ბილ კალაჰანის ახალი ალბომი „My Days of 58“: სიკვდილზე, ცვლილებასა და ადამიანურობის დაცვაზე

ალბომის სათაური „My Days of 58“ ისე ჟღერს, თითქოს ის თხელი, მზისგან გაცრეცილი მემუარების ყდას ეკუთვნოდეს – ნაშრომი, რომელზეც ბევრს იმუშავა კაცმა, რომელიც საბოლოოდ მზადაა გადაწყვიტოს, რა იყო მნიშვნელოვანი და რა არა. ბილ კალაჰანის შემთხვევაში, ეს ყველაფერი ბევრად უფრო შემთხვევით მოხდა. ფრაზა მისი 10 წლის ვაჟის, ბასის, წყალობით გაჩნდა, რომელიც კალაჰანის მუშაობის დროს შევიდა ოთახში და აინტერესებდა, რა ერქვა ახალ ჩანაწერს. როდესაც მამამისმა აღიარა, რომ სახელი ჯერ არ ჰქონდა, ბასმა თავად გადაწყვიტა დილემის მოგვარება. „ის მეუბნებოდა: ‘უუუჰჰჰ, რამდენი წლის ხარ?’ ‘58.’ ‘რას იტყვი My Days of 58-ზე?’“ – იხსენებს კალაჰანი. და სახელიც ასე შერჩა. ეს ნაზავი – სპონტანური და ამავდროულად უცნაურად დატვირთული – ზუსტად ასე ჟღერს ალბომიც. ეს სიმღერები სავსეა ძალიან ჩვეულებრივი დეტალებით: მამის-შვილის ცეკვა, რომელიც გატეხილი ფეხის თითის გამო გამოტოვეს; გოგონა კონცერტზე აღმოსავლეთ ტენესში; ჩილის კოვზი, რომელიც თაფლობის თვეში წაიღეს. ამ დეტალების ირგვლივ ჩანაწერი უფრო დიდ, უცნაურ საზრუნავს აერთიანებს. ალბომის პირველი სიმღერა „Why Do Men Sing?“ იწყება სიზმრით, რომ კალაჰანი „მოკვდება“ და სულიერი მეგზური მას უსაფრთხოებისკენ მიუძღვება, შემდეგ კი ის თეთრ სამოსში გამოწყობილი ლუ რიდის წინაშე აღმოჩნდება, რომელიც ეუბნება: „გაუშვი / ჯუჯა ვარსკვლავში, შავ ხვრელში ან სხვის სულში“. „And Dream Land“ წარმოიდგენს წვიმაში გამვლელ მანქანებს, რომლებსაც „ჩემი გარდაცვლილები მართავენ“. „Lake Winnebago“ ვისკონსინში მიდის, სადაც „სიკვდილი ბუნდოვანი ჰორიზონტია“ და ტბა, სადაც კალაჰანმა მშობლები დამარხა, შესაძლო ადგილად იქცევა საკუთარი ოცნებების დასასვენებლად. მასშტაბი მუდმივად იცვლება ახლო ხედის საშინაო სცენებიდან სიზმრისეულ სამყაროებსა და მოკვდავ შიშებამდე და უკან, მაგრამ ხმა რჩება მყარად, სასაუბროდ, თითქმის ჯიუტად ადამიანურად. როდესაც ვსაუბრობთ, კალაჰანი მუდმივად უბრუნდება ამ ადამიანურობას და იმაზე, თუ როგორ დაიცვა იგი. ის ამაზე ფიქრობს სულიერი თვალსაზრისით, დიახ, მაგრამ პრაქტიკული თვალსაზრისითაც: როგორ შექმნას „მისაღები ოთახის ჩანაწერი“, რომელიც იგრძნობა, როგორც ერთი და იგივე სივრცეში უკრავს ბენდი, შეცდომებით და ყველაფრით, იმ დროს, როდესაც ტექნოლოგია მუდმივად გვთავაზობს უხეში კიდეების გასწორების უფრო მეტ გზას. სიმღერაში „Computer“, ციფრული ეპოქის ცხოვრების პირქუშ ოდაში, ის უყურებს, როგორ იღვრება მისი ყველაზე ცუდი ინსტინქტები ონლაინ – „კომპიუტერს დროს გასატარებლად ვიყენებ / ვეძებ ყველაფერს, რაც თავში მომივა / ეს ნამდვილად ააშკარავებს ჩემში ყველაზე ცუდს!“ – და წუხს მომავალზე, სადაც ჩვენ „კმაყოფილი ვიქნებით უსულო რაღაცის სიმღერით / სანამ ადამიანის ხმა იმდენად ნაკლოვანად და უხეშად არ მოგვეჩვენება, რომ უბრალოდ თავს დავანებებთ“. „ჩვენ სამყაროსთან უნდა ვიურთიერთოთ“, – ამბობს ის ერთ მომენტში და თავს აქნევს იმ აზრზე, რომ უკან დავჯდეთ და ხელოვნურ ინტელექტს მივცეთ უფლება, შექმნას ხელოვნება ჩვენთვის. „ჩვენ არ უნდა ვიყოთ პასიურები.“ „My Days of 58“ ცდილობს საპირისპირო მიმართულებით იმოძრაოს: ძალისხმევისკენ, რისკისკენ, იმ ქაოტური რაღაცისკენ, რაც ხდება მაშინ, როდესაც რთულ ნაწილებს სისტემას ან პერსონას არ გადასცემ. ეს არის ანტი-სტაზისი; ალბომი ცვლილებაზე და იმაზე, რასაც ის ტოვებს თავის კვალდაკვალ. ცვლილება, ყოველივე ამის შემდეგ, არის ის, რაც გვაქცევს ადამიანებად; „პასიურობა“, – მეუბნება კალაჰანი, – „უბრალოდ სიკვდილია“. კალაჰანი სიკვდილზე იმდენ ხანს წერდა, რომ არავის შეეძლო მისი ახალ თემად აღქმა. კარიერის ადრეულ ეტაპზე ის საკუთარ დაკრძალვაზე მრუდე ღიმილით მღეროდა; უფრო ახალ ჩანაწერებში კი დაბერების, ოჯახისა და დანაკარგის საკითხები ყოველდღიურ სცენარშია ჩაქსოვილი, სიკვდილიანობას სუფრასთან სტუმრად ისე უშვებს, რომ თავი საპატიო სტუმრად არ გამოაცხადოს. რაც ახლა განსხვავებულია, ეს სიახლოვეა. „My Days of 58“-ის გამოსვლამდე წლებით ადრე, კალაჰანმა დაკარგა ორივე მშობელი და გადიოდა მსხვილი ნაწლავის კიბოს მკურნალობას, სიმსივნის ქირურგიული მოცილების ჩათვლით – დროის მონაკვეთი, რომელმაც სიკვდილიანობა ლირიკული საგნიდან სამედიცინო რეალობად აქცია. „My Days of 58“ იშვიათად ასახელებს ამ ყველაფერს პირდაპირ, მაგრამ არც სჭირდება. ამის ნაცვლად, ალბომი მუდმივად ტრიალებს თემის ირგვლივ, რომელიც პირველად „The Man I’m Supposed to Be“-ში იყო წარმოდგენილი – „ახლა ჩემი ყველაზე დიდი შიში სიკვდილი არ არის / ჩემი ყველაზე დიდი შიში ისაა, რომ შევწყვეტ მცდელობას“ – და მას ნაკლებად დრამატულ ეფექტად, ვიდრე მოქმედების პრინციპად განიხილავს. როდესაც ის მღერის „ახლადან ჩემს ცხოვრებას დავიწყებ ისე, / თითქოს მეორე დღეს მოვკვდები“, ეს არ გრძნობაც, როგორც #YOLO უშიშრობის ფანტაზია, არამედ როგორც ადამიანი, რომელიც საკუთარ თავს არწმუნებს, იცხოვროს საკუთარი ცხოვრებით, სანამ გვიან არ არის. შესაძლოა ამ მიზეზით, როგორც ჩანს, კალაჰანი აღარ ენდობა თავის ძველ მთხრობელებს – ან, ყოველ შემთხვევაში, თხრობის ძველ სტილს. როდესაც ვეკითხები, შეიცვალა თუ არა დროთა განმავლობაში მისი მიდგომა ალბომების მიმართ, ის აღიარებს, რომ ადრინდელი სიმღერების უმეტესობა, მისივე სიტყვებით, სავსე იყო „მოაჩვენე თავი, სანამ არ გამოგივა“ პოზიტივით. ისინი აღწერდნენ ადამიანს, რომელშიც მას სურდა გადაქცევა და არა იმას, ვინც რეალურად არსებობდა. რაღაც მომენტში – სინამდვილეში, საკმაოდ ბოლო დროს; მისი წინა ალბომის, 2022 წლის „YTI⅃AƎЯ“-ის შემდეგ – მან იგრძნო, რომ „საკუთარი თავის ისეთი სურათი შევქმენი, რომელიც არაზუსტი იყო და შესაძლოა, თავს ზედმეტად კარგად ვაჩენდი“, და ეს გააზრება მთელ ამ ჩანაწერს გასდევს. „My Days of 58“ ამ თვალსაზრისით, განმარტებაა: ნაკლებად არის დაინტერესებული ბილ კალაჰანის მითით, უფრო მეტად კი მოკვდავი კაცით, რომელიც ცდება, დადის თერაპიაზე, წუხს, რომ არავისთან, მათ შორის საკუთარ თავთან, არ იყო გულწრფელი.