არ უნდა იყოს გასაკვირი, რომ cootie catcher პანდემიის დროს ჩამოყალიბდა. ჯგუფის სამი განსხვავებული ვოკალისტის (ბასისტი/ვოკალისტი ანიტა ფაული, გიტარისტი/ვოკალისტი ნოლან იაკუპოვსკი და სინთეზატორისტი/ვოკალისტი სოფია ჩავესი) ტექსტებში დისტანციის განცდაა გაჟღენთილი. ტორონტოული ბენდის წყვეტილ ვოკალურ ნიმუშებში, დამახინჯებულ გიტარის პარტიებსა და Auto-Tune-იანი ჰარმონიებში იგრძნობა ის გამოფიტვა, რაც სახლში გამოკეტვას ახლდა თან – ონლაინში ვერტიკალური კონტენტის მილიწამების ყურება, მაშინ როცა გიტარაზე დაკვრა ან Rocketship-ის მოსმენით გასეირნება გირჩევნიათ. მათი მუსიკა არ არის შექმნილი თქვენი თავის გასასუფთავებლად, არამედ მის დასახუნძლად — და ამ პროცესში, ისინი სადღაც მელოდიას ჩაგისვამენ გონებაში. „Something We All Got“ სავსეა დეზორიენტირებული ინსტრუმენტალებით, რომლებიც თვალწინ გიქროლებს. ელექტრო გიტარები იცვითება და წყობიდან გამოდის, სიმღერების წინსვლის პარალელურად; ჯოზეფ შემუნის ცოცხალი დრამის რითმები იარაღს უღებს პროგრამირებულ ბითებს, ხოლო ჩავესის სკრეჩები 90-იანი წლების პოპ-როკის დიჯეებს მოგვაგონებს. მთელი ეს ქმნილება ნერვული და მოუსვენარია, ეს არის ოციანებში ყოფნისა და ცხოვრების აზრის ძიების საუნდტრეკი. ნაკლებად ნიჭიერი ჯგუფი დაიკარგებოდა საკუთარ ლეპტოპებში, ციფრულ აბსტრაქციებს გააძლიერებდა, მაგრამ cootie catcher მტკიცედ რჩება „ტვი“ (twee) ჟანრის შესაძლებლობებით მოხიბლული. მიუხედავად რამდენიმე რადიო-მზა მომენტისა, ყველაზე დასამახსოვრებელი სიმღერაა „puzzle pop“, რომლის სახელწოდებაც, არსებითად, cootie catcher-ის მთელ არსს ისე კარგად გადმოსცემს, როგორც არავინ. მაგრამ თუ cootie catcher მთლიანად პოსტმოდერნული პოპ კოლაჟია, რომელიც სადღაც Vaselines-სა და Disco Inferno-ს შორის მდებარეობს, „Something We All Got“ ამ კაშკაშა ჟღერადობას უპირისპირებს სიმღერებს ტიპურ ფრუსტრაციებზე, რომლებიც თან ახლავს უღიმღამო ურთიერთობებს, უცნაურ სამუშაოებსა და არამუდმივ მეგობრებს. მათი ენა სადაა – და ხანდახან წყდება „ლა-ებით“, „ოჰ-ებით“ და „აჰ-ებით“ – მაგრამ სამივე ვოკალისტი ახერხებს ნამდვილი იმედგაცრუების გადმოცემას. „Gingham dress“-ში ჩავესი გაღიზიანებულია პაემნით, რომელმაც „არ იცის, საით წავა ეს ყველაფერი“ რვა თვის შემდეგ; „Straight drop“ ფოკუსირებულია ფაულის ავტობუსში ტირილის სურათზე; „No biggie“-ის Pavement-ის მსგავსი დაბნეულობა იაკუპოვსკის გაფუჭებულ ურთიერთობასთან ჭიდილში აჩვენებს. ერთად, ეს სამი ერთიანი, დამწუხრებული პერსპექტივას წარმოადგენს. თუმცა, პირველივე შეხედვით, cootie catcher-ის მელანქოლიის აღქმა შეიძლება რთული იყოს. „Something We All Got“-ის ინსტრუმენტული ნარევი ზოგჯერ თავის ტკივილამდე მიმყვან ხმაურში გადადის. მაგრამ მაშინაც კი, თუ მბრუნავი სინთეზატორების, დაძაბული ვოკალური რედაქტირებების და შემთხვევითი გლიჩების გავრცელებამ შეიძლება გადაგღალოს, არსებობს უამრავი მყარი სიმღერის ოსტატობა, რასაც შეიძლება ჩაეჭიდო. „From here to halifax“ მოგვაგონებს This is Lorelei-ს აკუსტიკურ სიმღერებს bitcrusher-ის გავლის შემდეგ, ხოლო „Pirouette“ ფაული და იაკუპოვსკია ყველაზე Pastel-ის მსგავსი ფორმით. მომაბეზრებელი გიტარის ხაზის მიერ მთელი განტოლების არევამდეც კი, „Puzzle pop“-ს აქვს ველოსიპედის ენერგია, რომელმაც კონტროლი დაკარგა, ის გადადის cowbell-ის სემპლიდან შემომავალ სასტვენზე. ის გაერთიანებულია პატარა ვოკალური სემპლით, რომელიც ბუნდოვნად წარმოთქვამს „მე ვიცი, როგორი ხარ“ შემთხვევით. ნაკლებად სათამაშო, მოხერხებულ ხელებში, ყველა იმედგაცრუება და სასოწარკვეთა, რაც აქ არის გაზიარებული, შეიძლება დამაბრუებელი ყოფილიყო. „Something We All Got“ მაინც საკმაოდ სასიამოვნოა მოსასმენად და ეს მხოლოდ ინდიეტრონიკული ექსცენტრიულობის გამო არ ხდება. გადაფარებულ ვოკალებსა და გადამკვეთ გრძნობებს შორის, cootie catcher გვიჩვენებს, როგორი შეიძლება იყოს ნამდვილი საზოგადოების განცდა. თუ ფაულის, იაკუპოვსკის და ჩავესის მიერ ნამღერ უღიმღამო პარტნიორებისა და უინტერესო სამუშაოების ჯაჭვის გამოსავალი არსებობს, ის სტრიქონებს შორის მოიძებნება, სადაც ისინი ერთმანეთს ენათესავებიან, ხანდახან ჰარმონიაში. [Carpark] ეთან ბეკი პიტსბურგში დაბადებული, ბრუკლინში მოღვაწე ჟურნალისტი და კრიტიკოსია, რომელსაც წერილები გამოუქვეყნებია The Washington Post-ში, Public Source-ში, Los Angeles Times-ში და სხვა გამოცემებში. © 2026 Paste Media Group. ყველა უფლება დაცულია.