ფანტასტიკა კინოს ერთ-ერთი უდიდესი ჟანრია. მედიუმის გაჩენის დღიდან, ფანტასტიკა მაყურებელს ახალ და მომხიბვლელ სამყაროებში გადაჰყავს, სადაც ყველაფერი შესაძლებელია. გმირები, პრინცესები, ჯადოქრები, დრაკონები და უამრავი არსება ავსებენ ამ საოცარ სამეფოებს, სადაც მაგია სცდება შესაძლებლობის საზღვრებს, ხოლო წარმოსახვა ყველაზე ძლიერი იარაღია. არცერთი კინოჟანრი არ არის ისეთი ჩამთრევი ან უნიკალური, როგორც ფანტასტიკა. სამწუხაროდ, ეს ის ჟანრიცაა, რომლის სწორად განხორციელება, ალბათ, ყველაზე რთულია; მართლაც, 21-ე საუკუნემ მხოლოდ რამდენიმე ნამდვილი ფანტასტიკური შედევრი შემოგვთავაზა. რა თქმა უნდა, გვყავს გილერმო დელ ტოროსა და ჰაიაო მიაძაკის ნამუშევრები, რომლებიც ჟანრს ამაყობს, მაგრამ ნამდვილი შედევრების პოვნა რთულია. თუმცა, ეს იმას არ ნიშნავს, რომ ჩვენ არ გვაქვს ფილმები, რომლებიც სრულყოფილებას უახლოვდება. ამ სიაში მოცემული ნამუშევრები ერთი შეხედვით შეიძლება არ ჩანდეს შედევრებად, მაგრამ უფრო ახლოს გაცნობისას ხვდები, რომ მათ აქვთ ყველაფერი, რაც ამ სტატუსს იმსახურებს. და მიუხედავად იმისა, რომ ისინი არ მოდის გონებაში სიტყვა „შედევრის“ ხსენებისას, ისინი ამას ნამდვილად იმსახურებენ. 2006 წელს გამოსული ორი მაგიაზე ფოკუსირებული ფილმიდან ყველაზე დაუფასებელი, ნილ ბურგერის „ილუზიონისტი“, 2000-იანი წლების კინოს ნამდვილი საგანძურია. ოსკარის ოთხგზის ნომინანტი ედვარდ ნორტონი მთავარ როლს ასრულებს ეიზენჰაიმის სახით, პოპულარული და ნიჭიერი ილუზიონისტის, რომელიც ხანგრძლივი არყოფნის შემდეგ ვენაში ბრუნდება. იქ ის კვლავ ხვდება თავის ბავშვობის სიყვარულს, სოფის (ჯესიკა ბილი), არისტოკრატ ქალს, რომელიც ახლა დანიშნულია პრინც ლეოპოლდზე (რუფუს სიუელი), და ხდება უფროსი ინსპექტორის, ულის (პოლ ჯიამატი) ეჭვის ობიექტი. რომანტიკული, მიმზიდველი და შთამბეჭდავად ჩამთრევი „ილუზიონისტი“ არის გულისამაჩუყებელი და მომნუსხველი მისტიური ისტორია, რომელიც კიდევ უფრო ძლიერდება ნორტონის ერთ-ერთი ყველაზე მომხიბვლელი შესრულებით მთავარ როლში. პროდუქციის დიზაინი და განსაკუთრებით ოსკარზე ნომინირებული დიკ პოპის ოპერატორული ნამუშევარი დიდი ღირსებებია, მაგრამ „ილუზიონისტი“ მთლიანად დამაინტრიგებელ სიუჟეტზეა აგებული. ნორტონსა და ბილს გასაკვირი კარგი ქიმია აქვთ, ხოლო ჯიამატი თავის საუკეთესო ფორმაშია, როგორც სულ უფრო სასოწარკვეთილი ინსპექტორი, რომელიც მალე აღმოაჩენს თავს მისტიციზმსა და მეცნიერებას შორის არსებულ წვრილ ხაზზე. სამწუხაროდ, „ილუზიონისტი“ ხშირად ჩრდილავს 2006 წლის სხვა მაგიაზე ფოკუსირებულ ფილმს, კრისტოფერ ნოლანის „პრესტიჟს“, მაგრამ ეს დაუფასებელი ფანტასტიკური რომანი ისევე იმსახურებს ფართო საზოგადოების აღიარებას. 21-ე საუკუნეში რობ რაინერის „პრინცესა პატარძლის“ მაგიისა და სუბვერსიული მომხიბვლელობის მხოლოდ ერთი ჭეშმარიტი მემკვიდრე არსებობს, და ეს არის მეთიუ ვონის „ვარსკვლავური მტვერი“. ფილმში ჩარლი კოქსი ასრულებს ტრისტან თორნის გარდამტეხ როლს, ახალგაზრდა მამაკაცის, რომელიც ჯადოსნურ სამეფო „სთორმჰოლდში“ მიემგზავრება ჩამოვარდნილი ვარსკვლავის მოსაძებნად და მისი საცოლისთვის საჩუქრად მიტანისთვის. მისთვის უცნობია, რომ ვარსკვლავმა ახალგაზრდა ქალის, ივეინის (კლერ დეინსი) სახე მიიღო, რომელსაც სხვა მხარეებიც მისდევენ, მათ შორის „სთორმჰოლდის“ ერთ-ერთი პრინცი და ჯადოქრების დედოფალი, ლამია (მიშელ პფაიფერი). თავისი ზღაპრული ბუნების მიღებით, მაგრამ თამამი იუმორითა და თავგადასავლების ჯანსაღი დოზით მისი გამოწვევით, „ვარსკვლავური მტვერი“ თანამედროვე ფანტასტიკის ძვირფასი ქვა და ჟანრის ნამდვილი შედევრია. მრავალი განსხვავებული პერსონაჟი ქმნის ფერად და მხიარულად ქაოტურ ტილოს, რომელიც გმირობისა და რომანის კლასიკურ ზღაპარს აცოცხლებს. კოქსი და დეინსი შესანიშნავია მთავარ როლებში, მაგრამ მეორეხარისხოვანი პერსონაჟები ფაქტობრივად იპარავენ შოუს, პფაიფერის ბოროტი ჯადოქარი ლამიიდან დაწყებული, სასაცილოდ შეშლილი რობერტ დე ნიროთი, როგორც ქალის ტანსაცმელში გამოწყობილი მეკობრე. „პრინცესა პატარძლის“ მსგავსად, „ვარსკვლავურმა მტვერმა“ არასწორი მარკეტინგული კამპანიის გამო იზარალა და 2007 წლის ზაფხულში მაყურებელთან ვერ დაამყარა კავშირი. საბედნიეროდ, დრომ მას დადებითად იმოქმედა და ახლა ეს გამარჯვებული ფილმი სამართლიანად ითვლება ახალი ათასწლეულის ჟანრის ერთ-ერთ საუკეთესო ნამუშევრად. რა თქმა უნდა, კაცი, რომელმაც „შუაღამე პარიზში“ დაწერა და გადაიღო, სამართლიანად მიჩნეულია Persona Non Grata-დ, რაც მისი შემოქმედების განხილვას განსაკუთრებით რთულს ხდის. თუმცა, ძნელია იმის უარყოფა, რომ მისი მრავალი ნამუშევარი აღფრთოვანებას იმსახურებს. 2011 წელს გამოსული „შუაღამე პარიზში“, ალბათ, მისი ბოლო დიდი ფილმია – მომხიბვლელი ფანტასტიკური კომედია მწერალზე, რომელიც პარიზს სტუმრობს, 1920-იან წლებში მოგზაურობს და ბოჰემურ სცენაში შედის, სადაც ხვდება ისეთ ლეგენდებს, როგორიცაა გერტრუდა სტაინი, ერნესტ ჰემინგუეი და ფ. სკოტ ფიცჯერალდი. ოუენ უილსონი ხელმძღვანელობს მრავალრიცხოვან ანსამბლს, რომელშიც ასევე შედიან ოსკაროსანი მარიონ კოტიარი, ედრიენ ბროდი და კეთი ბეიტსი, ოსკარის ნომინანტ რეიჩელ მაკადამსთან ერთად. სიუჟეტი მოდუნებული და უსასრულოდ მომხიბვლელია, სასიყვარულო წერილი სიყვარულის ქალაქისადმი და იმ ლეგენდებისადმი, რომლებმაც ის 1920-იან წლებში მხატვრულ მექად აქციეს. „შუაღამე პარიზში“ სენტიმენტალიზმის, ნოსტალგიისა და კრეატიულობის თემებს იკვლევს ფანტაზიისა და რომანტიკის პრიზმით. გარკვეულწილად, ეს თითქმის ჯადოსნური რეალიზმის ამბავია; „შუაღამე პარიზში“ მთლიანად ეძღვნება რეალურ ცხოვრებისეულ მომენტებში მაგიის პოვნასა და იმის გამოყენებას, რაც ჩვენს წინაშეა, ნაცვლად იმისა, რომ ჩვენი ცხოვრება წარსულში დაკარგული ყველაფრის ძიებაში გავატაროთ. რეჟისორის საუკეთესო ნამუშევრების, როგორიცაა „კაიროს მეწამული ვარდი“, გამოძახილით, „შუაღამე პარიზში“ ნამდვილი თანამედროვე კლასიკაა.