როცა საშინელებათა ფილმს შედევრს ვუწოდებ, ვგულისხმობ, რომ ის კვლავ ეფექტურია მაშინაც კი, როცა უკვე იცი ყოველი შემზარავი მომენტი. მისი შესრულება უნაკლოა, პერსონაჟები ადამიანურად იქცევიან და ფილმი მუდმივად ზრდის დაძაბულობას, დროის გაწელვის ნაცვლად. ეს არჩევანი სხვადასხვა „გემოსია“ – ხალხური საშინელება, ოჯახური მწუხარება, დეტექტიური საშინელება, სხეულებრივი საშინელება და წმინდა პარანოია – მაგრამ მათ ერთი რამ აერთიანებთ: ისინი არასოდეს კარგავენ თქვენს ყურადღებას. ეს ფილმები დავალაგე იმის მიხედვით, თუ რამდენად სრულყოფილად წარმოაჩენენ სიუჟეტს სცენიდან სცენაზე, ყოველგვარი ხარვეზის გარეშე. თითოეული მათგანი სრულად იხარჯება და სწორედ ეს ერთგულება ხდის მათ ხელახლა საყურებლად ვარგისს, მაშინაც კი, როცა ისინი შეგაშფოთებენ. თუ გსურთ კონტროლირებული, მძაფრი და დაუვიწყარი საშინელებათა ჟანრის ფილმი, დაიწყეთ სიის ბოლოდან და ადით მაღლა. როცა ამ ფილმს ნელ ტემპიანად მოიხსენიებენ, მესმის მათი, მაგრამ სწორედ ეს არის მისი არსი. „ალქაჯი“ მაყურებელს პურიტანულ ოჯახში აგდებს, რომელიც ზებუნებრივი მოვლენების გამოჩენამდეც უკვე ბზარებს აჩენს, და დაძაბულობა რწმენის ეჭვად გადაქცევაში მდგომარეობს. მთელი კოშმარი პირადულად აღიქმება, რადგან ის სახლის შიგნით მწუხარებითა და შიშით იწყება. თომასინი (ანა ტეილორ-ჯოი) იძულებულია გაიზარდოს სახლში, რომელიც მას ადანაშაულებს ყველაფერში, რისი ახსნაც არ შეუძლია. მისი სიმძაფრე არ არის „ჯამფ-სქერებში“ (მოულოდნელი შეშინების მომენტები), არამედ არჩევანის მეშვეობით შიშის თანდათანობით დაგროვებაში. ყოველთვის გესმით, რა სურს ყველას და ასევე გესმით, რატომ აკეთებენ ისინი მუდმივად არასწორ არჩევანს. რობერტ ეგერსი სამყაროს რეალისტურად წარმოაჩენს, ამიტომ, როდესაც ისტორია ზებუნებრივ ზღვარს კვეთს, ეს ხაფანგის დახურვას ჰგავს. დასასრული ეფექტურია, რადგან ის სასტიკი, მკაფიო და ოჯახის დაშლით არის დამსახურებული. ეს არის იმ ფილმთაგანი, რომელიც ერთხელ არ შეგაშინებთ და გააგრძელებთ. „მემკვიდრეობა“ კანქვეშ გიძვრებათ ოჯახის მწუხარების სიუჟეტის მამოძრავებელ ძალად გადაქცევით, შემდეგ კი ხრახნებს მანამ უჭერს, სანამ თვალს ვერ მოაცილებთ. მწუხარება უსიამოვნოდ რეალისტურია, განსაკუთრებით ენის (ტონი კოლეტი) და მისი გაბრაზების მეშვეობით, რომელიც ყველაზე ცუდ მომენტებში იფრქვევა. არი ასტერის ნამუშევარი დაუნდობელია ესკალაციის თვალსაზრისით. ყოველი სცენა ახალ წნეხს ამატებს, იქნება ეს მინიშნება, რომლის დავიწყებაც შეუძლებელია, თუ ჩხუბი, რომელიც ამბობს იმას, რასაც პერსონაჟები თავს არიდებდნენ. სანამ ფილმი ზებუნებრივ ნაბიჯს გადადგამს, ის მაინც ყველაფრის ბუნებრივ შედეგად აღიქმება, რაც მანამდე მოხდა. ფინალური მონაკვეთი სავსეა პანიკით, მაგრამ რჩება თანმიმდევრული, რის გამოც ასე ძლიერად მოქმედებს. (ფოტო: 20th Century Fox) თუ პირველი ფილმის ასლის მოლოდინით მიხვალთ, შესაძლოა გამოგრჩეთ, რამდენად ჭკვიანურია ეს ნამუშევარი. „ეგზორცისტი III“ ძირითადად დეტექტიური ისტორიაა, რომელიც მუდმივად წყდება იმ შეგრძნებით, რომ რაღაც ბოროტი ეკრანის მიღმა იღიმის. ის საშინელია, რადგან მომთმენია და რადგან ლეიტენანტი კინდერმანი (ჯორჯ სი. სკოტი) დაღლილ კაცს ჰგავს, რომელიც საქმის გამოძიებას ცდილობს, რომელიც არ ემორჩილება ლოგიკას. ფილმი რჩება მახვილი და დიალოგებით დატვირთული, შემდეგ კი უეცრად, ყოველგვარი გაფრთხილების გარეშე, აგდებს სუფთა საშინელების მომენტებს სრული კონტროლით. ბრედ დურიფი პაციენტის როლში საიდუმლო იარაღია, რადგან მისი შესრულება მუდმივად იცვლის ტემპს და არ კარგავს სანდოობას. ის მთავრდება შიშისა და განწმენდის მძლავრი ნარევით და ორივეს იმსახურებს. ამ ყველაფრის თავზე, უილიამ პიტერ ბლატიმ ეს ფილმი ისე გადაიღო, თითქოს თვალის დახამხამებას გიბედავთ. „ტეხასის ხერხით ხოცვა-ჟლეტა“ არის მჭიდროდ შეკრული, ოფლიანი და დაუნდობელი, და ის უბრალო საგზაო მოგზაურობას სრული სხეულის სტრეს-ტესტად აქცევს. ეს ერთ-ერთი იშვიათი საშინელებათა ფილმია, რომელიც ისეთი შეგრძნებას ტოვებს, თითქოს ცუდი იღბლით არის გადაღებული. ის არასოდეს გაძლევთ ამოსუნთქვის საშუალებას, რადგან ძალადობა უხეში და უშნოა. სალი ჰარდესტი (მერილინ ბერნსი) ხდება ემოციური ცენტრი, რადგან გრძნობთ, როგორ იბრძვის მისი გონება მთლიანობის შესანარჩუნებლად. ტობ ჰუპერი კამერას ახლოს ინახავს და სამყაროს ხმამაღალს ხდის. საშინელება იმაში მდგომარეობს, თუ რამდენად ჩვეულებრივია ეს ყველაფერი, თითქოს ამ ოჯახს ეს ათასჯერ აქვს გაკეთებული და თქვენ უბრალოდ არასწორ მისამართზე მიხვედით. ტყავისსახე (Leatherface) საკულტოა, რა თქმა უნდა, მაგრამ უფრო დიდი შიში ატმოსფეროა – შეგრძნება, რომ არავინ მოდის დასახმარებლად და არავის არც კი აინტერესებს. ის მთავრდება ისე, როგორც კივილი, რომელიც არ წყდება. ეს არის იშვიათი „ბოდი ჰორორის“ (სხეულებრივი საშინელება) ფილმი, რომელიც ასევე ტრაგიკულ რომანს ჰგავს. „ბუზი“ იწყება სეთ ბრანდლით (ჯეფ გოლდბლუმი), როგორც ბრწყინვალე, მოუხერხებელი ბიჭით, რომელიც მომხიბვლელი და უვნებელი ჩანს, შემდეგ კი მისი აღმოჩენა ყველაზე საშინელ, ნელ კატასტროფად იქცევა. ტრანსფორმაცია ამაზრზენი და გულსატკენია, რადგან უყურებთ, როგორ იშლება მისი გონება და სხეული ერთდროულად. ეს არ არის უბრალო მონსტრის ფილმი და ყოველ ფაზას აქვს მკაფიო ემოციური რიტმი, განსაკუთრებით ვერონიკას (ჯინა დევისი) მეშვეობით, რომელიც ხვდება, რომ მისთვის ძვირფასი ადამიანი მის თვალწინ ქრება. ეფექტები ლეგენდარულია, მაგრამ ნამდვილი ოსტატობა ტემპშია. ის მუდმივად მოძრაობს, ღრმავდება და მთავრდება ისეთი სევდით, რომელიც გარდაუვალია. ამ ფილმს შემზარავს ხდის ის, თუ რამდენად ნორმალურად გამოიყურება გარედან. „როზმარის ბავშვი“ მოგვითხრობს როზმარი ვუდჰაუსის (მია ფეროუ) შესახებ, რომელიც გადადის შენობაში, სადაც ყველა მეგობრული, მოლაპარაკე და ოდნავ ზედმეტად დაინტერესებულია მისი ცხოვრებით. პარანოია ნელ-ნელა იზრდება, თითოეული მცირე ნაბიჯით...