„მნიშვნელოვანია, რომ სამაშველო ნავს იახტასავით არ მოეპყრო“, – მღერის ბილ კალაჰანი „Pathol O.G.“-ზე, მისი უახლესი ალბომის, „My Days of 58“-ის მესამე სიმღერაში. ეს კალაჰანის ისეთი ტიპის ლირიკაა, რომელსაც ჩაიწერ და შემდეგ ერთ საათში ვეღარ იხსენებ, რატომ მოგხიბლა თავიდან. ეს არ არის კალაჰანის, როგორც სიმღერების ავტორის, კრიტიკა, არამედ იმის დასტურია, რომ ის უარს ამბობს ადვილად მოსანელებელ სიბრძნის ნამსხვრევებზე ან სლოგანებზე, რომლებიც ბამპერის სტიკერებისთვისაა განკუთვნილი. კრიტიკოსებმა შეიძლება გირჩიონ, „ალბომთან ერთად იცხოვრო“; კალაჰანის ჩანაწერები კი გთხოვენ, რომ მათში ხეტიალისას დაიკარგო. თითოეული სიმღერა შეიძლება იყოს მკაცრი ბილიკი, რომელიც გაუვალ ტყეში მიიკლაკნება, სადაც ხეები, ბუჩქები და ჩრდილები ბუნდოვანს ხდის, თუ სად და როგორ შეიძლება ისინი გადაიკვეთონ ან დაუკავშირდნენ ერთმანეთს. „My Days of 58“-ზე ისინი, ვინც კალაჰანთან ერთად ხეტიალს დათანხმდებიან, შემსრულებელს ისეთივე მძაფრსა და ენიგმატურს იპოვიან, როგორც ყოველთვის, როდესაც ცხოვრებას განიხილავს, რომლის უკანაც უფრო მეტი მზის ჩასვლაა, ვიდრე წინ. როდესაც კალაჰანი 60 წელს უახლოვდება, ჩვენ ვიცნობთ მის ნაცნობ, რეზონანსულ ბარიტონს, რომელიც ფიქრობს, თუ როგორ შეიძლება მაინც მოერგოს ერთმანეთს ცხოვრების დანაწევრებული ნაწილები. ზოგჯერ ეს ძალიან პირადული ხდება. როგორც კაცს, რომელსაც უკვე გარკვეული (თუმცა არც ისე ბევრი) წლები აქვს გავლილი, შემაშფოთებელია, როდესაც „The Man I’m Supposed to Be“-ს დამამშვიდებელი სიმები მოუსვენარი და აჟიტირებული რიტმით იცვლება. „და ახლა ჩემი ყველაზე დიდი შიში სიკვდილი არ არის“, – აღიარებს კალაჰანი. „ჩემი ყველაზე დიდი შიში ისაა, რომ შევწყვეტ მცდელობას“. ეს გამანადგურებელი დარტყმაა იმის გაფიქრება, რომ ბრძოლის სურვილი შესაძლოა საბოლოოდ გაქრა ჩვენი გულებიდან. განწყობა მშვენივრად მელანქოლიური ხდება „Empathy“-ში, ორმხრივი გზავნილი კალაჰანისგან როგორც მისი ემოციურად დაშორებული მამის, ასევე საკუთარი შვილების მიმართ. როდესაც კალაჰანი თავის მამასთან საერთო ენის გამონახვას ცდილობს, ის წუხს, რომ თავად თითქმის იგივეა თავის ორ შვილთან. ეს ნაზი მომენტია, როდესაც დამადასტურებელი საყვირების ფონზე ასკვნის, რომ „მართლაც, ამდენი სილამაზე, ამდენი ემპათია“ გენეტიკური აუზით გადაეცა. რამდენიმე სიმღერაში კალაჰანი გზას ადგება პასუხების მოსაძებნად. „Why Do Men Sing“-ში ის თავისი სიმღერების ქალაქიდან ქალაქში გადაზიდვის მარტოსულ რუტინას ყვება. კალაჰანის ნარატივის მიხედვით „Pathol O.G.“-ზე, სიმღერების წერამ და შესრულებამ, როგორც პროფესიამ, შეიძლება არ გადაარჩინა მისი სიცოცხლე, მაგრამ „მას სიცოცხლე მისცა“. ანალოგიურად, მსუბუქი, სასტვენის ხმოვანი „Highway Born“ ამ მომთაბარე ცხოვრების წესს დაბადების ადგილადაც და მუდმივი განახლების წყაროდაც მიიჩნევს. თუმცა, რა ხდება, როდესაც შემოქმედებითი ცხოვრება გვაიძულებს იზოლაციას ან ცხოვრების სხვა მნიშვნელოვანი ნაწილების უგულებელყოფას? კალაჰანის სიმღერები არასოდეს სრულდება საბოლოო შერიგებით. ის ბევრად უფრო სავარაუდოა, რომ სიზმარში დამამშვიდებელ ლუ რიდს შეხვდება („Why Do Men Sing“) ან ისეთ მხიარულ იდეაზე შეჩერდება, როგორიცაა იაკობის კიბის დაგდება გადასაკვეთად, ნაცვლად მასზე ასვლისა („Pathol O.G.“), ვიდრე რეალურად მოაგვარებს წრეებს თავის სიმღერებში. ამ უკანასკნელში, სიმღერის ბოლოს კალაჰანს არაფერი რჩება სათქმელი, გარდა „კარგით, ნახვამდის“. ბილ კალაჰანი „My Days of 58“-ს „მისაღები ოთახის ჩანაწერად“ აღწერს. და მიუხედავად იმისა, რომ მარტივად შეგიძლიათ წარმოიდგინოთ ეს მშვიდი სიმღერები დივნებზე, Barcalounger-ის წინ, გასაოცარია, რამდენ ატმოსფეროსა და მოძრაობას ქმნიან მომღერალი და მისი ბენდი, როდესაც უბრალოდ ბალიშებზე იცვლიან ადგილს. უდაბური „Lonely City“ თანდათანობით აშენებს თბილ, მამოძრავებელ ამხანაგობას, რადგან ბუნდოვანი ფონი ტროტუარის ორთქლივით ამოდის, პერკუსია ასფალტს ურტყამს, ხოლო ევა სირლსის ბექ-ვოკალი სასტვენით მიუყვება ამ მისაღები ოთახის მეტროპოლისის უკაცრიელ ქუჩებს. ანალოგიურად, ალბომის შედევრში „Stepping Out for Air“ კალაჰანი სიბნელეში სილამაზესა და პასუხებს ეძებს, უკან საყვირები ჩრდილოეთის ქარივით უბერავს, როდესაც გარეთ გადის, გვერდითაა, როდესაც საუკეთესოდ არის გამოწყობილი, და გაბრიელის განგაშის ხმა სახლში ეძახის. ეს მშვენიერი შვიდი წუთი შეჯახებული ხმების, რაც გვახსენებს, რომ კალაჰანი ისევე კომპოზიტორი და ორკესტრატორია, როგორც უბრალოდ მღერის და გიტარაზე უკრავს. „My Days of 58“-ის ბოლო ნაწილი რამდენიმე უცნაურ შემობრუნებას აკეთებს, სანამ საბოლოოდ დასკვნითი, გამწმენდი „The World Is Still“-ის ჰაეროვან მიღებაში ჩაიძირება. კალაჰანი ადამიანობის მხარეს დგას უსულო ავტომატიზაციის წინააღმდეგ („Computer“), მხიარულად ირჩევს სარეზერვო დასასვენებელ ადგილს ვისკონსინში („Lake Winnebago“) და გატაცებით შიფრავს თავის უცნაურ ოცნებებს („And Dream Land“). არცერთი მათგანი არ შეედრება ამ ჩანაწერის საუკეთესო სიმღერებს, მაგრამ ყველა ღირებული გადახვევაა საკუთარი ხიბლით. როგორც კალაჰანი გვიჩვენებს „My Days of 58“-ის განმავლობაში, არ არსებობს კითხვა, რომლის დასმაც არ სურს, ან გზა, რომლის გავლაც არ შეუძლია, მაშინაც კი, თუ რაიმე მოწესრიგებული გადაწყვეტის იმედი ბუნდოვანი ჩანს. კაცისთვის, რომელიც ერთხელ მღეროდა: „მე დავიწყე ამბის მოყოლა დასასრულის ცოდნის გარეშე“, ნაკლებად მნიშვნელოვანია ის, რაც წინ არის. უფრო მეტად მნიშვნელოვანია ნაბიჯის გადადგმა.