ ფულის მოძრაობას პირადი ქონების ერთი ბოლოდან მეორეში, რაც ჟურნალისტიკას აზიანებს პროპაგანდის გასაძლიერებლად. იგივე თანხა, რომელიც პირველი ლედის ამაო პროექტის დასაფინანსებლად დაიხარჯა, შეიძლებოდა გამოყენებულიყო იმ კრიტიკულად მნიშვნელოვანი რეპორტაჟების დასაფინანსებლად, რომლებმაც „Post“ ამერიკული ჟურნალისტიკის ქვაკუთხედად აქცია – ან, სულ მცირე, ნაწილობრივ მაინც დაებალანსებინა ბეზოსის სხვა წარუმატებელი ბიზნეს გადაწყვეტილებები გაზეთისთვის, როგორიცაა მისი გამომწერების დამაკარგვინებელი „ორივე მხარის თანაბრად წარმოჩენის“ პოლიტიკა და ინვესტიცია იმ მიმომხილველებში, რომლებიც „პირად თავისუფლებასა და თავისუფალ ბაზრებზე“ ფოკუსირდებოდნენ. მაშ, რამდენი „Washington Post“-ის ხელფასის გადახდას შეძლებდა „მელანიას“ ქრთამის ზომის ბიუჯეტი? უკანასკნელ მასობრივ დათხოვნაში, „Post“-მა 300 ჟურნალისტი გაათავისუფლა, მათ შორის ზოგიერთი, ვინც ომის ზონებიდან აშუქებდა მოვლენებს და ბოლო რამდენიმე კვირის განმავლობაში მფლობელს გათავისუფლებების გადახედვისკენ მოუწოდებდა. Glassdoor-ის მონაცემებით, რომლის 100%-იან სიზუსტესაც ჩვენ ვაღიარებთ, რომ ალბათ არ არის, „The Washington Post“-ში საშუალო ხელფასი 86 000 დოლარია. ორგანიზაციაში არიან ადამიანები, რომლებიც გაცილებით მეტს ან გაცილებით ნაკლებს გამოიმუშავებენ. ზოგიერთი რეპორტიორი 60 000 დოლარზე ნაკლებს იღებს, ხოლო ყოველთვის მნიშვნელოვანი მიმომხილველი რედაქტორები შეიძლება 200 000 დოლარზე მეტსაც გამოიმუშავებდნენ. მაგრამ თუ ვივარაუდებთ, რომ ახლახან გათავისუფლებული 300 თანამშრომლიდან თითოეული 86 000 დოლარს გამოიმუშავებდა, მათი წლიური ხელფასების გადახდა წარმოუდგენლად მდიდარ ბატონ ბეზოსს 25.8 მილიონი დოლარი დაუჯდებოდა. მაშინაც კი, თუ ის მთელი გაზეთის პერსონალს გაათავისუფლებდა, მხოლოდ „მელანიას“ შესყიდვის ფასს შეეძლო მათი შენახვა კიდევ ერთი წლით. და ეს არ მოიცავს 35 მილიონი დოლარის მარკეტინგის ბიუჯეტს. და, რა თქმა უნდა, ეს არ ითვალისწინებს იმას, რომ თავისი 224 მილიარდი დოლარის წმინდა ქონებით, ბეზოსს შეეძლო 800 „Post“-ის თანამშრომლისთვის მილიონდოლარიანი ხელფასის გადახდა 280 წლის განმავლობაში. მაგრამ გადავუხვიოთ თემას. თუ გავითვალისწინებთ „მელანიას“ არცთუ ისე შთამბეჭდავ სალარო შემოსავალს – 7 მილიონი დოლარი პირველ უქმეებზე და 5 მილიონი დოლარი მეორეზე – ფილმი ახლა მხოლოდ 63 მილიონი დოლარის მინუსშია (ისევ, მარკეტინგის ბიუჯეტის გარეშე). ეს საკმარისია იმისათვის, რომ 700-ზე მეტ საშუალო ხელფასიან ჟურნალისტს შეუნარჩუნდეს სამუშაო. ბეზოსმა არა მხოლოდ პრეზიდენტთან ურთიერთობა ამჯობინა მკითხველებთან ურთიერთობას, არამედ გადაწყვიტა თავისი ცუდი ბიზნეს გადაწყვეტილებები მაქსიმალურად საჯაროდ წარმოეჩინა. დემოკრატია შესაძლოა სიბნელეში მოკვდეს, მაგრამ როგორც ჩანს, ჟურნალისტიკა კინოგაქირავებაში კვდება. © 2026 Paste Media Group. ყველა უფლება დაცულია.