„სპოილერ ზონა“ გთავაზობთ მოსაზრებებს და ადგილს განსახილველად იმ სიუჟეტური წერტილებისთვის, რომელთა გამჟღავნებაც ჩვენს ოფიციალურ მიმოხილვაში არ შეგვეძლო. გაფრთხილება: ეს სტატია მოიცავს ფილმ „დანაშაული 101“-ის სიუჟეტის დეტალებს. „დანაშაული 101“-ს გააჩნია „სითბოს“ კლონისთვის საჭირო ყველა კომპონენტი. მაიკლ მანის სტილში შექმნილი სცენარისტ-რეჟისორ ბარტ ლეიტონის მასშტაბური ლოს-ანჯელესური კრიმინალური დრამა პარალელებს ავლებს პოლიციელებსა და მძარცველებს შორის, მოქმედება კი უკიდურესობებით განსაზღვრულ გარემოში ვითარდება. „დანაშაული 101“-ის გზა ქალაქში უსუსურ მმართველ კლასს აჩვენებს, რომელიც ძალაუფლებას აგროვებს, სანამ საშუალო ფენის უქონლები ცდილობენ თავი გაიტანონ კანონის ფარგლებში და მის მიღმა. ამ უპრინციპო სამყაროში პოლიციელი იმედს პოულობს ქურდში, რომელსაც საკუთარი კოდექსი აქვს. ლეიტონი ძლივს არის პირველი კინორეჟისორი, რომელიც მანის ნამუშევრების მდგრადმა სვლამ მიიზიდა. 2018 წელს სცენარისტ-რეჟისორმა ქრისტიან გუდეგასტმა მსგავსი „ოქრო“ აღმოაჩინა თავის ლოს-ანჯელესურ თრილერში „ქურდების ბუდე“ (Den Of Thieves), რომელიც მანის ლოს-ანჯელესის დაპირისპირების ვერსიაა და კიდევ უფრო მეტ მაჩიზმს მატებს ლოს-ანჯელესის ოლქის შერიფის უკანონო დეპარტამენტისა და მათ მიერ ინფილტრირებული ბანკის მძარცველების გამოსახვას. მიუხედავად იმ ზედაპირული სიამოვნებისა, რასაც ეს ფილმები „სითბოს“ ცივი მოქმედებებით პოულობენ, ისინი შეცდომას უშვებენ ტიტრების გამოჩენამდე. სანამ „სითბო“ ძალადობაში ნაპოვნი ადამიანური კავშირისა და მის შემცველი შემაშფოთებელი კათარზისის მომენტით სრულდება, მისი შთამომავლები – ისევე როგორც „დანაშაული 101“ – სურთ, რომ აუდიტორია სახლში ბედნიერი წავიდეს, რაც კომპლექსურობას ღიმილის სანაცვლოდ ძირს უთხრის. TNT-ზე ყოველკვირეული ჩვენების და კრისტოფერ ნოლანის „ბეტმენის: ბნელი რაინდის“ (The Dark Knight) წყალობით, „სითბომ“ 1995 წლის დებიუტის შემდეგ პატივისცემა მოიპოვა. მიუხედავად იმისა, რომ იმ დროისთვის ის მოულოდნელი ჰიტი იყო, რომელიც ყველაზე მეტად ცნობილი იყო „ნათლია II“-ის ვარსკვლავების, ალ პაჩინოსა და რობერტ დე ნიროს დიდი ხნის ნანატრი ეკრანული შეხვედრით, მანის სამსაათიანი კრიმინალური საგა 90-იანი წლების „მოაზროვნე ადამიანის“ საამოქმედო ფილმად იქცა. კარგად იცის რა „სითბოს“ გრძელი გზა მომგებიანობამდე, მანის შთაგონებით შექმნილი ექშენი ერთ-ერთია იმ მცირერიცხოვან გაგრძელებების გარეშე დარჩენილ მიმართულებებს შორის, რომლებსაც ჰოლივუდი აგრძელებს. გასაკვირი არ არის, რომ თავისი გააზრებული ექშენის ძიებაში (რომელიც მოიცავს მანის საკუთარ ფილმს), კრის ჰემსვორტი „დანაშაული 101“-ის ჩუმი, კარგად ჩაცმული და ობსესიურ-კომპულსიური მთავარი გმირის, ჯეიმსის პერსონაჟს თავისი „შავი ქუდის“ (Blackhat) პერსონაჟის ფოლადის სიზუსტეს ანიჭებს. დე ნიროს ნილ მაკოლის მსგავსად, ჯეიმსი ქაოსს სიფრთხილეს ამჯობინებს, ყურადღებით გეგმავს თავის დანაშაულებს, რათა შეცდომის ადგილი მცირე იყოს. როდესაც კარგად დაგეგმილი ძარცვა გეგმის მიღმა მიდის, ის კონტროლის დაკარგვის გამო შეშფოთდება. ჰემსვორტის ჯეიმს მაკოლისთვის ვინსენტ ჰანას (პაჩინო) როლს მარკ რუფალო ასრულებს, დეტექტივი ლუ ლუბესნიკის სახით. ერთად ისინი ფილმის ლოს-ანჯელესის ინსა და იანგს ქმნიან, ორი მხარე, რომლებიც იმედოვნებენ, რომ 101-ზე სიმშვიდეს იპოვიან, პარალელურად კი წუხან თავიანთ სფეროებში ღირსების ნაკლებობის გამო. „დანაშაული 101“ „სითბოს“ პერსონაჟებს არქეტიპებად აქცევს, იმდენად მსგავსად, რომ ერთი ფილმის სტრიქონებს შეეძლოთ აღეწერათ მეორის პერსონაჟები. „სითბოს“ ცნობილ სადილის სცენაში ჰანა თავის ცხოვრებას აღწერს, როგორც „კატასტროფის ზონას […] მყავს ცოლი, ქორწინების დაღმასვლაზე ერთმანეთს ვუვლით… რადგან მთელ დროს შენნაირი ტიპების დევნაში ვატარებ“. მაკოლის პასუხს შეეძლო აღეწერა ჯეიმსის ფილოსოფია: „არ მისცე თავს უფლება, მიეჯაჭვო არაფერს, რისი დატოვებისთვისაც მზად არ ხარ 30 წამში, თუ კუთხეში საფრთხეს იგრძნობ“. ფილმი თვალს ადევნებს მათ პირად ურთიერთობებს, რადგან ისინი ცდილობენ ცხოვრების აშენებას ისეთ ცხოვრების წესებში, რომლებიც ამის საშუალებას არ იძლევა. „სითბოს“ პერსონაჟის მსგავსად, რომლის საუკეთესო გაცნობის ფრაზა იყო „წიგნი ლითონებზე“, ჯეიმსი ცდილობს შეხვდეს პირველ ქალს, რომელიც მას ელაპარაკება, მაიას (მონიკა ბარბარო). ეშლი ჯადის ადგილს იკავებს „დანაშაული 101“-ის შერონი (ჰოლი ბერი), სადაზღვევო აგენტი, რომელიც კანონის ორივე მხარეს შორისაა მოქცეული. სიუჟეტის განმავლობაში ჩნდებიან სხვა პერსონაჟებიც, როგორიცაა ნიკ ნოლტი, როგორც ფულის გამრეცხავი მანი (Money), რომელიც მოქმედებს „სითბოს“ ნეიტის (ჯონ ვოიტი) მსგავსად, და ბარი კიოგენი, რომელიც ფილმს ემუქრება არაპროგნოზირებადი ვეინგროს (კევინ გეიჯი) სახით. კიოგენს კი შესაფერისად უცნაური სახელიც აქვს: ორმონი. „დანაშაული 101“-ის სან-დიეგოდან, დონ უინსლოუს ორიგინალური ნოველის ადგილიდან, „სითბოს“ ლოს-ანჯელესში გადატანისას, ლეიტონის ფილმი არასასურველ შედარებებს იწვევს. იმის ნაცვლად, რომ ეკონომიკური კლასების დაპირისპირებას ვუყუროთ ყოფილ პატიმრებზე მოკლე მოთხრობებში, რომლებიც ცდილობენ გამოსწორებას – მოთხრობები, რომლებიც „სითბოს“ სიღრმეს ანიჭებს – ეს კონფლიქტი ახლა ქალაქის დიდ გამათანაბრებელზე ხდება: ქალაქის მასშტაბით მოძრაობაზე. ლეიტონი „სითბოს“ ღრმა თემებისათვის მოკლე ჩანაწერებს იყენებს ისე, რომ არ უჩვენებს ადამიანებს, რომლებიც ამ რეალობებით ცხოვრობენ. ეს აბრტყელებს ლოს-ანჯელესის დანაშაულის გამოცდილებას, რაც მას ექსკლუზიურს ხდის ფილმის პერსონაჟებისთვის. „სითბოს“ ოსტატობა მის მასშტაბურობაშია და არა მის ლაკონურობაში, რაც ქმნის ფილმს, რომელიც ასახავს ქალაქს, რომელშიც მოძრაობს. მაგრამ დასასრული ნამდვილად ის ადგილია, სადაც ეს „სითბოს“ კლონები მარცხდებიან. „სითბოს“ დასასრულს, ნილ მაკოლი არღვევს თავის წესს, რომ „30 წამში მოშორდეს“, რათა შური იძიოს ვაინგროზე საწყისი ძარცვის ჩაშლისთვის. ეს ჰანას საშუალებას აძლევს, დაეწიოს დამნაშავეს და საბოლოოდ მოკლას ის ასაფრენ ზოლზე სროლაში. მაკოლის სიკვდილის დროს ჰანა მას ხელს უჭერს. ეს ტრაგედიაა: ორი მამაკაცი, რომლებიც თავიანთ კარიერაში არიან ჩართულნი, რაც მათი დასასრული იქნება, გადარჩენილთან ერთად...