კონცეფცია, რომლის მიხედვითაც ძველ, გულუბრყვილო ნაწარმოებს სერიოზულ და „ქულ“ ნაწარმოებად აქცევენ, შეიძლება შედარებით ახალ იდეად მოგვეჩვენოს, მაგრამ ჰოლივუტი ამას ათწლეულების განმავლობაში აკეთებდა – შესაძლოა, უფრო დიდი ხნის განმავლობაშიც კი. ნებისმიერ შემთხვევაში, ამ ტენდენციის ერთ-ერთი შესანიშნავი მაგალითია 1998 წლის ფილმი „დაკარგულები კოსმოსში“, რომელიც 60-იანი წლების ამავე სახელწოდების კლასიკური სამეცნიერო ფანტასტიკური საოჯახო კომედიის სათავგადასავლო გადატვირთვაა. მიუხედავად იმისა, რომ ფილმი ზუსტად არ არის საყვარელი კლასიკა, მას გარკვეული კულტ-კლასიკის მიმზიდველობა აქვს. ფაქტობრივად, მას შემდეგ, რაც ცოტა ხნის წინ უფასო სტრიმინგ სერვის Tubi-ზე გამოჩნდა, „დაკარგულები კოსმოსში“ სწრაფად აიწია მის ტოპ 10 სიაში. ორიგინალური „დაკარგულები კოსმოსში“, რომელსაც ჯერ კიდევ ჰქონდა გარკვეული კულტურული მნიშვნელობა 90-იან წლებში, როდესაც რეტრო ტელევიზიის ბაზარი უფრო დიდი იყო (The Office ჯერ არ არსებობდა, რაც იმას ნიშნავს, რომ ვერავინ ვერ უყურებდა მას უსასრულოდ), ფხვიერად ეფუძნება კლასიკურ რომანს „შვეიცარიელი რობინსონების ოჯახი“. შოუში ოჯახი (რობინსონები, რა თქმა უნდა) გაგზავნილია მისიით, რათა მოამზადოს სხვა პლანეტების კოლონიზაცია დედამიწაზე მოსახლეობის გადაჭარბების საპასუხოდ. სამწუხაროდ, ბოროტმოქმედი ცდილობს მათ გემს დივერსია მოუწყოს და გაშვებისას თავად აღმოჩნდება ბორტზე. მისი მაქინაციები და ზედმეტი წონა გემს გზიდან ააცდენს და მასა და რობინსონებს უცნობ სამყაროში გაგზავნის. ასევე იყო რობოტი, სახელად რობოტი, რომელიც იმდენად ცნობილი გახდა, რომ სერიალს გასცდა. აი, რა არის „დაკარგულები კოსმოსში“ ფილმის შესახებ: ისეთი შთაბეჭდილება რჩება, რომ მას შეეძლო, ან შესაძლოა, უნდა ყოფილიყო კიდეც, გარანტირებული წარმატება. დასაწყისისთვის, მსახიობთა შემადგენლობა აბსოლუტურად აბსურდულია (განსაკუთრებით 1998 წლისთვის), სადაც უილიამ ჰარტი თამაშობს მამას, მიმი როჯერსი - დედას, ლეისი ჩაბერტი და ჰეზერ გრემი - სამი შვილიდან ორს, მეტ ლებლანი - მაგარ მფრინავს, ხოლო შედარებით ცნობილი მსახიობი გარი ოლდმანი - ბოროტმოქმედ დოქტორ სმიტს. დიდებული ჯარედ ჰარისიც კი ჩნდება მოგვიანებით სპოილერულ როლში, რომელზეც ცოტა ხანში ვისაუბრებთ. პრობლემა ის არის, რაც დამახასიათებელია უმეტესი „დაძაბული“ გადატვირთვებისთვის, რაც იმას ნიშნავს, რომ „დაკარგულები კოსმოსში“ უმეტესწილად უშარმოა და ზედმეტად სერიოზულად აღიქვამს საკუთარ თავს, რათა მასში რაიმე სახის გართობა იყოს. არცერთი მსახიობი არ არის განსაკუთრებით ჩართული, თუნდაც ოლდმანი, რომელსაც ცხოვრების საუკეთესო დრო უნდა გაეტარებინა, როგორც ბოროტ მეცნიერს, რომელიც ოჯახს კოსმოსში გადარჩენაში ეხმარება. წარმოიდგინეთ, რა შესანიშნავად შეეძლო ეთამაშა როლი! ამ ყველაფრის მიუხედავად, ის მაინც სახალისოა. არის საშინელი CGI, რომელიც უცნაურად სასიამოვნო სანახავია, და არის მომენტები, რომლებიც ისე ცდილობენ იყვნენ მასობრივი ექსშენ სცენები, რომ ისინი ერთგვარად არიან კიდეც ასეთები, და არის ფილმის ბოლო ნაწილში უცნაურად ბნელი სიუჟეტური შემობრუნება, რომლის მიმართაც ცოტათი მაინც უნდა აღფრთოვანდე. სწორედ აქ ჩნდება ჯარედ ჰარისი: იდუმალ პლანეტაზე დაშვების შემდეგ, ოჯახი აღმოაჩენს „დროის ბუშტს“ (უფრო თანმიმდევრული ტერმინის არარსებობის გამო), რომელიც მათ მომავალში გადაიყვანს. იქ ისინი აღმოაჩენენ, რომ ყველა დაიღუპა, გარდა ყველაზე უმცროსი ბავშვისა (რომელსაც ახლა ჰარისი თამაშობს) და დოქტორ სმიტის (რომელიც ობობა მონსტრად იქცა). სამწუხუხაროდ, ის არ არის ისეთი საინტერესო, როგორც ჟღერს, მაგრამ მაინც საინტერესოა - უცნაური, მოსაწყენი გზით. გასაკვირი არ არის იმის დანახვა, თუ რატომ რჩებიან 90-იან წლებში მნახველი ბავშვები ერთგვარად დაბნეულნი, მაგრამ მოხიბლულნი მისით, რადგან ახლანდელი მაყურებელი, რომელიც ახლა აღმოაჩენს მას, სავარაუდოდ, ისევე დაბნეული, მაგრამ მოხიბლულია. ასევე ადვილია იმის დანახვა, თუ რატომ ჩათვალა Netflix-მა, რომ კონცეფციას საკმარისი „ძალა“ ჰქონდა „დაძაბული“ გადატვირთვის მეორე მცდელობის გასამართლებლად, რომელიც ბევრად უფრო წარმატებული გამოდგა, ვიდრე პირველი.