ჩემი უდაბნოს კუნძულის ათეული: 80-იანი წლების საუკეთესო საშინელებათა ფილმები

საშინელებათა ჟანრი ყოველთვის მიყვარდა. მშობლები ნებას მრთავდნენ, თითქმის ყველაფრისთვის მეყურებინა, მაგრამ საშინელებათა ფილმებთან ახლოს არ მიშვებდნენ, რამაც ის ჩემს ახალგაზრდულ ცხოვრებაში ყველაზე მნიშვნელოვან რამედ აქცია. ათწლეულების განმავლობაში, რაც საშინელებათა ჟანრს ვუყურებ, მრავალი ფაზა ვნახე და მიუხედავად იმისა, რომ ვფიქრობ, ჩვენი ამჟამინდელი ფილმების ნაკადით ლეგენდარულ პერიოდში ვართ, 80-იან წლებს რაღაც განსაკუთრებული ხიბლი აქვს. 80-იან წლებში გამოსული საშინელებათა ფილმების რაოდენობა განსაცვიფრებელია, ამიტომ წარმოუდგენლად რთულია ჩემი ფავორიტების შევიწროება. ვისურვებდი, რომ 80-იანი წლების ტოპ 50 საშინელებათა ფილმი ჩამომეთვალა, მაგრამ ეს ძალიან დიდ შრომას ნიშნავს, ამიტომ ათზე ვჩერდები. ცხადია, ზოგიერთი ცნობილი ფილმი ამ სიაში ვერ მოხვდება და მიუხედავად იმისა, რომ ყველა მიყვარს, ქვემოთ მოცემული ათი კიდევ უფრო მეტად მიყვარს. ეს არის ჩემი უდაბნოს კუნძულის სია 80-იანი წლების საუკეთესო საშინელებათა ფილმებიდან. „სლიფევეი ქემპის“ (Sleepaway Camp) მიმართ ჩემმა სიყვარულმა რამდენიმე მძიმეწონოსანი ათეულიდან გამოდევნა, მაგრამ 80-იანი წლების საშინელებათა ჟანრზე ვერ ვისაუბრებ ისე, რომ ეს ფილმი არ ვახსენო. ეს კულტური კლასიკა, სლეშერის ჟანრის ფილმი, მოგვითხრობს ახალგაზრდა ანჯელა ბეიკერისა (ფელისა როუზი) და მისი ბიძაშვილის რიკის (ჯონათან ტიერსტენი) შესახებ, რომლებიც ზაფხულისთვის ბანაკში მიდიან. მორცხვ და განმარტოებულ ანჯელას უჭირს მეგობრების შეძენა, მაგრამ ის ასევე უიმედო მდგომარეობაშია, რადგან სერიული მკვლელი ბანაკის მონაწილეებსა და ინსტრუქტორებს ხოცავს. „სლიფევეი ქემპს“ ხშირად არასწორად მოიხსენიებენ, როგორც „პარასკევი 13-ის“ (Friday the 13th) კლონს, მაგრამ გარემოს გარდა, ისინი სრულიად განსხვავებული ფილმებია. მე ირონიის გარეშე მიყვარს სცენარის უცნაური გადაწყვეტილებები და თავისებური შესრულებები, მაგალითად, ანჯელას დეიდის, მართას (დეზირე გულდი), რომელსაც ისე შემაშფოთებლად მივიჩნევ, რომ მხოლოდ თერაპიას შეუძლია ამის ახსნა. ეს არის სიცხიანი სიზმარი ველური მკვლელობებით, რომლებიც არაფერს ინდობს, და ამ ფილმს ისევ და ისევ ვუყურებდი, მაშინაც კი, თუკი მას ისეთი დასასრული არ ექნებოდა, რის გამოც ცარიელი მზერით ეკრანს ვუყურებდი. მხიარული, გადაჭარბებულად თეატრალური და გროტესკული ყველა სწორ მომენტში, „ქრიფშოუ“ (Creepshow) არის მარადიული საშინელებათა ანთოლოგია, რომელსაც ყოველთვის ვუბრუნდები. საშინელებათა ჟანრის ოცნების გუნდი, ჯორჯ ა. რომერო და სტივენ კინგი, წარმოადგენს ტერორის ხუთ ისტორიას 1950-იანი წლების დასაწყისის EC საშინელებათა კომიქსების სტილში. გადარჩენის შანსი დაბალია, სპეცეფექტები გადამეტებულია და ის თავიდან ბოლომდე სახალისოა. „ზღაპრები კრიპტიდან“ (Tales From the Crypt) ჩემი ყველა დროის ერთ-ერთი საყვარელი შოუა, და „ქრიფშოუ“ იდეალურად გადმოსცემს საწყის მასალად გამოყენებული კლასიკური კომიქსების სულს. „ქრიფშოუს“ თითოეული სეგმენტი ფილმს ოდნავ განსხვავებულ ტონს სძენს, რათა საშინელებათა ჟანრის მრავალფეროვანი ნიმუში შემოგვთავაზოს, ხოლო დამწყები და დამაგვირგვინებელი ამბავი დამაკმაყოფილებელია ყველასთვის, ვისაც ოდესმე კომიქსები გადაუყრია. და თუ ეს ყველაფერი არ კმარა, ედ ჰარისის ცეკვის ყურება შესვლის ფასად ნამდვილად ღირს. როგორც ჩანს, 80-იანმა წლებმა ძველი საშინელებათა ფილმების თანამედროვეობისთვის გადაკეთების ხელოვნება სრულყო, მაგრამ ის, რასაც არასოდეს ენიჭება საკმარისი ქება, არის „ბლობი“ (The Blob). ფილმი მოგვითხრობს ვარდისფერი, ჟელატინისებრი ლორწოს შესახებ, რომელიც ზომაში იზრდება ნებისმიერი ცოცხალი ორგანიზმის შთანთქმის შემდეგ, რომელიც მის გზას გადაკვეთს. სწრაფად გაფართოებული გიგანტურ ბლობად, უცხოპლანეტელი არსება შეუჩერებელი ჩანს, რადგან ის ჭამს უეჭველი პატარა ქალაქის მაცხოვრებლებს. როდესაც ვინმეს „ბლობის“ სიუჟეტს ვუხსნი, ისინი სავარაუდოდ იფიქრებენ, რომ ეს სისულელეა, რადგან საუბარია მკვლელ ლორწოზე, მაგრამ მისი ყურება სკეპტიკოსებს გააჩუმებს. „ბლობი“ სასტიკია სიკვდილის სცენებში, და საკმარისია კანის შეწვის ხმა გესმოდეს, როდესაც მსხვერპლი კონტაქტში შედის, რათა აუტანელი დაძაბულობა შემოიტანოს. „ბლობი“ აბსურდულ მონსტრს ბუნების ძალად აქცევს და სატელეფონო ჯიხურებს (ჰკითხეთ მშობლებს) სიკვდილის ხაფანგებად წარმოაჩენს, რომლებსაც თავი უნდა ავარიდოთ. ცოტა ფილმს შეუძლია შექმნას სცენები, რომლებიც იუმორსა და საშინელებას ისე ოსტატურად აერთიანებს, როგორც „ამერიკელი მაქცია ლონდონში“ (An American Werewolf in London). ზურგჩანთებით ინგლისში მოგზაურობა ტრაგედიით მთავრდება, როდესაც სტუდენტებს დევიდ კესლერს (დევიდ ნოუტონი) და ჯეკ გუდმენს (გრიფინ დანი) მაქცია თავს ესხმის. დევიდი ახერხებს ჭრილობებისგან გამოჯანმრთელებას, მაგრამ მაქციის წყევლა მასზე გადადის, და ლონდონელ მსხვერპლებს, რომლებსაც მალე სავსე მთვარის დროს ნაწილებად აქცევს. „ამერიკელი მაქცია ლონდონში“ მრავალი რამის ნაზავია; ეს არის რომანი, შავი კომედია და ტრაგედია, ყველაფერი ჭკვიანურ მაქციას ფილმშია შეფუთული. ეს არის ისტორია, სადაც, თუ უკან დაიხევთ, მიხვდებით, რომ კარგი შედეგი არ შეიძლება იყოს, მაგრამ ნოუტონი იმდენად მომხიბვლელია დევიდის როლში, რომ გულშემატკივრობთ მას, რათა იპოვოს გამოსავალი, რომელიც ვერცხლის ტყვიას არ გულისხმობს. მთელი ფილმი მიყვარს, მაგრამ სცენა, სადაც დევიდი თეატრში თავის მსხვერპლებს ესაუბრება, მომხიბვლელი, მაკაბრული და აბსურდულია. „უცხო“ (Alien) უდავოდ სამეცნიერო ფანტასტიკის საშინელებათა ჟანრის შედევრია, რაც კიდევ უფრო შთამბეჭდავს ხდის იმ ფაქტს, რომ „უცხოები“-მ (Aliens) ამ საწყისი მასალის გაფართოების ამდენი სახალისო ახალი გზა იპოვა. ქსენომორფის თავდასხმის ერთადერთი გადარჩენილი, ელენ რიპლი (სიგურნი უივერი) კიდევ ერთხელ ემუქრება უცხოპლანეტელ საფრთხეს, როდესაც აღმოჩნდება, რომ კოლონიას არსება თავს დაესხა. მიუხედავად იმისა, რომ რიპლის თან ახლავს გაწვრთნილი საზღვაო ქვეითების რაზმი, ისინი არ იქნებიან მზად ქსენომორფების ინფიცირებული ბუდისა და მათი დედოფლისთვის. რეჟისორმა ჯეიმს კამერონმა შექმნა პირველი დიდებული მოქმედებითი საშინელებათა ფილმი „უცხოებში“ და მიუხედავად იმისა, რომ ღრმად პატივს ვცემ „უცხოს“, მე