ჩაკი: ორი ეპოქა, ერთი კოშმარი – „საბავშვო თამაშის“ რიმეიქის შედარება ორიგინალთან

ორიგინალ „საბავშვო თამაშსა“ და მის რიმეიქს შორის განსხვავება თითოეული ფილმიდან ერთი მომენტით შეიძლება სრულყოფილად შეჯამდეს. 1988 წელს ნიღაბი მაშინ ეცემა, როდესაც ქარენი ხვდება, რომ ჩაკი საათობით ლაპარაკობდა... ელემენტების გარეშე. ეს არის ფილმის კივილი: „ოჰ, არა. ეს ცოცხალია და ჩვენ გვძულს.“ 2019 წელს საშინელება მაშინ იწყება, როდესაც თოჯინა „ბადი“ ჭკვიანი სახლის სისტემას უკავშირდება და იწყებს განათების, მუსიკის, მანქანებისა და სამზარეულოს ტექნიკის კონტროლს – არა იმიტომ, რომ ის ბოროტია, არამედ იმიტომ, რომ უკეთესი არაფერი იცის. ერთი გამოვლენა ამბობს: „მკვლელი სიკვდილზე უარს ამბობს.“ მეორე ამბობს: „ჩვენ ბავშვის სათამაშოს ადმინისტრატორის წვდომა მივეცით.“ ორიგინალი გვთავაზობს განზრახ ბოროტებასა და შავ მაგიას. რიმეიქი კი – შემთხვევით ბოროტებას: ცუდ სასწავლო მონაცემებს, ნულოვან ზედამხედველობასა და კორპორაციულ უპასუხისმგებლობას. რატომღაც, უკონტროლოდ და უპასუხისმგებლოდ, ორივე გზა ერთსა და იმავე კოშმარამდე მიდის: წითელთმიან თოჯინამდე კომბინეზონში, რომელიც საშინელებათა ჟანრის „დიდებულების“ გვერდით დგას... და ცდილობს, სასიკვდილოდ დაგნას. ამიტომ დღეს ჩვენ განვიხილავთ მსგავსებებს, განსხვავებებსა და ყველაფერს მათ შორის, როდესაც ვადარებთ 1988 წლის „საბავშვო თამაშს“ მის 2019 წლის რიმეიქთან. შეცდომა არ დაუშვათ: ჩაკი საშინელებათა ჟანრის ხატია... ისეთი, რომელიც აბსოლუტურად არ უნდა არსებობდეს. საბავშვო თოჯინა, რომელიც უშვერი სიტყვებით ლაპარაკობს, უფროსებს სამზარეულოს ჭურჭლით კლავს და ენდის სახელობის ბავშვს ფსიქოლოგიურად აწამებს, ხუმრობის საგანი უნდა იყოს და არა ფრენჩაიზი. ქაღალდზე „საბავშვო თამაში“ საშინელებათა ფილმის პაროდიას ჰგავს. და მაინც, სრული თავდაჯერებულობის, ერთგულებისა და შემზარავი ოსტატობის წყალობით, მან უბრალოდ არ იმუშავა. ის 80-იანი წლების ბოლოს ერთ-ერთი ყველაზე საკულტო საშინელებათა ფილმი გახდა, რომელმაც ისეთი ფრენჩაიზი შექმნა, რომელმაც გადაიტანა ჟანრული ცვლილებები, სტუდიური ბრძოლები, პირდაპირ ვიდეოზე გამოსული გაგრძელებები, სატელევიზიო სერიალი და მთელი თაობა, რომლებმაც აბსოლუტურად უნდა იცოდნენ, რომ თოჯინას არ უნდა ენდო. ის, რაც ჩაკის მომხიბვლელს ხდის, მხოლოდ ის არ არის, რომ ის ადამიანებს კლავს, არამედ ის, თუ როგორ არსებობს ის საშინელებათა ჟანრის ლანდშაფტში. ის არ არის მდუმარე ძალა, როგორც მაიკლ მაიერსი. ის არ არის არასწორად გაგებული ტრაგიკული ურჩხული. ის არის სრული ფსიქოპატი პიროვნებით, ხასიათითა და ეგოთი, რომელიც სათამაშოების თაროს ავსებს. ორიგინალი ფილმი ჩაკის წარმოაჩენს, როგორც უხეშს, სასტიკს, მოუთმენელსა და სამყაროზე გაბრაზებულს იმის გამო, რომ ის პლასტმასის ფორმაშია გამომწყვდეული. ის ურჩხულია და მან ეს იცის. უარესი, მას ეს უყვარს. სწრაფად გადავიდეთ 2019 წელზე და ჰოლივუდმა გადაწყვიტა, რომ დრო იყო კოშმარი განახლებულიყო თაობისთვის, რომელიც გაიზარდა სმარტფონებზე, ჭკვიან სახლებსა და მზარდ გაცნობიერებაზე, რომ ტექნოლოგია ყოველთვის გვისმენს. გამოჩნდა „საბავშვო თამაში“ (2019), რიმეიქი, რომელიც არა მხოლოდ გადატვირთავს ჩაკის, არამედ ფუნდამენტურად გადააწყობს მას. გაქრა ვუდუ, სულის გადაცემა და სერიული მკვლელი, რომელიც სათამაშოს სხეულიდან უშვერ სიტყვებს ყვირის. მათ ადგილას: ხელოვნური ინტელექტი, კორპორაციული დაუდევრობა, Bluetooth კავშირი და მკვლელი თოჯინა, რომელსაც იმდენად არ სურს მსოფლიო მართოს, რამდენადაც სასოწარკვეთილად სურს იყოს ვიღაცის საუკეთესო მეგობარი. სწორედ აქ ხდება ეს შედარება საინტერესო და რთული. ეს ფილმები მხოლოდ 31 წლით არ არის დაშორებული. ისინი ფილოსოფიით არის დაშორებული. ერთი არის ბოროტებაზე, რომელიც სიკვდილზე უარს ამბობს. მეორე არის ბოროტებაზე, რომელიც შემთხვევითაა დაპროგრამებული. ერთი თავის მკვლელ თოჯინას წარმოაჩენს, როგორც გამოუსწორებელ არსებას, რომელიც უნდა განადგურდეს. მეორე თავის მკვლელ თოჯინას ტრაგიკულ გაუმართაობად მიიჩნევს. მათ საერთო სახელი, ხატი და დანა აქვთ, მაგრამ ისინი ფუნდამენტურად განსხვავებული მხეცები არიან, რომლებიც ძალიან განსხვავებულ საშინელებას ისახავენ მიზნად. ეს შედარება სინამდვილეში არ ეხება ნოსტალგიას, პრაქტიკულ ეფექტებს CGI-ის წინააღმდეგ, ან ვუდუს ტექნოლოგიის წინააღმდეგ. ეს განზრახვას ეხება. მზადაა საშინელებათა ფილმი იყოს ბოროტი, მახინჯი და არაკომფორტული? თუ ურჩევნია იყოს ჭკვიანი, აქტუალური და ცოტათი უსაფრთხო? რატომღაც, ჩაკის ორივე ვერსია ერთსა და იმავე დანას ატარებს, მაგრამ მხოლოდ ერთი გრძნობს, რომ მისი გამოყენება სურს. ის, რაც 1988 წლის „საბავშვო თამაშს“ ასე ეფექტურს ხდის, არის ის, რომ ის არასოდეს ექცევა თავის წინაპირობას, როგორც ხუმრობას, მიუხედავად იმისა, რომ სრულად ესმის მისი აბსურდულობა. ფილმი ყველაფერს სერიოზულად წარმოაჩენს. მისი გახსნის მომენტები უხეშ სერიოზულობას ამყარებს: სერიული მკვლელი, რომელიც გარბის ჩიკაგოს ბნელ ქუჩებში, სისხლდენით, სასოწარკვეთილ ვუდუ რიტუალს ასრულებს სულის გადასარჩენად. არანაირი თვალიერება არ არის აუდიტორიის მიმართ. მხოლოდ მითოლოგია, წესები და შედეგები. სწორედ ეს ერთგულება აძლევს საშუალებას აუდიტორიას, მიიღოს ისეთი აბსურდული რამ, როგორიცაა მოლაპარაკე სათამაშო დანით. ბრედ დურიფის შესრულება ჩარლზ ლი რეის როლში ფილმის მფეთქავი გულია. მისი ხმოვანი მუშაობა ჩაკის როლში ველური, გაბრაზებული და არაპროგნოზირებადია. ეს არ არის ჩასახუტებელი ბოროტმოქმედი, რომელიც მემეებს მისდევს. ის ხაფანგში მყოფი ცხოველია, რომელსაც ეშინია ადამიანობის დაკარგვის და გაბრაზებულია ბავშვზე, რომელსაც უნდა ექსპლუატაცია გაუწიოს გადარჩენისთვის. იუმორი პერსონაჟიდან მოდის და არა ხრიკებიდან. ჩაკი სასაცილოა, რადგან ის საშინელი ადამიანია მსოფლიოს ყველაზე უარეს სხეულში, და არა იმიტომ, რომ სცენარს მისი სტენდ-აპის გაკეთება სურს. (ყოველ შემთხვევაში, ჯერ არა. მაგრამ გადავუხვიე თემას.) ორიგინალი ფილმის ერთ-ერთი უდიდესი ძალა არის თავშეკავება. დიდი ხნის განმავლობაში ჩაკი არ მოძრაობს. ის არ ლაპარაკობს. ის არ ხუმრობს. დაძაბულობა არარსებობითა და მინიშნებით იზრდება. ენდის სულ უფრო სასოწარკვეთილი მცდელობები, გააფრთხილოს მოზარდები, ტრაგიკულად მოქმედებს და არა კომიკურად.