„Copshop“: წარუმატებელი სალაროებში, მაგრამ წარმატებული სტრიმინგზე – რატომ იმსახურებდა ჯერარდ ბატლერის ფილმი უკეთეს ბედს?

მიუხედავად იმისა, რომ ჯერარდ ბატლერის ფილმმა „Copshop“ სალაროებში ვერ გაამართლა, ეს სრულყოფილი ექშენ-ფილმი ჟანრის მოყვარულთა შორის ჰიტად უნდა ქცეულიყო. ჯო კარნაჰანის რეჟისორობით, რომელმაც ცოტა ხნის წინ „Netflix“-ზე ფილმით „The Rip“ წარმატებას მიაღწია, 2021 წლის „Copshop“ არის ბნელი, სისხლიანი ნეო-ნუარი, რომელიც შეზღუდულ გარემოს მაქსიმალურად იყენებს დაძაბული, ინოვაციური და მოქმედებით სავსე სიუჟეტით. კარნაჰანის კინოკარიერა როგორც კრიტიკული, ასევე ფინანსური აღმავლობითა და დაღმასვლით არის განსაზღვრული. მისი 2002 წლის პოლიციური თრილერი „Narc“ დაუფასებელი საკულტო კლასიკაა, რომელიც „საწვრთნელ დღესთან“ (Training Day) შედარებას იმსახურებს, ხოლო 2026 წლის „The Rip“ ადასტურებს, თუ რამდენად კარგად იკვლევს რეჟისორი არასრულყოფილი პოლიციელების მანკიერ მორალს. თუმცა, 2010 წლის „The A-Team“ კარნაჰანისთვის ფინანსური და კრიტიკული იმედგაცრუება იყო. ამის მიუხედავად, მისი 2011 წლის დაბრუნება, ფილმი „ნაცრისფერი“ (The Grey), არა მხოლოდ კარნაჰანის საუკეთესო ფილმია დღემდე, არამედ ლიამ ნისონის ერთ-ერთი ყველაზე დაუფასებელი ნამუშევარიც. ანალოგიურად, 2021 წლის „Copshop“-ში წამყვანმა მსახიობმა, რომელიც ზოგჯერ არათანმიმდევრული იყო, ბრწყინვალე შესრულება აჩვენა. ჯერარდ ბატლერის ერთ-ერთი საუკეთესო ფილმი, „Copshop“, ეკრანის ვეტერანს ბობ ვიდიკის როლში წარმოგვიდგენს – კონტრაქტორ მკვლელს, რომელსაც ევალება ფრენკ გრილოს თაღლითი, ტედი მურეტო, მოკლას მანამ, სანამ მურეტო FBI-სთან ერთად შეძლებს მათი მაფიოზური დამსაქმებლების მხილებას. როდესაც მურეტო გამოვლენის თავიდან ასაცილებლად თავს პატარა ქალაქის პოლიციის განყოფილებაში გამოკეტავს, ვიდიკი მალევე მიჰყვება მას. მიუხედავად იმისა, რომ მურეტოს გეგმა, პოლიციის განყოფილებაში მიმალულიყო, ჭკვიანური იყო, რადგან ეს ის ადგილი იყო, სადაც კარიერული კრიმინალების უმეტესობა ფეხს არ დაადგამდა, ვიდიკი მასზე ჭკვიანი აღმოჩნდა. ბატლერის კონტრაქტორი მკვლელი მალევე აღწევს ტიტულოვან „Copshop“-ში და მურეტოს უთვალთვალებს, სანამ ალექსის ლაუდერის ახალბედა პოლიციელი, ვალ იანგი, ფაქტობრივ სროლის ხაზში ექცევა. რაც მოჰყვება, სისხლიანი კატა-თაგვობანას ამაღელვებელი თამაშია, რომელიც „თავდასხმა მე-13 რაიონზე“-დან (Assault on Precinct 13) „წითელ კლდე უესტამდე“ (Red Rock West) ყველაფერს მოგაგონებთ. მკაცრი, 70-იანი წლების სტილის, ერთ ლოკაციაზე გადაღებული თრილერი „Copshop“ აერთიანებს კარნაჰანის ახლო კადრებში ძალადობის ოსტატურ ასახვას და საკმარისად ჩახლართულ სიუჟეტს, რომელიც ეფექტურად მუშაობს. რეჟისორის ადრინდელი ნამუშევრისგან, „Smokin’ Aces“-ისგან განსხვავებით, თამაშში არასოდეს არის ზედმეტად ბევრი პერსონაჟი, რომ მაყურებელმა მარტივად მიჰყვეს და ფსონები გაარჩიოს. ამავდროულად, მურეტო, ვალ და ვიდიკი ზოგჯერ მოულოდნელად სიმპათიურები არიან, რაც მორალურად რთულ ისტორიას ქმნის. ამ აღწერიდან გამომდინარე, მკითხველებს შეიძლება ეპატიოთ, თუ ჩათვლიან, რომ „Copshop“ გამოსვლისთანავე ჰიტი იყო. თუმცა, „Copshop“ არა მხოლოდ ჩავარდა, არამედ ფილმი ბატლერისა და კარნაჰანისთვის სალაროებში სრულ კატასტროფად იქცა. 43.5 მილიონი დოლარის ბიუჯეტით გადაღებულმა „Copshop“-მა 2021 წელს გამოსვლისას სულ რაღაც 6.8 მილიონი დოლარი გამოიმუშავა. საბედნიეროდ, „Copshop“-ის სტრიმინგ წარმატება ნიშნავს, რომ სრულიად ახალმა აუდიტორიამ შეძლო ბატლერის დაუფასებელი სამოქმედო ფილმის ნახვა მისი თავდაპირველი გამოსვლიდან წლების შემდეგ. თუმცა, მაინც გასაოცარია იმის დანახვა, თუ რამდენად ცუდად ჩავარდა ფილმი კინოთეატრებში მისი შედარებითი კრიტიკული წარმატების მიუხედავად. მიუხედავად იმისა, რომ COVID-19-ის ლოქდაუნები შეიძლება დავაბრალოთ, ეს მთლად სამართლიანი არ არის „Copshop“-ის მიმართ. ყოველივე ამის შემდეგ, R რეიტინგის მქონე სამოქმედო ფილმებმა „Wrath of Man“ და „Nobody“ იმავე წელს კარგად იმოქმედეს სალაროებში, რაც იმას ნიშნავს, რომ „Copshop“-ს სხვა გარემოებებშიც შეეძლო წარმატების მიღწევა. ფილმის ჩავარდნას კიდევ უფრო გასაოცარს ხდის ის ფაქტი, რომ ის ბატლერის ერთ-ერთი უკეთესი სამოქმედო ფილმია. ბატლერმა „Copshop“-მდე და მის შემდეგაც არაერთ სამოქმედო ფილმში ითამაშა, 2013 წლის „ოლიმპი დაეცა“-დან (Olympus Has Fallen) 2018 წლის „მონადირე მკვლელამდე“ (Hunter Killer). მიუხედავად იმისა, რომ 2023 წლის „თვითმფრინავი“ (Plane) კრიტიკოსებმა კარგად მიიღეს, მისი გადარჩენის ელემენტებმა მოულოდნელი სალარო ჰიტი უფრო ჟანრთა ნარევს დაამსგავსა, ვიდრე უბრალო „Copshop“-ს. 2018 წლის „ქურდების ბუდე“ (Den of Thieves) და მისი 2025 წლის გაგრძელება „ქურდების ბუდე: პანტერა“ (Den of Thieves: Pantera) უფრო ახლო შედარებაა და, თუმცა პირველი სალაროებში წარმატებული იყო, მეორეს გაუჭირდა როგორც მაყურებლის, ისე კრიტიკოსების მოგება. მიუხედავად იმისა, რომ „ქურდების ბუდე“ უფრო „კემპი“ და სახალისოა, ვიდრე „Copshop“, „Copshop“-ის უბრალო სიუჟეტი მის გაგრძელებას სჯობს. „ქურდების ბუდემ“ და „თვითმფრინავმა“ დაამტკიცეს, რომ „Copshop“-ს შეეძლო თეატრალური გამოსვლისთანავე წარმატებული ყოფილიყო, რადგან ბატლერი კვლავ მთავარი ვარსკვლავია. თუმცა, არსებობს მიზეზი, თუ რატომ მოუწია კარნაჰანის ფილმს სტრიმინგზე გამოსვლამდე ლოდინი, რათა მაყურებლის გული მოეგო. „Copshop“-ის ერთი ლოკაციის სიუჟეტი მას სრულყოფილს ხდის სახლში საყურებლად. მსგავსი კლაუსტროფობიული „Netflix“-ის თრილერის, „Below Zero“-ს მსგავსად, ეს დამალული ძვირფასი ქვა საუკეთესოდ პატარა ეკრანზე ჩანს მისი სრულყოფილი მოქმედების წყალობით. მთავარი გმირის რთული მდგომარეობის მცირე სივრცეში განვითარებული კრიზისი სახლში ნახვისას უფრო ინტენსიური ხდება, მაშინ როცა ფილმის დაძაბული სისასტიკის ნაწილი დიდ ეკრანზე იკარგება. კარნაჰანის ბევრი ფილმი უფრო დიდ ტილოზეა დახატული, მაგალითად, „ნაცრისფერი“-ს (The Grey) გაუთავებელი თოვლიანი უდაბნო. ამის საპირისპიროდ, „Copshop“ ზღუდავს თავის მოქმედებას ეპონიმურ გარემოში მისი დროის უმეტესი ნაწილის განმავლობაში, რაც მაყურებელს სავარძლის კიდეზე აიძულებს ჯდომას. ამრიგად, აზრი აქვს, რომ სტრიმინგმა საბოლოოდ გამოისყიდა ბატლერის დაუფასებელი სამოქმედო თრილერი, რადგან ფილმი შექმნილი იყო სახლში, პატარა ეკრანზე სანახავად, სადაც მოქმედება კიდევ უფრო შეზღუდული და პერსონაჟები კიდევ უფრო სასოწარკვეთილები ჩანან. მის უფრო დიდ, ამბიციურ სამოქმედო ფილმებთან შედარებით, „Copshop“ ბატლერის იშვიათი ნამუშევარია, რომელიც პატარა ეკრანით სარგებლობს.