წლების განმავლობაში ეთერში გასული სერიალების ვარსკვლავებისთვის რეჟისორულ სადავეებზე ხელის მოკიდება იშვიათი მოვლენა არ არის. ბოლოს და ბოლოს, ვის შეუძლია სერიალი უკეთ იცოდეს, ვიდრე იმ ადამიანებს, რომლებიც ყოველდღე გადასაღებ მოედანზე არიან? ნოა უაილმა გადაიღო „პიტის“ ამჟამინდელი მეორე სეზონის მეექვსე ეპიზოდი, ელიზაბეტ მოსმა როგორღაც გამონახა დრო „ხელმოსახურის ამბის“ 10 ეპიზოდის გადასაღებად, ბრაიან კრენსტონმაც კი მიიღო კრედიტი „მძიმე დანაშაულის“ სამ ეპიზოდში. ასე რომ, გასაკვირი არ არის, რომ ზან მაკკლარნონი სარეჟისორო დებიუტს იმ სამყაროში მოსინჯავდა, რომელსაც „ბნელ ქარებში“ ასე კარგად იცნობს. მისი ეპიზოდი, „Bikéé’ Doo Éédahoozįįdę́ę́góó (უცნობი გზებისკენ)“, აგრძელებს სეზონის პრემიერის თავდაჯერებულ რიტმს და მიანიშნებს, რომ მაკკლარნონს, რაც გასაკვირი არ არის, შესაძლოა მომავალი ჰქონდეს კამერის მიღმა, თუკი ამას აირჩევს. ეს არის მამოძრავებელი ეპიზოდი, რომელიც მაინც პოულობს დროს სეზონისთვის პერსონაჟებზე ორიენტირებული სიუჟეტური ხაზების ასაგებად, როგორიცაა ჩის და ბერნის მზარდი ურთიერთობა და ის, თუ რა გავლენას მოახდენს მასზე ბერნის დაწინაურება. მას ასევე აქვს ძალიან ძლიერი ვიზუალური ენა, ელემენტი, რომელიც ყოველთვის განასხვავებდა ამ პროგრამას მსგავსი პროცედურული სერიალებისგან. ერთი თვალსაზრისით, „Bikéé’ Doo Éédahoozįįdę́ę́góó (უცნობი გზებისკენ)“ ძირითადად გაჭიანურებული დევნის ეპიზოდია, რომელიც მიჰყვება ჩვენს სამ გამომძიებელს – და, კიდევ ერთხელ, მშვენიერია მათი ერთობლივად, ერთი საქმეზე მუშაობის ხილვა, ნაცვლად იმისა, რომ ბოლო რამდენიმე სეზონის მსგავსად სხვადასხვა კუთხიდან მიუდგნენ – როდესაც ისინი აფასებენ სასადილოში მომხდარ ხოცვა-ჟლეტას და თვალყურს ადევნებენ ბილის და ალბერტს რეგიონის მასშტაბით, იმ იმედით, რომ მიაღწევენ მათ მანამ, სანამ ამას იდუმალი ქერა მკვლელი, სახელად ირენი გააკეთებს. თუმცა, მოქმედება ეპიზოდის საუკეთესო სცენებით იწყება, მათით, რომლებიც სასადილოს გარეთ ხდება, საწყისი ტიტრების შემდეგ (და პროლოგის შემდეგ, რომელიც გვახსენებს მომხდარ ხოცვა-ჟლეტას). მოდით, ამ სცენებზე ვისაუბროთ. პირველი არის ერთი უწყვეტი კადრი, რომელშიც კამერა ნელა მოძრაობს ირენის მიერ გამოწვეულ ნგრევაზე, ნელდება კარის ზღურბლთან მიახლოებისას და აკადრებს ჩამუხლულ ჯო ლიპჰორნს წარმოუდგენელ წითელ ელვარებაში, რომელსაც სასადილოს აბრა აფრქვევს პარკინგზე. სერიალმა მანამდეც გამოიყენა წითელი ფერი საფრთხის აღსანიშნავად, და კამერის მოძრაობა ამ კადრში თითქმის ზებუნებრივად იგრძნობა, რაც ჰგავს „მოჩვენების სინდრომს“, რომლის შესახებაც ლიპჰორნი ახსენებს, რომ სასადილოს მფლობელი ფიქრობდა, რომ ის დაატანჯავდა მას, და იმ მიღმიერ განცდას, რომელიც ჩისთან ერთად ფინალურ სცენას ახლავს. და მაინც, იქ არიან ჯო და, მოგვიანებით, ბერნადეტი თავიანთი კაშკაშა, თეთრი ფანრის სხივებით, რომლებიც ჭრიან მათ ირგვლივ არსებულ წითელ ფერს – სიკეთის მებრძოლთა ვიზუალური წარმოდგენა ძალადობრივ სამყაროებში. ვიზუალურად, ეს „Dark Winds“-ის ერთ-ერთი საუკეთესო ეპიზოდია დღემდე, განსაკუთრებით თუ მას წინა სცენის ბოლო აკორდად მივიჩნევთ, კიდევ ერთი სცენა, სადაც სინათლის სხივები სიბნელეს ჭრის და კიდევ ერთი, სადაც მოჩვენების სინდრომი, ამჯერად ჩის, გავლენას ახდენს კამერის ნაკადზე. ეს არ არის მხოლოდ ძლიერი რეჟისურა, არამედ მაქს ჰურვიცის და ვენონა უილმსის სცენარისტული არჩევანი. ისინი არასდროს გვავიწყებენ ჯო ლიპჰორნის თანდაყოლილ ღირსებას, რომელიც არ პანიკობს და არ კონცენტრირდება მხოლოდ ბოროტმოქმედზე და გაქცეულ ბილისა და ალბერტზე. ის აჩერებს მოქმედებას, რათა გაიხსენოს სასადილოს მეპატრონე, მამაკაცი სახელად ლუციუსი, რომელიც „საკმაოდ საყვარელი იყო“. როდესაც ლიპჰორნი იქ გარდაცვლილ სხეულზე გამოეხმაურა, ლუციუსი ფიქრობდა, რომ მას მოჩვენების სინდრომი დაატანანჯავდა. ეს არის მომენტი, რომელიც ყველაფერს აკავშირებს ამ რეგიონის ხალხთან, მათ რწმენასთან და ისტორიასთან. სხვა სერიალების უმეტესობა ამ დროს არ დაკარგავდა, რადგან თვლიდნენ, რომ მოქმედებაზე გადასვლა უფრო მნიშვნელოვანი იყო. აქედან, „Dark Winds“ საკმაოდ სწრაფად ვითარდება, მაგრამ ის არასდროს კარგავს გახსნის სცენების ვიზუალურ ენას ან პერსონაჟების დახვეწილ დეტალებს. რაც შეეხება ამ უკანასკნელს, ამ კვირას მრავალი არჩევანი ორიენტირებულია მზარდ დაძაბულობაზე, ჯოს მიერ ჯიმის ნაცვლად ბერნადეტის დაწინაურებასთან დაკავშირებით. ის ცდილობს საქმე ჩის გადასცეს და მას ლიპჰორნთან ერთად აგზავნის, როდესაც ისინი მთელი ღამის განმავლობაში ირენის გატეხილი რადიატორის სითხის კვალს მიჰყვებიან. ისინი ბოლოს ავტოსერვისში ხვდებიან რამდენიმე სცენაში, რომელიც გვახსენებს, რომ მათ ნამდვილი აუტსაიდერი დასდევს, ვიღაც, ვისი ყოფნაც ჯომ წინა ეპიზოდში სავაჭრო პუნქტშიც კი შეამჩნია. კიდევ ერთი შესანიშნავი მომენტია, რომელიც ხაზს უსვამს ბოროტმოქმედის უცხო სტატუსს ამ ეპიზოდში, როდესაც ის უსმენს ვაგნერის „ტანჰოიზერის“ ინტენსიურ საოპერო ნაწარმოებს, მუსიკას, რომელიც ალბათ არ არის გავრცელებული ამერიკის სამხრეთ-დასავლეთში. და ბოლოს, ვისაუბროთ ბილიზე. ის არა მხოლოდ ცდილობს თავისი დაჭრილი ბიძაშვილის უსაფრთხოდ გადაყვანას, არამედ საავადმყოფოში მიდის წამლების მოსაპარად მის სამკურნალოდ. ეპიზოდი მას წარმოაჩენს, როგორც გამძლე და სწრაფად მოაზროვნე პერსონაჟს, რომელიც დაჭერის დროსაც კი ცდილობს თავისი იქ ყოფნის გამართლებას. ჩვენი გმირები საბოლოოდ დაიჭერენ მას, მაგრამ კარგავენ ამ დევნის დანარჩენ ორ ნაწილს, რადგან მძიმედ დაჭრილი ალბერტი გაურბის, პოლიციელები კი ხვდებიან, რომ მის დაუყოვნებლივ მიკვლევას ვერ შეძლებენ, რადგან მათი მანქანები ირენის მიერ არის გაუქმებული. ის საქმეს ბოლომდე მიიყვანს. ბოლო სცენა ცხადყოფს, რომ მან მიზანს მიაღწია, რადგან ჩი ალბერტს მკვდარს პოულობს სახეზე გადაფარებული საბანით. მას წარსულიდან ძალადობის მსგავსი აღმოჩენის ფლეშბექები უჩნდება, იმავე საბნით, ცხვირიდან სისხლი იწყებს დენას.