1966 წლისთვის ბობ დილანი გაჭირვებული მუსიკოსიდან კულტურულ წინასწარმეტყველად იქცა. ადრეული 60-იანი წლების ფოლკის პურისტებისთვის ის იყო პროტესტის აკუსტიკური პოეტი, ადამიანი, რომლის ჰარმონიკა და ხის გიტარა თაობის მორალური გამოღვიძების საუნდტრეკს ქმნიდა. მაგრამ ზედაპირის ქვეშ დილანი მოუსვენარი იყო. როდესაც მან გადაწყვიტა ელექტრო ინსტრუმენტებზე გადასვლა და სრული ელექტრო ბენდით გასტროლებზე გამგზავრება, მისმა აუდიტორიამ ეს დიდი ღალატის ტოლფასად აღიქვა. 1966 წლის მსოფლიო ტურნე ყოველღამიური მტრობის ასპარეზად იქცა, რომელმაც ძალადობრივ კულმინაციას მიაღწია მანჩესტერის Free Trade Hall-ში ერთ ღამეს, რამაც სამუდამოდ შეცვალა როკ მუსიკის ტრაექტორია. აღნიშნული საღამო ორ ნაწილად იყო დაყოფილი: სოლო აკუსტიკური სეტი, რომელიც აუდიტორიას უყვარდა, რასაც მოჰყვა ელექტრო სეტი The Hawks-თან ერთად (რომლებიც მოგვიანებით The Band გახდებოდნენ), რაც აუდიტორიას სძულდა. როდესაც დილანმა აკუსტიკური გიტარა Fender Stratocaster-ით შეცვალა, დარბაზი მტრულად განეწყო. სიმღერებს შორის, ბრბოს სიბნელიდან ხმამ, რომელიც სტვენას წყვეტდა, ერთი, შხამიანი სიტყვა წარმოთქვა: „იუდა!“ მინიშნება ნათელი იყო – „კომერციული“ ჟღერადობის მიღებით, მან თავის ფესვებს 30 ვერცხლის სანაცვლოდ უღალატა. დილანის პასუხი ყინულივით ცივი იყო. ჰეკლერის იგნორირების ნაცვლად, „ჯინგლ-ჯანგლ“ ადამიანმა მიკროფონს მიუახლოვდა და უპასუხა: „არ მჯერა შენი. მატყუარა ხარ!“ ის არ დასრულებულა. დილანი შემდეგ თავის ბენდს მიუბრუნდა და ახლა უკვე ცნობილი ბრძანება გასცა: „დაუკარით ჯანდაბა ხმამაღლა!“ რასაც მოჰყვა „Like a Rolling Stone“-ის მწველი, აგრესიული ვერსია, ან როგორც ამ ავტორს უყვარს მისი მონათვლა: მისი კონტრშეტევა. ამ ღამის ჩანაწერი, რომელიც წლების განმავლობაში ცნობილი იყო როგორც „Royal Albert Hall-ის კონცერტი“ (სანამ მანჩესტერად გასწორდებოდა), ახლა ყველა დროის ერთ-ერთ უდიდეს ცოცხალ როკ ჩანაწერად ითვლება. „იუდას“ მომენტის ირონია იმაში მდგომარეობს, რომ ის გარდამავალი პერიოდი, რომელიც გულშემატკივრებს სძულდათ, მომავალი 60 წლის პოპულარული მუსიკის საბოლოო ნიმუშად იქცა. ალბომებმა, როგორებიცაა Highway 61 Revisited და Blonde on Blonde, განაგრძეს როკ სიმღერის განსაზღვრის გადაფასება მაღალკონცეპტუალური, სიურრეალისტური პოეზიის ელექტრო ინსტრუმენტების უხეშ, უკომპრომისო ძალასთან შერწყმით. მანჩესტერის აუდიტორიამ მას მოღალატე უწოდა, მაგრამ ისტორიამ მას შემდეგ გაამართლა იმ ღამით დაკრული ყოველი ნოტი. ჭეშმარიტი მხატვრული პროგრესი ხშირად ომის გამოცხადებას მოითხოვს. ელექტრო რენეგატმა არა მხოლოდ გადაიტანა „იუდას“ შეძახილი, არამედ იარაღად აქცია ის – ამ დაპირისპირების ხახუნის გამოყენებით, რათა დაეწვა ფოლკ რივივალის შემზღუდავი კედლები. ექვსი ათწლეულის შემდეგ, ეს ღამე რჩება საბოლოო მტკიცებულებად იმისა, რომ ჭეშმარიტი მხატვრული პროგრესი ხშირად ომის გამოცხადებას მოითხოვს.