80-იანი წლების ბოლოს, სამხრეთის ალტერნატიულ სცენაზე Beggar Weeds ცნობილი იყო, როგორც ამომავალი speed-folk ჯგუფი, რომელსაც R.E.M.-ის მაიკლ სტაიპი უჭერდა მხარს და დიდ წარმატებას უწინასწარმეტყველებდნენ. ისინი სამი, ოცდაათ წლამდე ასაკის მეგობარი იყვნენ, რომლებიც უმეტეს დროს ლეგენდარულ კლუბ Einstein A Go-Go-ში ატარებდნენ, ნაგავსაყრელებზე უცნაურ ნიშნებს ეძებდნენ და ჯექსონვილის „მივიწყებული უბნების“ თითქმის მუდმივი ჩხუბებიდან თავის დაღწევას ცდილობდნენ. თუმცა, 2000-იან წლებში Beggar Weeds-ის შესახებ თითქმის არავინ იცოდა. მე თვითონ ვიცნობდი ადამ უოტსონს, მაგრამ არა როგორც საკულტო პანკ-ჯგუფის გიტარისტსა და თანავოკალისტს, არამედ როგორც მეგის მამას – კაცს, რომელიც საუზმეს მიმზადებდა, სანამ მე მის ქალიშვილის საწოლზე ვიჯექი და უკულელეზე ვენს ჯოის "Riptide"-ს ვუკრავდი. ახლა 2026 წელია და ყოველგვარი მოლოდინის საწინააღმდეგოდ, Beggar Weeds-ის გარშემო რაღაც ისევ მწიფდება. მათი პირველი და ერთადერთი EP-ის, *Sure Pants Alot*-ის გამოსვლიდან თითქმის 40 წლის შემდეგ, ჯგუფი მოულოდნელად მზადაა დაიბრუნოს ყურადღების ცენტრში ადგილი, რომელიც პირველად ასე სასტიკად და ცოტათი დაუსხლტათ ხელიდან. უმეტესწილად, ეს უბრალოდ არასწორი დროის საკითხი იყო. უოტსონი ამას ვიდეოზარის დროს მეუბნება, ხელში ლუდით და გვერდით ბასისტ/ვოკალისტ სკოტ ლეითჰოლდთან ერთად. „ჩვენ რაღაცნაირად გამოგვრჩა...“ – ჩერდება ის, შესაფერის სიტყვას ეძებს. „ჩვენ ვიყავით pre-alt-country, ვფიქრობ, რაღაცნაირად.“ ის არ ცდება. უოტსონს, დრამერ/ვოკალისტ ალან ქოუარტთან (რომელსაც მონაცვლეობით ყველაფერი ერქვა, ლამფიდან მონტერეი ჯეკ ჩიზამდე და ქაუბელამდე) და ლეითჰოლდთან ერთად, ისეთი უიღბლობა ჰქონდათ, რომ 80-იანი წლების R.E.M.-ის გავლენით შექმნილი ანდერგრაუნდული პოსტ-პანკ სცენისთვის ზედმეტად გვიან მოხვდნენ, ხოლო 90-იანი წლების Uncle Tupelo-ს ეპოქის დასაწყებად ზედმეტად ადრე – მაგრამ ახლა, უკუკავშირით, ეს იმას ნიშნავს, რომ მათი მუსიკა უპრობლემოდ ჯდება თავის ადგილას, როგორც დიდი ხნის დაუსრულებელი თავსატეხის ბოლო ნაწილი, რომელიც საბოლოოდ გამოაძვრეს დაწყევლილი დივნის ბალიშის ქვეშ დამალული ადგილიდან. ეს მართლაც გასაოცარია; პრესრელიზი მათ „დაკარგულ რგოლს“ უწოდებს ალტერნატიული მუსიკის ქრონოლოგიაში ამ ორ საყვარელ სვეტს შორის, და *Tragedy in U.S. History*-ის მოსმენის შემდეგ – პირველი კრებული, რომელიც მოიცავს როგორც *Sure Pants Alot*-ს (რომელიც ადრე სტრიმინგზე არ მოიძებნებოდა), ასევე სტაიპის ხელმძღვანელობით ჩაწერილ ექვს ტრეკს (რომელიც მანამდე საერთოდ არ არსებობდა) – მე ნამდვილად ვეთანხმები ამ აზრს. ორიგინალურ EP-ს აქვს R.E.M.-ისთვის დამახასიათებელი, მოქნეული ვოკალი და The Replacements-ისა და Hüsker Dü-ს თითქმის დამშლელი ენერგია. ხელახალი გამოცემის სტაიპის მიერ პროდიუსირებული მხარე ამ ხაზს აგრძელებს: ნაგავსაყრელის სიმღერები („Sunbeam Mountain“), გზისპირა სადგომის ოცნებები („Picolata“), კოლექციონერების პორტრეტები, ბიძაშვილები, სიკვდილის მანქანები და რასისტი მამები, ყველა გადმოცემული ერთი და იგივე ჟღერადი მადლით – ეს არის proto-alt-country; სოფლის ისტორიები, pedal-steel-ის კვნესა და სამხრეთული დეტალები. თავდაპირველად, ისინი 80-იანი წლების ინსპირაციების მსგავსად ცდილობდნენ დაკვრას, მაგრამ მათმა „პანჰენდლის“ ამერიკანას ინსტინქტებმა ყველა ნოტში შეაღწია და საბოლოოდ, რაღაც სრულიად ახალი შეიქმნა: როგორც უოტსონი ამბობს, „ყოველ შემთხვევაში ჩვენთვის, ჩვენ მიზნად დავისახეთ კონკრეტული რამის გაკეთება, მაგრამ ჩვენ არ ვიყავით The Replacements. ჩვენ არ ვიყავით R.E.M. ასე რომ, სხვანაირად გამოვიდა, უბრალოდ იმის გამო, თუ ვინ ვართ ჩვენ, ვინ არის ეს ჯგუფი ერთად. ის, რაც მოგვწონდა და ჩვენი ინდივიდუალური გავლენები, ჩამოაყალიბა speed folk-ის, პანკ-როკისა და ქანთრის ამგვარი უცნაური შერწყმა. ასე რომ, ვფიქრობ, საბოლოოდ ის მოხდა, რომ ჩვენ შევქმენით ჟღერადობა, რომელიც სრულიად ჩვენი გახდა და ამისთვის ნამდვილად არც გვიცდია.“ შემდეგ ქოუარტი ჩაიცინებს, რადგან რაღაც გაახსენდა: „ოჰ, ეს ის ციტატაა „Easy Rider“-იდან.“ უოტსონი და ლეითჰოლდი მაშინვე სიცილით აღიარებენ; მე, სამწუხაროდ, 1969 წლის საგზაო დრამის დიდების უცოდინარი, უბრალოდ თვალებს ვხუჭავ. „ეს ჩვენი ერთ-ერთი საყვარელი ფილმი იყო“, – განმარტავს უოტსონი. „და ჩვენ უბრალოდ ჩვენს საქმეს ვაკეთებთ ჩვენს დროში, კაცო.“ ასე რომ, თუ ოდესმე გიფიქრიათ, როგორი ჟღერადობა ექნებოდა Everly Brothers-ს, Taco Bell-ის ავტოსადგომის პანკში, პატარა ქალაქ ფლორიდის უცნაურობაში და ნაგავსაყრელზე ფეხის დადგმის იდეაში რომ ჩაძირულიყვნენ, Beggar Weeds-მა 1988 წელს უამრავი პასუხი გასცა, შემდეგ კი დაიშალა, სანამ სამყარო მათ აღმოაჩენდა. თავის დროზე კი Beggar Weeds იყო სამი ჯექსონვილელი ბავშვი, რომლებიც სადმე – ყველგან – ხმაურის ატეხას ცდილობდნენ. ქოუარტი და უოტსონი Horse Child Breakfast-ში შეხვდნენ ერთმანეთს, ჯგუფში, რომელსაც რიჩარდ ბრაუტიგანის ლექსის მიხედვით დაარქვეს სახელი, რომელსაც უოტსონი აღიარებს, რომ არ წაუკითხავს, როცა ეს იდეა შეთავაზა. „უბრალოდ მეგონა, რომ კარგად ჟღერდა“, – მხრებს იჩეჩს ის – და მართლაც, ეს შესანიშნავი ჯგუფის სახელია. (იმდენად შესანიშნავი, რომ მას შემდეგ სხვა ჯგუფმაც მიითვისა). ქოუარტი უკვე დიდი ხნის წევრი იყო ჯექსონვილის ადრეულ პანკ სცენაზე, ის უამრავ ჯგუფში უკრავდა, როგორიცაა Boy Next Door, the Splinters და the Great Invisibles, პლუს რამდენიმე ისეთი ხანმოკლე ჯგუფი, რომელთაც სახელზეც კი ვერ შეთანხმდნენ. როდესაც უოტსონმა გადაწყვიტა, რომ ბასიდან წამყვან გიტარაზე გადასვლა უნდოდა, მან ლეითჰოლდს დაურეკა ძირითადად იმიტომ, რომ, როგორც ის ამბობს, „შენ ჩვენზე მაგარი გამოიყურებოდი.“