კინოეკრანებზე წარმატების კუთხით, Marvel-ს DC-ზე გაცილებით უკეთესი მაჩვენებლები აქვს. მართალია, DC-ის ანგარიშზეა ყველა დროის რამდენიმე საუკეთესო კომიქსების ფილმი, როგორიცაა „ბნელი რაინდი“ (The Dark Knight), „სუპერმენი: ფილმი“ (Superman: The Movie) და „ძალადობის ისტორია“ (A History of Violence), მაგრამ მას არასდროს ჰქონია ისეთი თანმიმდევრული ფრანშიზა, როგორიც Marvel-ის კინემატოგრაფიულ სამყაროს (MCU). DCEU ჩაიშალა, რის გამოც Warner Bros.-მა ჯეიმს განნი და პიტერ საფრანი სტუდიის ახალ ხელმძღვანელებად დანიშნა. მიუხედავად იმისა, რომ განნის „სუპერმენი“ ბოლო წლების ერთ-ერთი საუკეთესო ბლოკბასტერი იყო, ძნელი სათქმელია, როგორი იქნება DCU-ის მომავალი ახლა, როცა Paramount Pictures-მა Warner Bros. შეიძინა. ბეტმენისა და სუპერმენის გარდა, DC-ის ბევრი საკულტო პერსონაჟი არ მიუღია ეკრანზე საბოლოო, დამაჯერებელი განსახიერება. წარმოგიდგენთ DC კომიქსების ათ ყველაზე სუსტ ფილმს, რეიტინგის მიხედვით. „ბეტმენი და რობინი“ (Batman & Robin) იმდენად სამარცხვინოდ კატასტროფული წარუმატებლობაა, რომ მასზე, შესაძლოა, უკვე ზედმეტადაც კი ბრაზობენ. ჯოელ შუმახერი, რა თქმა უნდა, ცდილობდა შეექმნა ისეთი რამ, რაც ადამ უესტისა და ბერტ უორდის მონაწილეობით გადაღებულ ორიგინალურ „ბეტმენის“ სატელევიზიო სერიალთან უფრო ახლოს იქნებოდა, მაგრამ შემზარავი ხუმრობები და მოციმციმე დეკორაციები უბრალოდ არ მუშაობდა მისი გოთემ სიტის გადაჭარბებულად სტილიზებულ ვერსიაში. „ბეტმენმა და რობინმა“ სრულიად დაანგრია ყველა დროის ერთ-ერთი საუკეთესო კომიქსების ბოროტმოქმედის იმიჯი. უმა თურმანისა და არნოლდ შვარცენეგერის სირცხვილის მომგვრელი შესრულება Poison Ivy-ისა და Mr. Freeze-ის როლებში იყო. მიუხედავად იმისა, რომ ჯორჯ კლუნი თეორიულად კარგი არჩევანი იყო ბრიუს უეინის როლისთვის, რადგან მას შეეძლო ეთამაშა ელეგანტური მილიარდერი ფლეიბოი, მისი ნებისმიერი კადრი ბეტკოსტუმში აბსოლუტურად სასაცილოდ გამოიყურებოდა, ხოლო მისი ქიმია კრის ო'დონელის დიკ გრეისონის მომაბეზრებელ ვერსიასთან და ალისია სილვერსტოუნის ბეტგერლთან თითქმის არ არსებობდა. „აკვამენი და დაკარგული სამეფო“ (Aquaman and the Lost Kingdom) დიდი იმედგაცრუება იყო, რადგან აშკარად არ იყო ის ფილმი, რომლის გადაღებაც ჯეიმს ვანს სურდა, იმის გათვალისწინებით, რომ ფართომასშტაბიანი გადაღებების შესახებ ცნობები ჯერ კიდევ COVID-19-თან დაკავშირებული ინდუსტრიის გაჩერებამდე გავრცელდა; მიუხედავად იმისა, რომ ერთ მომენტში ბენ აფლეკი და მაიკლ კიტონიც უნდა ყოფილიყვნენ ჩართული, „აკვამენი და დაკარგული სამეფო“ საბოლოოდ ყოფილი DCEU-ის „დაკარგულ ფილმად“ იქცა, რამაც უზრუნველყო, რომ ერთ დროს ამბიციური ფრანშიზა პატრიკ უილსონის ჩიზბურგერის ჭამის სცენით დასრულდა. ვანი აშკარად გენიოსია საშინელებათა ჟანრში, მაგრამ „აკვამენის“ ორივე ფილმს უცნაური ტონი აქვს – ისინი ზედმეტად ვიზუალურად გადატვირთულია გასართობად, მაგრამ ამავე დროს ზედმეტად აბსურდული და უხეში იმისთვის, რომ სერიოზულად აღიქვან. მცდელობები, რომ „აკვამენსა და დაკარგულ სამეფოში“ მეტი იუმორი დაემატებინათ, სრულიად უშედეგო აღმოჩნდა. „სუპერმენი III“ (Superman III) ერთ-ერთი ყველაზე უცნაური გაგრძელებაა, რაც კი ოდესმე გადაღებულა, რადგან ის, ფაქტობრივად, სუპერმენის ფილმის მხოლოდ ნახევარია, რადგან სიუჟეტის მეორე ნაწილს რიჩარდ პრაიორი იტაცებს. მიუხედავად იმისა, რომ პრაიორი პერსონაჟის დიდი თაყვანისმცემელი იყო და აშკარად ყველა დროის ერთ-ერთი უდიდესი კომიკოსია, მისთვის უჩვეულო იყო მნიშვნელოვანი როლის შესრულება „სუპერმენის“ გაგრძელებაში, რომელიც კრისტოფერ რივსს დიდ გასაკეთებელს არაფერს უტოვებდა. „სუპერმენ III“-ში მხოლოდ ერთი მართლაც შესანიშნავი სცენაა, რომელშიც სუპერმენის „ბოროტი“ ვერსია კლარკ კენტს უპირისპირდება ჩხუბში, რომელიც საოცრად სასტიკი ხდება. წინააღმდეგ შემთხვევაში, ეს საკმაოდ მოსაწყენი და მოულოდნელი გაგრძელებაა, რომელიც ტონით უფრო 80-იანი წლების კომედიას ჰგავს, ვიდრე კომიქსების სამოქმედო ფილმს. რივსის ერთგულება პერსონაჟისადმი თითქმის ერთადერთია, რაც მას ასატანს ხდის. „მწვანე ლამპარი“ (Green Lantern) იმდენად ცუდი ფილმი იყო, რომ რაიან რეინოლდსმა, ფაქტობრივად, მთელი დარჩენილი კარიერა მასზე ბოდიშის მოხდაში გაატარა, და იმდენად შორს წავიდა, რომ „დედპულის 2“-ის სასაცილო პოსტ-კრედიტების სცენაში ხუმრობაც კი თქვა მის ხარჯზე. ირონიულად, რეინოლდსი არ არის ფილმის პრობლემა, რადგან ის კარგი არჩევანი იყო ჰალ ჯორდანის როლზე და მას ძლიერი ქიმია ჰქონდა თავის მომავალ მეუღლესთან რეალურ ცხოვრებაში, ბლეიკ ლაივლისთან. პრობლემა ის არის, რომ „მწვანე ლამპარი“ DC-ის ისტორიაში ერთ-ერთ ყველაზე მაგარ მითოლოგიას მოსაწყენ ჭაობად აქცევს და იყენებს ერთ-ერთ უარეს CGI-ს და 3D-ს, რაც კი შეიძლება წარმოიდგინოთ, პერსონაჟის მტრების გალერეის სხვადასხვა უცხოპლანეტელების შესაქმნელად. ყველაზე იმედგამაცრუებელი კი ის არის, რომ ფილმი მარტინ კემპბელმა გადაიღო, გენიოსმა, რომელიც „ოქროსთვალისა“ (Goldeneye) და „კაზინო როიალის“ (Casino Royale) უკან დგას, რომელსაც, სავარაუდოდ, იმ დროინდელმა Warner Bros.-ის შემოქმედებითმა რეჟიმმა სრული შემოქმედებითი კონტროლი არ მისცა. „სამართლიანობის ლიგა“ (Justice League) ყველა დროის ერთ-ერთი ყველაზე განხილვადი სუპერგმირული ფილმია მისი არაჩვეულებრივი წარმოების გამო. მას შემდეგ, რაც ზაკ სნაიდერმა ფილმი წარმოების დროს დატოვა, ჯოს უედონი ჩაერთო დამატებითი გადაღებების შესასრულებლად და მნიშვნელოვნად შეცვალა ტონი. არ იგრძნობა, რომ რომელიმე რეჟისორს სრული თავისუფლება ჰქონდა; „სამართლიანობის ლიგას“ არ აქვს სნაიდერის სტილიზებული მოქმედება ან უედონის ჭკვიანური პერსონაჟების წერა, და საბოლოოდ ისეთი შთაბეჭდილებას ტოვებს, თითქოს სტუდიის მხრიდან მაქსიმალურად უსაფრთხო თამაშის საბოლოო კომპრომისია. „სამართლიანობის ლიგა“ არასრულყოფილი და სიუჟეტური ხარვეზებით სავსე ჩანს და მსახიობებს შორის არანაირი ძლიერი ქიმია არ აქვს. მიუხედავად ამისა, ზაკ სნაიდერის „სამართლიანობის ლიგა“ (Zack Snyder’s Justice League) არც ისე ბევრად უკეთესია, რადგან ის უბრალოდ იმავე ამბის უფრო გრძელ და მოსაწყენ ვერსიას წარმოადგენს.